[Kingsman Fanfic] Mission Vacation Time 1-2 [Percilot]

Title : Mission Vacation Time : part 1

Pairing : Lancelot/Percival

Rate : G


 

 

ความเวิ้งว้างสีฟ้าสลับเขียวอันไกลโพ้นสุดลูกหูลูกตาชวนให้พิศวงอย่างน่าประหลาด ราวกับล่องลอยอยู่ในดินแดนสนธยาอันว่างเปล่าไร้กาลเวลา ไร้ซึ่งผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตใดๆมารบกวนให้วุ่นวายจิตใจ กระแสความคิดและจินตนาการถูกเบียดบังด้วยความงดงามแห่งสีสันของธรรมชาติพิสุทธิ์ปราศจากการปรับแต่ง เว้นเสียแต่ว่าการอยู่ท่ามกลางทัศนียภาพดังกล่าวจะไม่ได้ผ่านมานานหลายชั่วโมง มีเพียงลมทะเลพัดเข้าปะทะใบหน้าอย่างเรื่อยเฉื่อย เชื่องช้า และการนั่งรอเฉยๆก็ไม่ต่างอะไรกับการอ่านหนังสือปรัชญาเล่มหนาเพื่อช่วยถ่วงเปลือกตาให้หนักอึ้งอย่างผิดวัตถุประสงค์

 

เรือยอร์ชสีขาวโยกไหวไปตามแรงคลื่นสีฟ้าน้ำทะเลอย่างเดียวดาย แสงแดดตกกระทบลงสู่เบื้องล่างสะท้อนให้เห็นความใสสะอาดของพื้นน้ำรายล้อมด้วยหมู่เกาะที่ห่างไกลในมหาสมุทรอินเดีย ภาพฝูงปลาน้อยใหญ่กำลังแหวกว่ายอย่างเสรีภายใต้ท้องทะเลสามารถมองเห็นได้เด่นชัดตราบเท่าที่แสงแห่งวันยังคงเจิดจ้าเฉกเช่นเวลานี้

 

เสื้อเชิ้ตเนื้อเบาพื้นสีเขียวขี้ม้าลายดอกชบาขาวที่คลุมทับเสื้อกล้ามปลิวสะบัดอย่างไร้ทิศทางด้วยแรงลม โดยมีเจ้าของนั่งผมยุ่งเอามือเท้าคางโอนไปเอนมาตามแรงคลื่นทะเล เขานั่งอยู่อย่างนี้โดยไม่เปลี่ยนท่ามาซักพัก จนกระทั่งท้องเรือถูกกระทบด้วยคลื่นลูกใหญ่ ดึงคางให้หลุดจากฝ่ามือจนศีรษะเกือบโขกกับโต๊ะที่วางข้าวของและอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ก่อนที่เขาจะเริ่มกลับไปง่วงเหงาหาวนอนอีกครั้ง ก็มีเสียงคล้ายสัญญาณบางอย่างขาดๆหายๆและไม่ปะติดปะต่อดังออกมาจากเครื่องกระจายเสียงขนาดเล็กที่ตั้งใจวางไว้ใกล้ตัว

 

“ผมจะหลับแล้วเพอร์ซิวัล คุณขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ปลุกด้วยนะ ตาจะปิดแล้ว”

 

เสียงเอื่อยเฉื่อยยานคางเดินทางผ่านไปถึงเครื่องส่งสัญญาณใต้ท้องทะเลลึกลงไปราวห้าเมตรจากพื้นน้ำเบื้องบน ฝ่ายรับสัญญาณอยากจะถอนหายใจแต่คงเป็นไปได้ยากถ้าทำแบบนั้นเมื่ออยู่ใต้น้ำ เขาวางอุปกรณ์อะไรบางอย่างลงบนแนวปะการังใกล้ตัว ดวงไฟสีเขียวเล็กๆกะพริบเป็นจังหวะเมื่อกดเปิดการทำงานของสิ่งนั้น

 

“เก็บเครื่องที่เหลือได้เลย ผมจะขึ้นแล้ว”

 

