[Kingsman Fanfic] Warm Winter [Percilot]

Title : Warm Winter

Fandom : The Jungle Book

Pairing : Bacelot / Perceera

Rate : G


Sketch26261729-re3

 

เหมันตฤดูกำลังจะมาเยือนผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์หลังฝนเม็ดสุดท้ายแห่งวัสสานได้ลาจากตามฤดูกาล ลมเย็นเยียบเบาบางพาดผ่านให้ได้เริ่มสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของอากาศที่ค่อยๆคืบคลานในทุกๆเช้า ดอกไม้หลากหลายชนิดเร่งผลิดอกบานอย่างเต็มกำลังในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนการโรยราจะย่างกราย ใบไม้ทุกใบ เปลือกไม้ทุกต้น สายน้ำ และลำธาร รวมถึงเหล่าสรรพสัตว์น้อยใหญ่ในผืนป่ากำลังเตรียมตัวพร้อมรับมือกับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

 

 

ในช่วงเปลี่ยนฤดูของทุกปีจะเป็นเหมือนเรื่องสนุกสำหรับหมีสลอธสีน้ำตาลตัวใหญ่อย่างบาสล็อตในการเตรียมตัวเพื่อให้ผ่านหน้าหนาวอันยาวนานไปให้ได้ เขาเริ่มด้วยการรวบรวมอาหารตั้งแต่ช่วงกลางฤดูฝนจนกระทั่งมีอาหารกองพะเนินเต็มพื้นที่ว่างของถ้ำทั้งๆที่โดยธรรมชาติแล้วหมีสลอธไม่ต้องการการจำศีลแต่อย่างใด ทว่าบาสล็อตอาจไม่ควรถูกเรียกว่าหมีสลอธได้อย่างเต็มปากเนื่องด้วยลักษณะภายนอกค่อนไปทางหมีสีน้ำตาล เขาจึงมีพฤติกรรมบางอย่างที่ใกล้เคียงกับหมีชนิดที่ว่ามากกว่าจะมีอุปนิสัยเหมือนหมีสลอธอย่างเต็มตัว และการกินอาหารในปริมาณมากเพื่อสะสมไขมันระหว่างการจำศีลนั้นก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะใช้เวลาจำศีลสั้นกว่าหมีสีน้ำตาลโดยทั่วไปก็ตาม

 

แต่ปีนี้เขาชะล่าใจมากกว่าปกติเพราะเอาแต่เล่นสนุกกับหน้าฝนอันชุ่มฉ่ำ และในเมื่อหมีขนาดตัวใหญ่อย่างเขาสูญเสียพลังงานไปมากก็ย่อมต้องนำพลังงานใหม่จำนวนมากเข้ามาแทนที่เช่นกัน ดังนั้นอาหารที่เฝ้าสะสมเรื่อยมาก็ค่อยๆลดน้อยลงทุกครั้งที่คิดว่าที่ว่างภายในถ้ำมีน้อยเกินไป เหลือเวลาอีกไม่มากก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวซึ่งคาดว่าคงจะผ่านไปได้ด้วยความยากลำบาก นอกเสียจากว่าเขาจะไม่ได้เจอกับขุมทรัพย์อาหารที่เพิ่งค้นพบเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

 

แต่ความหวังเรืองรองและริบหรี่ก็มาในช่วงจังหวะเดียวกัน ยังมีอุปสรรคแค่บางอย่างเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกหนักใจ

 

 

เสียงกรอบแกรบดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากย่างเท้าของใครบางคนอยู่ภายนอกถ้ำ ซึ่งแม้จะแทบไม่ส่งเสียงและทิ้งร่องรอยไว้เจือจางขนาดไหน บาสล็อตก็รับรู้ได้ว่าใครมาเยี่ยมเยือนในเวลานี้ เขาดันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านและเฉื่อยช้า ปัดฝุ่นออกจากชุดสูทชั้นนอกสีเหลืองน้ำตาลตามด้วยกางเกงสีเดียวกันจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วแล้วก้าวเดินอย่างอืดอาดไปยังนอกถ้ำเพื่อออกไปพบกับใครคนนั้น

