[Kingsman Fanfic] Mission Vacation Time 2-2 [Percilot]

Title : Mission Vacation Time : part 2 

Pairing : Lancelot/Percival

Rate : G


 

 

“ลานสล็อต! เลือด!”

 

 

คำสุดท้ายช่วยปลุกให้ฟื้นจากอาการสติหลุดได้ทันที เขายกมือขึ้นแต่ยังไม่ทันแตะถึงใบหน้าก็พบว่ามีอะไรบางอย่างสีแดงข้นเลอะติดตามมือ ถ้าเรื่องก่อนหน้ายังทำให้รู้สึกกระดากอายไม่มากพอ เลือดกำเดาที่ไหลโดยไม่รู้ตัวก็ชวนให้น่าอับอายมากยิ่งกว่าเป็นเท่าตัว

 

เมื่อรู้ว่าจุดเริ่มต้นของหยดเลือดมาจากไหนเขาก็รีบใช้ปลายนิ้วกดปิดเอาไว้โดยไม่รีรอ

 

“พะ..เพอร์ซิวัล”

 

ลานสล็อตใช้มือบีบกดตรงปลายจมูกแล้วพูดเสียงอู้แต่ยังพอฟังเป็นคำได้เกือบชัดเจน

 

“ปิดแว่นก่อนเถอะ”

 

บางสิ่งที่ลานสล็อตเห็นแล้วทำให้รู้สึกอยากจะมุดลงไปซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องเรือ หรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะกระโดดลงน้ำว่ายหนีไปขึ้นอีกด้านหนึ่งของเกาะคูไซน์เสียตอนนี้เลยมากกว่า ตอนที่เพอร์ซิวัลหันกลับมาพร้อมสวมแว่นตาซึ่งเป็นอุปกรณ์ประจำตัวของสายลับบนใบหน้า เวลาเดียวกันนั้นเอง มือของเขาก็วางทาบกับหน้าอกลงไปเสียแล้ว แต่เหตุฉุกเฉินอย่างหลังทำให้มัวแต่ตกตะลึงจนไม่ทันตั้งรับกับการถ่ายทอดสดภาพสัญญาณความเปิ่นของตนเองกลับไปทางศูนย์บัญชาการใหญ่ และตอนนี้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าโดยไม่ให้โอกาสในการแก้ไขสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย

 

เป็นเรื่องน่าเศร้าเมื่ออีกฝ่ายยังไม่มีความคิดจะฟังคำขอร้องของเขาเพราะมัวแต่พยายามหาผ้าสะอาดมาซับเลือดให้ เพอร์ซิวัลหันไปรื้อกระเป๋าสัมภาระของตนเองจนได้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดและแห้งสนิทมาผืนหนึ่ง 
หลังจากส่งผ้าขนหนูชื้นน้ำที่กองอยู่บนโต๊ะเพื่อให้เช็ดเลือดตามใบหน้าและมือจนสะอาด ลานสล็อตก็โดนลากกึ่งจูงให้มานั่งลงตรงที่นั่งด้านข้างเรือ แล้วผ้าเช็ดหน้าสีขาวก็ถูกนำมาใช้ห้ามเลือดแทนที่มือของเขา

 

“เพอร์ซี่…ผ้าเช็ดหน้าคุณเลอะหมดแล้ว” เขาพูดแล้วเงยหน้าเพื่อให้เลือดหยุดไหลเร็วขึ้นโดยมีมือพร้อมผ้าเช็ดหน้าของเพอร์ซิวัลอุดอยู่ที่จมูก

 

“อย่าเงยหน้าสิ” เพอร์ซิวัลค่อยๆดันหลังศีรษะให้ก้มลงเล็กน้อยอย่างเบามือ “ที่ถูกต้องคือคนที่เลือดกำเดาไหลควรก้มหน้าลงเพื่อป้องกันเลือดไหลลงคอ แล้วอีกอย่าง จะก้มหรือเงยก็ไม่ทำให้เลือดหยุดไหลหรอกนะ”