เสียงอู้อี้ตอบกลับจากใต้น้ำทำให้คนฟังกระโดดผลุงจากที่นั่งที่เกือบจะผสานเข้ากับบั้นท้ายจนเป็นเนื้อเดียว หลังจากรอให้อีกฝ่ายดำผุดดำว่ายขึ้นๆลงๆและยุ่งวุ่นวายอยู่กับสารพัดอุปกรณ์ตรงท้ายเรือนานนับชั่วโมง ลานสล็อตผู้ซึ่งเอาแต่นั่งรอตรวจสอบสัญญาณอยู่ด้านบนอย่างเบื่อหน่ายก็รู้สึกเหมือนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินลงมาทางท้ายเรือ รีบเก็บข้าวของอุปกรณ์ต่างๆขึ้นด้านบนอย่างว่าง่าย แล้วลงมายืนรอรับคู่หูด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าปกติ

 

ฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกว่าคนที่อยู่ใต้น้ำกำลังจะขึ้นมาในไม่ช้า และเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้คนบนเรือต้องรอนาน

 

“เหนื่อยมั้ยจ๊ะทูนหัว”

ลานสล็อตดึงมือของอีกฝ่ายขึ้นจากน้ำและช่วยถอดอุปกรณ์ดำน้ำเต็มยศออกขึ้นไปวางไว้ด้านบนก่อนจะหันหลังกลับมาแล้วเจอภาพที่ทำให้ต้องเผลอผิวปากเป็นเสียงเพลงโดยไม่รู้ตัว

 

ชายหนุ่มในชุดที่มีแค่กางเกงว่ายน้ำรัดรูปขาสั้นเหนือเข่าสีดำตัดด้วยลวดลายเส้นสีน้ำเงินด้านข้าง ท่อนบนเปลือยเปิดเผยรูปร่างสมส่วนพร้อมกล้ามเนื้อตามร่างกายที่ดูสมส่วนเช่นกัน เขาคนนี้ก็ยังดูเป็นคนเดิมคนเดียวกับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เพียงแต่บรรยากาศในตอนนี้ช่างต่างออกไปจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง

 

รอยน้ำหยดไปตามทางที่เท้าก้าวผ่าน ผมสีเข้มยามเมื่อเปียกน้ำตกลงมาปรกหน้าผากถูกเสยขึ้นไปพร้อมๆกับสะบัดหยดน้ำออกจากปลายเส้นผม ร่างกายท่อนบนสีเริ่มออกคล้ำเพราะเกรียมแดดมีเม็ดน้ำเกาะอยู่ทั่วและสะท้อนกับแสงแดดราวกับอัญมนีสะท้อนแสงไฟ อยู่ท่ามกลางบรรยากาศของท้องทะเลและท้องฟ้าสีสันสดใสแบบนี้ ลานสล็อตไม่ต้องเสียเวลาคิดนานเลยว่าจะหาคำบรรยายอื่นใดมาใช้อธิบายได้ดีนอกจาก เพอร์ซิวัลในชุดแบบนี้ แถมยังเปียกปอนแบบนี้ ดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นกอง

 

เพอร์ซิวัลพึมพำขอบคุณหลังจากรับผ้าขนหนูสีขาวที่ส่งมาให้แล้วเริ่มซับน้ำบนใบหน้า ตามด้วยขยี้เบาๆที่เส้นผมเพื่อสลัดน้ำทะเลออกพอหมาดๆ ลานสล็อตยืนพิจารณาดูภาพนั้นแล้วก็อดคิดเล่นๆไม่ได้ว่าเจ้าตัวคงไม่รู้ว่าตนเองดูเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขนาดไหน และน่าเสียดายยิ่งกว่าที่แว่นกันแดดสีดำของเขาเป็นแว่นธรรมดาๆ ไม่อย่างนั้นคงได้บันทึกช่วงเวลานี้เก็บไว้แหย่อีกฝ่ายเล่นในภายหลัง

 

“ข้างบนมีอะไรผิดปกติมั้ย”

 