 

“เจ้าใช้ลูกหมูนั่นไปเรียกข้ามามีธุระอะไร”

 

เสียงจากแขกผู้มาเยือนดังขึ้นทันทีที่เห็นแค่เงาเยื้องย่างออกมาแม้ยังไม่พ้นอาณาเขตของเงาถ้ำ บาสล็อตยิ้มต้อนรับถึงแม้ว่านั่นจะดูเหมือนใบหน้าอิดโรยเพราะง่วงนอนเสียมากกว่า เขาเดินเข้าไปใกล้ ใกล้จนกระทั่งเดินผ่านไปและทำให้ผู้มาเยือนต้องเหลียวหลังตามด้วยความสงสัย เบื้องหลังของบาสล็อตในขณะนี้คือเสือดำตัวเขื่องในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มรูปร่างปราดเปรียว คลุมกายด้วยชุดสูทสีดำมันเลื่อมแต่ให้สัมผัสนุ่มนวลเผยลวดลายอันสวยงามแห่งเผ่าพันธุ์เมื่อยามต้องแสงแดดแรงกล้า นัยน์ตาสีเหลืองภายใต้กรอบแว่นวาวสว่างดั่งอำพัน ใบหูเรียวมนขยับไปมาอยู่บนศีรษะ ปลายหางสีดำตวัดขึ้นลงเล็กน้อยอย่างสงสัยใคร่รู้

 

“ไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยเพอซีร่า” หมีสีน้ำตาลเอียงคอไปด้านข้างให้อีกฝ่ายเดินตาม “ข้ามีอะไรอยากให้ช่วย”

 

เพอซีร่าหันกลับมายืนกอดอกประจัญกับด้านหลังของเจ้าหมีอย่างเต็มตัว เขากำลังคิดหาเหตุผลเป็นร้อยเพื่อจะไม่ทำตามที่บาสล็อตร้องขอแต่ก็ยังหาเหตุผลที่จริงจังซักข้อไม่ได้ในเมื่อยังไม่รู้ว่าความต้องการของเจ้าหมีจอมวุ่นวายตัวนี้คืออะไร เท้าขยับก้าวตามอย่างไม่เต็มใจพลางคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด เขาคงจะต้องหาทางปฏิเสธอย่างหนักแน่นเหมือนเช่นเคยก็เท่านั้นเอง

 

บาสล็อตพาเดินลัดเลาะไปตามพื้นหญ้าไม่ห่างจากลำธารมากนักเพราะเสียงของน้ำยังแว่วมาให้ได้ยินค่อนข้างชัดเจน จนกระทั่งระยะทางเริ่มออกห่างจากถ้ำไปไกลขึ้นทุกที เสียงน้ำเงียบหายไป ภูมิทัศน์ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆแต่ไม่แปลกตาด้วยว่าเพอซีร่ารู้จักป่านี้แทบทุกซอกทุกมุม เว้นแต่การที่บาสล็อตนำทางออกมาให้ห่างไกลจากถิ่นที่อยู่ด้วยวัตถุประสงค์บางอย่างซึ่งคงไม่ใช่เพราะต้องการเปลี่ยนที่จำศีล แต่จะเป็นอะไรนั้น เพอซีร่าคิดว่าพอเดาได้ไม่ยาก

 

“แล้วเมาคลีไปไหน ไม่ได้อยู่กับเจ้าหรอกรึ?” ใบหูสั้นสีดำตวัดลู่เล็กน้อยเพื่อรอฟังคำตอบ

 

“ไปขลุกอยู่พวกช้างน่ะสิ ท่าทางจะพาไปไหนต่อไหนเสียไกล คงไม่ยอมกลับง่ายๆ”