 

คนฟังหัวเราะเบาๆกับความจริงจังในการแก้ไขข้อมูลที่เข้าใจผิดมาโดยตลอด เขาปล่อยให้ผู้พูดทำตามความพอใจ และปล่อยตนเองให้รู้สึกผ่อนคลายกับมือที่วางอยู่ด้านหลังของศีรษะเช่นกัน

ช่วงเวลาราวห้านาทีที่เงียบสงบผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ก็นานพอจะทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติ เพอร์ซิวัลยกผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดผืนนั้นให้หลังจากดูจนแน่ใจว่าไม่มีหยดเลือดไหลออกมาอีกรอบ เขาวางหลังมือแนบกับหน้าผากสลับกับข้างแก้มทั้งสองข้างเพื่อตรวจดูอุณหภูมิร่างกายอย่างคร่าวๆ

 

“หรือจะเป็นเพราะตากแดดนานเกินไป? “

 

ลานสล็อตก็หวังให้เป็นเช่นนั้น เพราะถ้าเลือดไหลด้วยสาเหตุอื่นที่ไม่เข้าท่า เรื่องนี้ก็คงจะฝังแน่นอยู่ในความทรงจำที่ไม่น่าจดจำไปตลอดกาล

 

“ช่วย…อย่าเอาไปบอกใครได้มั้ย เรื่องนี้น่ะ” เขาเอนตัวพิงกับราวเหล็กสีเงินด้านหลัง ในมือยังคงกำผ้าเช็ดหน้าสีขาวเปื้อนรอยแดงที่อีกฝ่ายยกให้ “ทั้งสองคนนั่นแหละ”

 

“สองคน?” สายตาผ่านกรอบแว่นมีแววประหลาดใจ

 

คำเฉลยตามมาด้วยการชี้นิ้วไปที่ความสูงระดับเดียวกับตำแหน่งของแว่นบนใบหน้า ซึ่งพอดีกับคำทักทายส่งตรงมาจากศูนย์บัญชาการเพื่อเตือนว่าเวลานี้พวกเขาไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังแค่สองคน ลานสล็อตมองดูคนที่ยืนอยู่สูงกว่านิ่งฟังพลางทำหน้าแปลกๆ จนได้คำตอบเมื่อเพอร์ซิวัลยกมือขึ้นกดปุ่มเปิดเสียงเพื่อให้เขาได้ยินสัญญาณจากอีกฟากหนึ่งด้วยเช่นเดียวกัน

 

“ผมไม่บอกใครหรอก และคุณก็คงไม่อยากเขียนรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ” เสียงเมอร์ลินส่งผ่านออกมาจากอุปกรณ์กระจายเสียงที่ติดอยู่กับแว่น มีคลื่นแทรกบ้างเพียงเล็กน้อยแต่ก็ได้ยินอย่างชัดเจน

 

“ผมก็ไม่บอกใครหรอกนะ”

 

….

 

เดี๋ยวก่อน นั่นไม่ใช่เสียงของเมอร์ลิน แล้วเสียงใคร ทำไมฟังดูคุ้นๆ

 

“กาลาฮัด” เพอร์ซิวัลพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

 

“ผมด้วย พวกเราไม่ใช่พวกช่างพูดอยู่แล้ว”

 

“พวกเรา เหรอ???” คราวนี้เขาหันไปมองเพอร์ซิวัลเพื่อขอคำยืนยันว่าตนเองไม่ได้หูฝาด และเหมือนกับมีพายุลูกใหญ่โถมซัดเข้ากลางมหาสมุทรอินเดียเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับพร้อมเสริมว่าทางฝั่งนั้นก็ไม่ได้อยู่แค่ลำพังคนเดียว แต่เป็นแก็งค์สายลับที่บังเอิญยกขบวนเข้ามาจัดปาร์ตี้น้ำชาในห้องทำงานของเมอร์ลินโดยมิได้นัดหมายล่วงหน้า