ผ้าขนหนูถูกวางกองไว้กับโต๊ะทั้งๆที่ยังทำหน้าที่ไม่เสร็จสิ้น นั่นเป็นเพราะว่ามันไม่ได้อยู่ในความสนใจของเพอร์ซิวัลมากเท่ากับจอมอนิเตอร์ที่อยู่ด้านหน้า

 

“นี่มันไม่ถูกต้องเลย…”

 

“มีอะไรเหรอ” เพอร์ซิวัลเดินเข้าไปดูใกล้ๆแล้วค้อมตัวลงยกมือขึ้นบังแสงแดดจ้าจนทำให้หน้าจอมืดแทบมองไม่เห็น “มีเครื่องไหนส่งสัญญาณไม่ได้งั้นเหรอ”

 

“ไม่ใช่เรื่องนั้น”

 

ประโยคที่ว่าทำให้ผู้ฟังละสายตาแล้วเหลียวหลังกลับมามองผู้พูดแว่บหนึ่ง พอเห็นคนข้างหลังยืนกอดอกและส่ายหน้ากวนๆช้าๆก็พอจะเข้าใจความหมาย คราวนี้เขาเป็นฝ่ายส่ายหน้าบ้างแล้วหันไปสนใจหน้าจอดังเดิม

 

“ลานสล็อต เรามาทำงานนะ ไม่ได้มาเล่นสนุก”

 

“มาทำงาน!” ลานสล็อตเน้นคำด้วยเสียงเข้มเป็นการล้อเลียน “พวกเรามาทำงานในสถานที่แบบนี้ ในประเทศหมู่เกาะที่สวยงามยิ่งกว่าภาพถ่าย ลอยเรืออยู่ใกล้เกาะที่เหมาะสำหรับการมาฮันนีมูนมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก! ขอบคุณมากเมอร์ลิน!”

 

เพอร์ซิวัลหันไปมองคู่หูกำลังบ่นไปด้วยวาดมือร่ายรำประกอบการบ่นไปด้วยแล้วก็ผ่อนลมหายใจยาวๆออกมา เขาปล่อยให้ฝ่ายหลังยืนบ่นยืดยาวต่อไปส่วนตนเองก็หันกลับมาจัดการกับระบบจัดเก็บข้อมูลของอุปกรณ์ที่เพิ่งลงไปติดตั้งใต้ทะเลเมื่อครู่

 

“ผมว่าคุณควรจะขอบคุณเมอร์ลินมากกว่าที่เขาไม่ส่งเราไปที่โหดๆติดกันหลายภารกิจนะ ยังไงเซย์เชลล์สก็น่าจะดีกว่าตะวันออกกลาง” เพอร์ซิวัลพูดตัดบทในที่สุดเมื่อรู้สึกเหมือนหูเริ่มจะชาขึ้นมาจริงๆ

 

“เพอร์ซี่”

 

“อะไร”

 

“คุณว่าเกาะคูไซน์มันดูคล้ายๆรูปปากมั้ย?”

 

ลานสล็อตพูดจบแล้วต้องรีบยกสองมือขึ้นทำท่าเหมือนยอมแพ้ทันทีเพราะคนข้างหน้าหันหลังควับกลับมามองด้วยสายตานิ่งๆไร้คำพูดใดๆ เขาเดาว่านั่นอาจหมายถึงการเริ่มนับถอยหลัง และถ้ายังไม่หยุดบ่นหรือกวนไม่เข้าเรื่อง เกรงว่าตนเองอาจจะถูกจับโยนลงน้ำให้กลายเป็นอาหารของเต่าทะเลก็เป็นได้

 

“ล้อเล่นน่า แต่ถ้ามีเวลาเหลือ เราค้างที่เกาะคูไซน์กันซักคืนเป็นไง”

 

เพอร์ซิวัลหันหลังกลับแล้วตอบแบบไม่ค่อยใส่ใจนัก “นั่นไม่ใช่ค่าใช้จ่ายที่เบิกได้ ถ้าจะค้างก็ต้องออกเองนะ”

 