 

หนทางข้างหน้ารกตาด้วยเถาวัลย์ระเกะระกะถูกแหวกออกเป็นทางให้เดินผ่านได้ บาสล็อตเกี่ยวสายเถาวัลย์เอาไว้ รอจนเพอซีร่าเดินผ่านไปจึงค่อยเดินตามและปล่อยเถาวัลย์ทิ้งตัวแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง เสือดำก้าวเท้าช้าลงเพื่อรอคนที่ตามมาซึ่งแม้จะพยายามรีบเดินให้เร็วขึ้น แต่สำหรับเขาแล้วนั่นก็ยังดูยืดยาดเชื่องช้าอยู่ดี

 

 

ต้นไม้สิ้นอายุขัยจนเกือบกลายเป็นหินผสานสนิทกับหน้าผาสูงใหญ่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าหลังจากเดินฝ่าดงไม้ใบหนามจนออกมาถึงพื้นหญ้าราบเรียบ กิ่งก้านสาขามากมายของมันซอกซอนไปตามร่องหินเป็นลวดลายดูสวยงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน กิ่งใหญ่ส่วนที่ยื่นออกมานอกผาดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาเพราะใบไม้ปลิดปลิวจนเหลือเพียงแต่ร่องรอยแห่งการเจริญเติบโตซึ่งผ่านมานานจนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในป่าคงอยู่เพื่อเล่าขานถึงยามที่มันยังมีชีวิตและตั้งมั่นคงในป่าลึก

 

เพอซีร่ามองตามบาสล็อตขึ้นไปถึงกิ่งที่แตกแขนงอยู่ด้านบนสุดของต้นไม้แล้วทอดถอนใจ รังผึ้งขนาดใหญ่จำนวนมากเกาะรวมกันเป็นกลุ่มดูราวกับภูเขาขนาดย่อมกลับตัวทอดยาวและติดแน่นอยู่ตามกิ่งก้านเหล่านั้น เจ้าหมีใหญ่หันมามองเสือดำด้วยแววตาเป็นประกายแทนการขอร้องและได้การเมินหน้าหนีเป็นการตอบแทน

 

“อย่าหวังเลย บาสล็อต ข้าว่าเจ้ารอเมาคลีจะดีกว่า” เพอซีร่าทำท่าจะหมุนตัวกลับแต่โดนรั้งแขนไว้

 

“เดี๋ยวซี่ ถ้าทำเช่นนั้นได้ข้าคงไม่รบกวนเจ้าหรอก”

 

ใบหน้าเศร้าสร้อยและสายตาเว้าวอนทำให้เสือดำยอมหยุดฟังคำอีกประโยคต่อให้จบด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก

 

“หลังๆมานี้เมาคลีมักท่องไพรกับโขลงช้างเป็นเวลานาน ข้าก็ไม่อาจเดาได้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อใด แล้วถ้าเป็นเช่นนั้นจนลมหนาวมาเยือน ข้าคงไม่รอดจนพ้นฤดูอันแสนโหดร้ายนี้ได้”

 

“ไม่ต้องมาทำเป็นสำบัดสำนวน เจ้าแค่จะโน้มน้าวให้ข้าทำในสิ่งที่เจ้าอยากให้ทำ แล้วอีกอย่าง…” เพอซีร่าขยับแว่นเข้าให้ชิดสนิทกับสันจมูก รูม่านตาใจกลางดวงตาสีเหลืองภายใต้กรอบแว่นบีบเล็กจนเหลือแค่จุดสีดำ “ไขมันในตัวเจ้าคงจะช่วยให้อยู่ยืนยาวไปได้อีกซักปีสองปี เรื่องนี้ข้ามั่นใจ”

 

“เดี๋ยวก่อน”

 