 

“ผมก็ด้วยนะ” เสียงทุ้มต่ำแบบนั้นคงเป็นบอร์ส

 

“ผมก็จะไม่บอกใคร สัญญาเลย” นั่นเสียงทริสตัน

 

“อยู่กันครบเลยเหรอครับ” เพอร์ซิวัลถามด้วยสีหน้าเหมือนอยากจะหัวเราะเต็มแก่หลังจากเห็นคนข้างๆทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

“ไม่หรอก เบดิเวียร์ไม่อยู่ แต่ที่เหลือก็นั่งจิบชาอยู่นี่กันหมด”

 

“ให้ตายเถอะ เกิดอยากมารวมตัวปาร์ตี้อะไรกันตอนนี้เนี่ย โธ่..”

 

ท้ายเสียงของเขาฟังดูน่าสงสารเสียจนเพอร์ซิวัลต้องตบบ่าเบาๆเป็นการปลอบใจ แต่ด้วยอมยิ้มบนใบหน้าของคู่หู ลานสล็อตจึงส่งสายตามองค้อนนิดๆกลับไปแทน

 

เสียงหัวเราะเฮฮาผ่านสัญญาณตามมาอีกหลายระลอกส่งท้ายภารกิจที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จตามเป้าหมายเท่าไรนัก เพราะท้ายสุดเพอร์ซิวัลก็แนะว่าให้หยุดงานของวันนี้เอาไว้ก่อนเพื่อให้เขาได้พักและค่อยเริ่มใหม่อีกทีในวันรุ่งขึ้น เมอร์ลินเองก็เห็นพ้องต้องกันแต่ยังไม่วายกำชับเรื่องสภาพอากาศที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ในพื้นที่แถบนั้น ถึงแม้ว่าระบบการตรวจสอบข้อมูลสภาพอากาศขององค์กรจะมีประสิทธิภาพมากกว่ากรมอุตุนิยมวิทยาท้องถิ่น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายังไงธรรมชาติก็คือธรรมชาติวันยังค่ำ อาจสงบราบเรียบ หรือดุดันแปรปรวน และคาดเดาได้ยาก

 

โชคดีที่เมื่อทั้งสองคนนั่งเรือกลับขึ้นเกาะพราแลงได้ไม่นาน พายุขนาดย่อมก็แวะมาทักทายทันทีและทำให้เมอร์ลินต้องรีบจัดการหาที่พักให้ทั้งคู่แบบฉุกเฉินภายในคืนนั้นแทนการเสี่ยงกลับโรงแรมที่อยู่บนเกาะมาเฮ เกาะหลักที่เป็นที่ตั้งของเมืองวิกตอเรีย เมืองหลวงของสาธารณรัฐเซย์เชลล์ส ในขณะที่เกาะพราแลงซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือก็ถือเป็นเกาะใหญ่อีกเกาะหนึ่งซึ่งมีความสวยงามไม่แพ้เกาะอื่นๆในเซย์เชลล์ส ห่างออกไปสี่ไมล์ทางทิศตะวันตกของพราแลงคือตำแหน่งที่ตั้งของเกาะคูไซน์ ใกล้กับจุดที่พวกเขาเพิ่งกลับจากการปฏิบัติภารกิจกลางทะเล หลังจากเรื่องวุ่นวายทั้งหลายเริ่มต้นขึ้นจนต้องหยุดภารกิจก่อนกำหนดการอันควร

 

สภาพอากาศยังคงไม่เอื้ออำนวยหลังจากขึ้นเกาะและต้องหยุดรอฝนมาพักใหญ่เนื่องจากเครื่องไม้เครื่องมือส่วนมากไม่ถูกกับความชื้น ไหนจะการเคลื่อนย้ายสิ่งของต่างๆก็เป็นไปได้ยากลำบาก พวกเขาต้องทนรออยู่ด้านนอก ไม่สามารถเข้าที่พักได้จนกระทั่งฝนหยุดพักไปช่วงหนึ่ง ทั้งสองคนรวมทั้งพนักงานของโรงแรมจึงรีบช่วยกันขนสัมภาระต่างๆขึ้นไปไว้บนห้องพักก่อนพายุฝนที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้จะหวนย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