“หืมมมม” ลานสล็อตทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยแล้วมองอย่างมีเลศนัย “พูดแบบนี้ถ้าผมยอมจ่ายคุณก็จะยอมค้างด้วยใช่มั้ย”

 

“คุณรู้รึเปล่าว่ารีสอร์ทที่นี่ราคาตกคืนละเท่าไหร่”

 

“รู้น่า แต่ถ้าคุณยอมฮันนีมูนกับผมซักคืน ต่อให้ต้องจนไปทั้งเดือนก็ยอมนะ”

 

ในขณะที่ฝ่ายผู้พูดยืนยักคิ้วหลิ่วตาใส่หลังผู้ฟังซึ่งไม่มีทางมองเห็น ทางฝั่งคนฟังก็กลอกตาขึ้นด้านบนโดยที่คนข้างหลังก็ไม่มีโอกาสมองเห็นเช่นกัน

 

เพอร์ซิวัลยืนจ้องมองหน้าจอแสดงผลของระบบปฏิบัติการณ์ที่ยังไม่ทำงานได้ไม่เรียบร้อยอย่างที่ตั้งใจไว้ หลังจากแก้ไขและทดสอบระบบใหม่หลายครั้ง เขาก็เริ่มไม่แน่ใจว่าปัญหาเกิดจากอะไร บางทีอาจต้องให้คนที่เชี่ยวชาญมากกว่าอย่างเมอร์ลินช่วยแก้ไขน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

……

 

แม้แต่ท่าทางกำลังยืนคิดในสภาพแบบนั้นก็ยังดูดี

 

ลานสล็อตยังไม่หยุดแอบวิพากษ์วิจารณ์รูปร่างของคู่หูอยู่ในใจอย่างเงียบๆ จนลืมเสียสนิทว่าตนเองแทบไม่ได้ทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันตั้งแต่ลงเรือออกจากเกาะใหญ่ที่ชื่อพราแลงมาจนถึงที่นี่นอกจากนั่งชื่นชมธรรมชาติไปเรื่อยเปื่อย ทำตามคำสั่งและชื่นชมคู่หูของตนเองอย่างที่กำลังทำอยู่

 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ เพียงแต่งานลักษณะนี้ไม่ใช่แบบที่เขาถนัดเอาเสียเลย บางทีอาจเป็นอย่างที่เพอร์ซิวัลเคยพูดเล่นไว้ตั้งแต่ก่อนมาถึงที่นี่ว่าเขาคงจะเหมาะกับงานใช้ทักษะทางด้านพละกำลังกับภูมิประเทศแบบตะวันออกกลาง มากกว่าประเทศหมู่เกาะที่งดงามอย่างเซย์เชลล์สในมหาสมุทรอินเดีย

 

กล้ามเนื้อแผ่นหลังดูเป็นประกายเพราะเปียกน้ำขยับไปมาทุกครั้งยามที่เปลี่ยนอิริยาบถ ทั้งตอนกอดอก เอามือเท้าเอว หรือก้มๆเงยๆมองดูหน้าจอโดยไม่สนใจสายตาร้อนแรงจากทางด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ลานสล็อตเดินเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วเริ่มคิดแผลงๆอย่างเช่นว่าเขาจะทำอะไรกับแผ่นหลังงามๆนี่ดี ถ้าลองลูบไปตามรอยกล้ามเนื้อหรือลองสัมผัสให้ทั่วทั้งที่ยังเปียกอยู่จะให้ความรู้สึกแบบไหนกันนะ

 

มือไวเกินกว่าใจจะต้านทัน เขายกมือขึ้นทั้งสองข้างตั้งท่าเตรียมพร้อมจะลองทำตามโดยไม่มีแม้เศษเสี้ยวความคิดกระตุ้นเตือนให้ลังเล จนระยะห่างระหว่างมือทั้งสองและพื้นผิวสีแทนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

 

“ไม่รู้ว่าเครื่องมันมีปัญหาอะไรแต่ผมติดต่อเมอร์ลินให้ช่วยดูให้แล้—“

 

 

หมับ..