บาสล็อตยังไม่ละความพยายาม มือที่คว้าแขนอีกฝ่ายไว้ยังจับแน่นไม่ยอมแพ้ต่อแรงสะบัดเพียงเบาๆ เขายึดแขนนั่นไว้เป็นจุดมั่นแล้วเป็นฝ่ายขยับตัวเข้าไปหา พูดด้วยเสียงอ้อนวอนอย่างที่สุดเท่าที่หมีตัวหนึ่งพึงกระทำได้

 

“เพอซีร่า ได้โปรด” เขาปรับเสียงให้ทุ้มนุ่มนวลเผื่อคนฟังจะเห็นใจมากกว่าเดิม “มีเจ้าคนเดียวที่ช่วยข้าได้”

 

“ไปขอร้องคนอื่นเถอะ” เพอซีร่าสะบัดแขนหมายจะให้หลุดจากพันธนาการแต่เหมือนว่ายังตั้งใจออกแรงไม่มากพอ แขนของเขายังอยู่ภายใต้อุ้งมือของอีกฝ่ายและถูกดึงเข้าไปจนประชิดตัว

 

สีเหลืองประกายวาบจากดวงตาราวกับอยู่ในช่วงเวลาเฝ้ามองดูเหยื่อที่ถึงฆาต แม้ตอนนี้จะเหลือจุดประสงค์เพียงแค่การประเมินสถานการณ์ก็ตามที เขาจ้องมองกลับไปยังดวงตาสีน้ำตาลคู่ตรงข้าม มุมปากยกขึ้นเป็นเชิงขู่เบาๆ

 

“ผาสูงชันกว่านี้เจ้าก็ปีนมาแล้ว ตอนที่พวกเราไปช่วยเมาคลีจากพวกบันดาโล้ก ยังจำได้หรือไม่”

 

มือข้างที่ไม่ถูกเหนี่ยวรั้งออกแรงดันอกของอีกฝ่ายให้ถอยห่าง แต่การต้านทานหมีขนาดโตเต็มวัยนั้นไม่อาจทำได้โดยง่าย หมีจอมอุ้ยอ้ายในเวลานี้ยังคงยืนอย่างมั่นคงไม่ไหวเอนไปตามแรงแถมยังจับมือข้างที่ว่าไว้แนบกับอก รอยยิ้มอันอ่อนโยนระบายทั่วใบหน้าเหมือนกับกำลังพึงใจกับการต่อต้านเล็กๆภายใต้วงแขนของตนเอง

 

“แค่ข้าจับตัวเจ้าไม่ให้ดิ้นไปมาก็หมดแรงแล้ว อย่าว่าแต่จะปีนไปให้ถึงกิ่งแรกเลย เจ้าลืมแล้วรึว่ายิ่งเข้าใกล้ช่วงจำศีลมากเท่าไร…” บาสล็อตลดเสียงลงแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นจนจมูกของเสือดำได้กลิ่นหวานๆอันเจือจางของน้ำผึ้งลอยมาจากช่องว่างที่เหลือเพียงน้อยนิดระหว่างกันและกัน

 

“โอ๊ยยย”

 

บาสล็อตผละมือทั้งสองข้างออกแล้วยกขึ้นกุมใบหน้าด้วยความเจ็บปวด เขามองมือของตนเองและเห็นหยดเลือดเล็กๆติดอยู่ รอยขีดสั้นๆของบาดแผลใกล้สันจมูกไม่ได้ทิ้งร่องลึกไว้แต่ก็มากพอจะทำให้เลือดซึมออกมาเล็กน้อย ตรงกันข้ามกับเสือดำผู้เป็นฝ่ายฝังรอยแผลไว้ให้ กรงเล็บแหลมคมปนเลือดสีแดงหดเก็บกลับเข้าไปที่เดิมโดยไม่สนใจสีหน้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นเจ็บปวดจะเป็นจะตายของหมีสีน้ำตาลจอมสำออยเลยแม้แต่น้อย