อุปกรณ์และสัมภาระถูกขนมาไว้ในห้องพักอย่างทุลักทุเลหลังจากทั้งสองมาถึงห้องแบบเปียกปอนจนแทบไม่เหลือสภาพ ยังโชคดีอยู่บ้างที่เสื้อผ้าของวันนี้ไม่ใช่ชุดสูทเต็มยศเหมือนอย่างเคย แต่เป็นชุดลำลองเนื้อผ้าบางและกางเกงผ้าขาสั้นเหมาะกับสภาพอากาศในเขตร้อน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นชุดธรรมดาๆไม่ได้มีอุปกรณ์เสริมแบบสายลับแต่อย่างใด

 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงกับการจัดเก็บข้าวของเครื่องมือให้วางจนรกหูรกตาเต็มพื้นที่ห้องพักแบบปัจจุบันทันด่วนของพวกเขา แต่คงจะว่าใครไม่ได้เพราะไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในกำหนดการของทั้งเมอร์ลินและเพอร์ซิวัลมาตั้งแต่ต้น ทั้งสองคนช่วยกันจัดการสิ่งของที่ยังไม่จำเป็นต้องใช้ให้กองไว้อยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง ส่วนที่เป็นเรื่องงานก็ให้ครองพื้นที่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนของใช้ของพวกเขาก็จะวางกองรวมกันโดยสละเตียงหนึ่งในสองเพื่อวางกระเป๋าหรือของใช้ต่างๆเท่าที่พื้นที่จะอำนวยให้

 

……

 

เข็มนาฬิกาขยับเดินเสียงดังตามการเคลื่อนที่ของอุปกรณ์ภายในและเป็นเสียงเดียวในห้องที่ยังคงดังอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไอร้อนจากห้องอาบน้ำลอยตลบออกมาด้านนอกและจางหายไปซักพักใหญ่ ลานสล็อตวางผ้าขนหนูที่ใช้พันรอบกายส่วนล่างเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ไว้บนพนักเก้าอี้ตัวหนึ่งหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาหันไปมองทางโต๊ะเครื่องแป้งและเห็นคู่หูกำลังนั่งฟุบกับโต๊ะเอาศีรษะหนุนแขนนอนด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย วันนี้เพอร์ซิวัลเป็นฝ่ายทำงานใช้แรงเกือบทั้งวัน ลานสล็อตจึงเสนอให้เขาใช้ห้องน้ำก่อนเพื่อล้างตัวจากทั้งน้ำทะเลและน้ำฝนเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นหวัดไปเสียก่อน

 

เขาค่อยๆวางมือลงบนบ่าที่กำลังเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างช้าๆและสม่ำเสมอตามจังหวะการหายใจ แล้วก้มลงไปพูดใกล้ๆ เบาๆ แค่พอให้อีกฝ่ายได้ยิน

 

“เพอร์ซี่ ไปนอนที่เตียงเถอะ ลุกไหวมั้ย”

 

มีแค่เสียงพึมพำแทนการรับคำแบบเต็มปาก ลานสล็อตเดาว่าถ้าเขาไม่ปลุก เพอร์ซิวัลก็คงจะนอนอยู่ในท่าเดิมต่อไปอีกนานและอาจได้ทั้งหวัดแถมด้วยอาการปวดหลังเป็นที่ระลึกติดกลับบ้านไปด้วย เขาเหลือบมองนาฬิกาซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆห้าทุ่มแล้ว คงต้องปลุกให้เพอร์ซิวัลลุกขึ้นไปนอนบนเตียงที่ยังว่างจริงๆเสียที

 

 