 

 

เหมือนสิ่งต่างๆรอบตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะที่ทั้งสองคนหันมาเผชิญหน้ากัน ต่างคนต่างมองหน้าสลับกับตำแหน่งของมือทั้งสองข้าง ซึ่งแน่นอนว่า…ไม่ได้วางอยู่ที่หลังตามความตั้งใจเดิมอีกต่อไป

 

ผู้ถูกกระทำมองหน้าฝ่ายตรงข้าม ก้มลงมองมือบนหน้าอกของตนเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้กระทำที่หน้าซีดจนเกือบไม่มีสีสลับไปมาอีกหลายครั้ง เวลานี้มีเพียงสายตานิ่งๆปะทะใบหน้าซีดๆท่ามกลางเสียงคลื่นลมสอดแทรกความเงียบระหว่างคนทั้งสองเท่านั้น

 

“มีอะไรติดอยู่ตรงนั้นรึไง” เพอร์ซิวัลเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อนเมื่อเห็นลานสล็อตยังยืนตัวแข็งทื่อ และมือยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม

 

“อะ เอ้อ..คือ..ผมแค่สงสัยนิดหน่อย…” ทั้งการพูดและท่าทางเก้ๆกังๆของเขาดูน่าขันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “..เอ่อ…ว่า..ช่วงนี้คุณไปออกกำลังกายที่ไหน ทำไม…กล้าม..เอ้อ…หุ่น..ดีจัง”

 

ท้ายประโยคค่อยๆเบาลงจนแทบไม่มีเสียง ลานสล็อตก้มหน้าหลุบตาลงต่ำแล้วขยับปากพึมพำด่าตัวเองว่าพูดอะไรโง่ๆแบบนั้นออกไปได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะเป็นคนประเภทที่มั่นใจว่าจะสามารถเอาตัวรอดได้ไม่ว่าจะต้องเจอกับเรื่องร้ายแรงขนาดไหนก็ตาม แต่กับตอนนี้ เขาไม่รู้เลยจริงๆว่าจะดึงตัวเองออกมาจากสถานการณ์แปลกประหลาดนี้อย่างไรดี

 

“ขอบคุณ แต่ว่า…” เพอร์ซิวัลก้มลงมองพร้อมกับชี้ไปที่มือของเขา

 

“ปล่อยก่อนดีมั้ย”

 

ลานสล็อตลดมือลงและดึงเข้าหาตัวช้าๆ ใบหน้าพร้อมรอยยิ้มแหยๆเริ่มร้อนวูบวาบ หาใช่เป็นเพราะผลกระทบจากภายนอก แต่เป็นจากภายในที่ทำให้อุณหภูมิทั่วร่างกำลังแปรปรวน อันที่จริงสำหรับเขาแล้วนี่ไม่ใช่การเล่นหยอกเอินแบบถึงเนื้อถึงตัวเป็นครั้งแรก เพียงแต่จังหวะผิดเพี้ยนนี่ต่างหากที่ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก แถมเมื่อมองไปยังฝ่ายตรงข้าม เขากลับเห็นคนที่ปกติจะทำตัวนิ่งเฉยในทุกสถานการณ์ มีท่าทางแปลกๆเหมือนกำลังเคอะเขินอย่างไรชอบกล…

 

…หรือเขาจะแค่รู้สึกไปเอง

 

และในเมื่อเรื่องประหลาดเริ่มต้นขึ้นแล้ว ก็มักจะไม่ยอมจบลงง่ายๆ ลานสล็อตเพิ่งสังเกตเห็นบางสิ่งจนดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำต้องเบิกกว้าง มองภาพของคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามด้วยสติกระเจิดกระเจิง กระทั่งสีหน้าของฝ่ายนั้นค่อยๆเปลี่ยนจนดูคล้ายกับตกใจอะไรบางอย่าง ประสาทสัมผัสที่หลุดไปจึงเริ่มหวนกลับคืนมาอีกครั้ง จากเสียงแว่วลอยอยู่ไกลๆในตอนแรก ตอนนี้เขาได้ยินเสียงร้องเรียกของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

 

“ลานสล็อต! เลือด!”

 

 

つづく。

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s