 

“นั่นมันเป็นปัญหาของเจ้า รู้ทั้งรู้แก่ใจว่าต้องกักตุนอาหารแต่กลับไม่เตรียมตัวให้พร้อมเสียเอง ข้าไม่เอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับฝูงผึ้งเพื่อสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์สำหรับตัวเองหรอก”

 

เสือดำสะบัดหางแล้วกลับหลังหันเดินไปตามทางที่เข้ามาอย่างไม่รั้งรอ ทิ้งให้เจ้าหมีผู้น่าสงสารยืมกุมจมูกมองตามหลังที มองขึ้นไปบนต้นไม้ทีด้วยสายตาละห้อย  ก่อนจะตัดสินใจทิ้งขุมสมบัติสีทองไว้เบื้องหลังแล้ววิ่งตามเงาสีดำที่เกือบหายลับไปจากสายตา

 

 

การเดินทางขากลับเป็นไปอย่างเงียบเชียบ เสียงรอยเท้ากระทบกับใบไม้ทุกครั้งที่ย่ำเหยียบ เสียงเพลงของนกนานาชนิดลอยมาตามช่องระหว่างกิ่งไม้ หรือจะเสียงแมลง เสียงกบ เสียงลิง เสียงลม เสียงอะไรก็ตาม ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเงียบอันเกิดจากมวลแห่งความตึงเครียดนี้แผ่วน้อยลงไป บาสล็อตเข้าใจว่าตนเองคงเผลอกวนอารมณ์ของอีกฝ่ายให้ขุ่นจึงทำได้แต่เดินตามด้วยความเจียมตัว และอาจนับได้ว่าครั้งนี้เป็นการเดินเล่นด้วยกันที่เงียบที่สุดเลยก็ว่าได้

 

เท้าย่ำลงและยกขึ้นสลับกันไปมาเพิ่มระยะและความเร็วเพื่อให้จังหวะของการเดินพ้องกัน เขาพยายามเดินให้ทัน หวังว่าระหว่างนั้นจะคิดหาบทสนทนาดีๆเพื่อทำให้เสือดำที่เดินนำหน้าอย่างมุ่งมั่นหายขัดเคืองใจได้ แต่การพยายามทำให้เพอซีร่ากลับมามีอารมณ์ดีนั้นเป็นเรื่องยากพอๆกับการทำให้เชียร์คานกลายเป็นเสือเชื่องๆตัวหนึ่งเลยทีเดียว และเขาก็คิดหาคำพูดดีๆซักคำไม่ได้เลยนอกจาก..

 

“ข้าขอโทษ”

 

เสียงฝีเท้าคู่หน้าสะดุดเล็กน้อย จังหวะการก้าวช้าลงจนกระทั่งฝ่ายหลังเริ่มตามทัน ทั้งคู่เดินเคียงกันไปเรื่อยๆโดยปราศจากคำพูดอยู่พักหนึ่ง บาสล็อตลอบมองคนข้างๆเพื่อสังเกตดูจังหวะอันสมควรและเห็นสีหน้าที่เขาแอบมองนั้นยังคงเรียบเฉยไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆเหมือนเช่นเคย

 

“ขอโทษทำไม เจ้าไม่ได้ทำอะไร” เพอซีร่าตอบเรียบๆ สายตามุ่งมองตรงไปข้างหน้า

 

“ก็…ขอโทษที่ทำให้ไม่พอใจ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบให้ทำแบบนั้น”

 

ปลายหูมนตวัดลู่ไปข้างหลังเล็กน้อย บาสล็อตมองเห็นดวงตาสีเหลืองหันมาสบกับเขาโดยตรง เปลือกตากระพริบช้าๆแล้วหันกลับไปมองเส้นทางข้างหน้าดังเดิม

 

“งั้นที่ทำหน้าเจ้าเป็นรอยก็ถือว่าหายกันไปแล้วกัน”

 

คำพูดและท่าทางของเพอซีร่าทำให้บาสล็อตอดยิ้มไม่ได้ เขารู้วิธีเสมอว่าจะรับมือกับเรื่องแบบนี้อย่างไรและรู้ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธอย่างจริงจัง การเป็นฝ่ายขอโทษก่อนแบบตรงๆดูจะเป็นวิธีที่ง่ายและได้ผลมากที่สุด

 

 

เพอซีร่าอาจดูเหมือนเสือขี้หงุดหงิดและอารมณ์เสียกับสิ่งรอบตัวตลอดเวลาเมื่อดูจากลักษณะภายนอก แต่จริงๆแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น บาสล็อตกลับคิดว่าแค่เพราะเขาเป็นเสือ ท่าทางน่าเกรงขามและแววตาที่ดุดัน ไม่ได้บ่งบอกถึงอุปนิสัยแท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายในซึ่งอาจไม่มีใครได้เห็นมากนักเนื่องจากการเข้าใกล้สัตว์ประเภทเสือนั้นเป็นเรื่องแสนอันตราย แต่ในช่วงเวลาผ่อนคลาย เขาจะเป็นมิตรกับสัตว์น้อยใหญ่ทุกชนิดเพราะโดยพื้นฐานแล้วเพอซีร่าอาจเป็นเสือที่รักสงบมากกว่าเสือตัวอื่นๆในป่าเลยก็ว่าได้ เรื่องนี้สัตว์หลายๆตัวที่กล้าเข้าใกล้ ลูกมนุษย์อย่างเมาคลี หรือหมีสลอธอย่างเขารู้ดี

 

 

“ถ้าปีนี้อากาศหนาวเย็นมากๆ เจ้าจะมานอนซุกกับตัวอุ่นๆหนาๆของข้าก็ได้”

 

“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ตุนอาหารไว้ไม่พอแล้วยังจะเที่ยวห่วงคนอื่นอีกรึ”

 

“เจ้าบอกเองว่าข้าจะผ่านหนาวได้อีกซักปีสองปี” บาสล็อตยิ้ม “เจอกันอีกทีข้าคงกลายเป็นหมีผอมแห้งแรงน้อยไปเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้นให้ร่างกายของข้าเป็นประโยชน์กับเจ้าแล้วค่อยกลายเป็นซากหมีแห้งติดพื้นถ้ำคงจะดีกว่า”

 

 

เพอซีร่าส่ายศีรษะกับคำพูดไม่เข้าท่าของบาสล็อตและตัดสินใจเดินนำหน้าโดยไม่รอเจ้าตัวที่เดินยิ้มค้างอยู่ด้านหลัง

 

เจ้าหมีสีน้ำตาลเดินไถลลงเนินดินเตี้ยๆทางเดียวกับเมื่อตอนขามาโดยมีเสือดำยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทางข้างหน้าเป็นลำธารเล็กๆและตื้นเขินเกินกว่าจะมีปลาอยู่อาศัยได้ พวกเขาย่ำเท้าซ้ำรอยเดิมจากการเดินทางในเที่ยวแรก ลากรอยน้ำมุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สีน้ำตาลทองเมื่อยามถูกสัมผัสด้วยแสงแดด พ้นทุ่งหญ้านี้ไปก็จะเข้าสู่อาณาเขตที่อยู่อาศัยของพวกเขา

 

 

และสำหรับวันนี้ การเดินเล่นระหว่างหมีกับเสือก็นับว่าจบลงอย่างรวดเร็วกว่าทุกวัน

 

 

—-

 

สามวันสุดท้ายของการเตรียมตัวยอมรับว่าฤดูหนาวกับการจำศีลในปีนี้จะต้องผ่านไปด้วยความทรหดเพียงใด ถึงจะเป็นแค่ระยะเวลาสั้นๆราวสองเดือนแต่สัญญาณจากร่างกายร่ำร้องเตือนเวลานับถอยหลังที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ สัตว์เล็กๆหลายชนิดเข้าสู่นิทราแห่งการจำศีลตามช่วงเวลาของตน ทุกพื้นที่ของผืนป่าเงียบสงบไร้เสียงครื้นเครงเฉกเช่นฤดูกาลก่อนหน้า คงเหลือเพียงเสียงจากสัตว์ที่ยังคงมีพลังงานอยู่เต็มเปี่ยมไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อนหนาวในแต่ละปี

 

ใบหูใหญ่ตวัดไปมาคล้ายมีเสียงกระทบโสตดังรบกวนอยู่ภายนอก เขาขยับลุกอย่างเชื่องช้ากว่าทุกครั้งเนื่องจากร่างกายเริ่มปรับตัวเข้าสู่การจำศีลในอีกไม่กี่วันที่กำลังจะมาถึง มือของเขากระชับเสื้อชั้นนอกสีเหลืองน้ำตาลให้ชิดกับร่างกายมากขึ้น กระบวนการต่างๆภายในร่างกายกำลังถูกลดการทำงานให้ช้าลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็มากพอจะทำให้เขายิ่งอืดอาดอุ้ยอ้ายกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

 

“ถ้าเจ้าไม่มีเหตุผลดีๆมาอ้างว่าเหตุใดจึงมารบกวน ข้าจะกินเจ้าซะ–“

 

เสียงเอื่อยเฉื่อยหยุดลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่วางกองอยู่หน้าถ้ำซึ่งเรียกความสนใจจากบรรดาสัตว์ต่างๆในระแวกใกล้เคียงที่สามารถรับรู้กลิ่นยวนใจนี้ได้ บาสล็อตเดินเข้าไปใกล้ๆ ใช้มือกันพวกสัตว์ที่พยายามเข้ามายุ่มย่ามกับสิ่งที่ทำให้ดวงตาสีน้ำตาลหม่นหมองกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมากะทันหัน

 

“เจ้าลูกหมู ใครเป็นคนเอาของพวกนี้มา” เขาถาม แต่ก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

 

“เสือดำเอามาให้เจ้า ฝากบอกด้วยว่าแค่ครั้งนี้เท่านั้น”

 

“เจ้าเห็นตัวเขาหรือเปล่า เขาเป็นอย่างไรบ้าง”

 

“จะเป็นอย่างไร ก็บวมไปทั้งตัวน่ะสิ” ลูกหมูยักคิ้วเหมือนรู้ทันว่าเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน “นี่เจ้าก็หลอกให้เขาเก็บรังผึ้งให้ด้วยรึ”

 

“พูดอย่างนั้นข้าก็รู้สึกผิดแย่สิ”

 

บาสล็อตยืนเท้าเอวมองกองรังผึ้งขนาดเท่าภูเขาย่อมๆที่เขาเคยพาเพอซีร่าไปดูและหว่านล้อมนิดๆหน่อยๆเพื่อให้อีกฝ่ายเก็บให้แต่ก็ไม่ได้ผล มาเวลานี้รังผึ้งที่ว่ากลับมากองอยู่ตรงหน้าถ้ำของเขามากมายจนไม่รู้จะเริ่มจัดการกับกองไหนก่อนดี รอยยิ้มกว้างค่อยๆเผยชัดขึ้นเมื่อนึกภาพของเสือดำกำลังพยายามปีนขึ้นไปเก็บรังผึ้งและต้องปะทะกับเจ้าถิ่นจำนวนมหาศาล เพอซีร่าคงลำบากมากทีเดียวที่ต้องมาทำตามคำขอเอาแต่ใจของเขา

 

เขาหักรังผึ้งส่วนหนึ่งออกแล้วเดินหายเข้าไปในถ้ำเพื่อนำไปห่อด้วยใบไม้ เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง บาสล็อตก็ยื่นสิ่งของในมือให้ลูกหมูตัวเดิม พร้อมกำชับให้ส่งผ่านคำพูดของเขาให้แก่เพอซีร่า

 

 

“ข้าฝากเจ้าเอานี้ให้เขาใช้ทาแผลทีนะ และอย่าลืมบอกเขาด้วยว่าข้าขอติดค้างคำขอบคุณไว้ก่อนซักสองเดือน”

 

 

หลังจากกำชับเป็นมั่นเหมาะ ลูกหมูก็นำห่อของพร้อมถ้อยคำของเขาวิ่งหายเข้าไปในหมู่ไม้จนลับสายตาไป

 

 

เวลานั้นเองที่บาสล็อตเริ่มรู้สึกไม่อยากให้ฤดูหนาวมาเยือน ไม่อยากจำศีล ไม่อยากทำหน้าที่ที่สัญชาตญาณมอบหมายให้ร่างกายทำเหมือนเช่นทุกปี ในเมื่อปีนี้เขารู้สึกว่าลมหนาวอาจไม่หนาวอย่างที่ผ่านมา บางทีปีหน้าเขาอาจจะลองใช้ชีวิตตามปกติและผ่านช่วงเวลานี้ร่วมกับสัตว์ทุกตัวท่ามกลางอากาศหนาวเย็นดูซักครั้ง

 

 

แต่สำหรับปีนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาไม่อยากรอ

 

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับใครบางคนที่เขาจะไม่ต้องรอให้ฤดูร้อนมาเยือนจึงจะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง

 

 


 

 

ช็อคที่หนึ่ง หมีสลอธไม่จำศีล (เสียงเอ็กโค่ยาวไปอีกสิบวิ)

 

เป็นการหาข้อมูลที่เลวร้ายมากเพราะดันหาตอนเขียนใกล้จบแล้ว…

 

ในต้นฉบับนั้นบอกชัดว่าบาลูเป็นหมีสลอธซึ่งตามธรรมชาติหมีสลอธจะมีสีดำ มีแถบขาวตรงหน้าอก เล็บยาวเหมือนตัวสลอธ เน้นกินแมลง..แบบขุดดินกินเลย วิ่งเร็ว ปีนต้นไม้เก่งมากถึงขนาดห้อยหัวได้ และไม่จำศีล!!! อันนี้เจ็บสุด เพราะว่าอาหารหลักๆของมันหากินได้ตลอดปีค่ะ T T ลักษณะจะไม่เหมือนบาลูในหนังเลยซักนิด บาลู 2016 จะเหมือนหมีสีน้ำตาลมากกว่า

หมีสีน้ำตาลจะตัวใหญ่ ขนฟูฟ่อง ต้วมเตี้ยม ปีนต้นไม้ไม่ได้เพราะน้ำหนักตัวมากเกินไป วิ่งช้า…ถ้าไม่ไปยุให้มันวิ่งเร็วนะ และจำศีลประมาณ 2 เดือนในหน้าหนาว ถ้ายกเว้นอย่างหลัง ก็มีลักษณะเหมือนบาลูในหนังเกือบทุกประการเลยค่ะ (ยกเว้นตอนปีนผากับต้นไม้) ดังนั้นเพื่อให้เข้ากับเรื่อง บาสล็อตจึงต้องกลายเป็นส่วนผสมระหว่างหมีสลอธกับหมีสีน้ำตาล แต่ให้นอนแป้บเดียวพอ จะได้ตื่นมาเล่นกับเพอซีร่าเร็วๆ 55

พอลองหาข้อมูลจริงจังแล้วรู้สึกว่าเข้าใจผิดมาตลอดว่าหมีทุกชนิด (ยกเว้นหมีแพนด้า) ต้องจำศีล  กลายเป็นว่ามีไม่กี่ชนิดเท่านั้นเอง ความรู้ใหม่มากๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s