ทว่าพอคิดดูดีๆแล้ว เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่านี่เป็นโอกาสอันเหมาะแค่ไหนในเมื่ออีกฝ่ายยังนอนสลบไสลอยู่ต่อหน้า เพราะแม้แต่เวลาปกติเพอร์ซิวัลก็จะระมัดระวังตัวอย่างยิ่งกระทั่งยามนอน เขาจึงไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นคู่หูตอนหลับสนิทเหมือนในตอนนี้เท่าไรนัก

 

ความคิดแผลงๆระลอกสองกลับมาอีกครั้ง

 

ใบหน้าระบายยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนยังไม่เข็ดกับเรื่องทำนองเดียวกันที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆ และไม่ต้องรอการพิจารณาอนุมัติจากสมองส่วนใดทั้งสิ้น ลานสล็อตยื่นแขนซ้ายอ้อมไปโอบไหล่อย่างแผ่วเบา ส่วนแขนขวาก็สอดเข้าไปใต้ข้อพับเข่าช้าๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว เมื่อกะจังหวะรับน้ำหนักจนมั่นใจแล้วจึงช้อนตัวคนที่กำลังหลับขึ้นมายืนอย่างมั่นคง เขายืนอยู่ตรงนั้น นิ่ง และเริ่มนาน

 

เป็นเรื่องผิดคาดและไม่เคยคิดถึงมาก่อนเรื่องน้ำหนักตัวของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่วัยกลางคนอย่างเช่นคนที่กำลังถูกอุ้มอยู่ในขณะนี้ เขาประเมินเพอร์ซิวัลต่ำเกินไป เพราะนอกจากแขนขาที่ยาวจนเกือบชนทุกสิ่งอย่างรอบๆตัวแล้ว เพอร์ซิวัลยังตัวหนักมากอีกด้วย และตอนนี้เขาต้องพยายามทำให้ตัวเองอยู่นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้แขนขาหมดแรงก่อนจะเดินไปให้ถึงเตียงซึ่งเป็นเป้าหมาย เมื่อเริ่มเดินทีละก้าว แขนก็เหมือนจะเริ่มอ่อนกำลังลงตามแรงโน้มถ่วง สมองคิดอะไรไม่ออกนอกจากต้องบังคับตัวเองให้เดินไปจนสุดทาง ปลายเท้าห่างจากปลายเตียงแค่ระยะไม่เกินสิบก้าวแต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกับหนทางช่างยาวไกลเป็นสิบๆไมล์

 

ขาพาก้าวอย่างช้าๆมาจนถึงเตียงนอนในที่สุด ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว และยิ่งกังวลมากขึ้นว่าจะวางร่างของอีกฝ่ายลงอย่างไรดีเมื่อแขนของเขาเริ่มสั่นเพราะหมดแรงเข้าจริงๆ ช่วงที่กำลังยกเข่าข้างหนึ่งขึ้นบนที่นอนเพื่อช่วยพยุงน้ำหนักเอาไว้ แขนเจ้ากรรมก็ทรยศเพราะทนรับน้ำหนักไม่ไหวอีกต่อไป และเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวเราะพรืดของใครบางคนดังแทรกขึ้นมา

 

ร่างสูงของเพอร์ซิวัลถูกทิ้งลงบนที่นอนถึงจะไม่นุ่มนวลนักแต่ก็ไม่รุนแรงจนน่าเป็นห่วงเพราะอาการนอนตัวงอและหลุดหัวเราะเสียงดังต่อจากนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดี ซึ่งนั่นก็หมายถึงแผนการทำอะไรแผลงๆของลานสล็อตล้มเหลวไม่เป็นท่าอีกครั้งถึงแม้ว่าผลสุดท้ายทั้งคู่จะหัวเราะร่วนไปด้วยกันก็ตาม

 

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” เพอร์ซิวัลถามหลังจากหัวเราะจนพอใจ เขามองคนที่ทิ้งตัวลงนอนพาดบนตัวของเขาด้วยอาการแขนขาอ่อนแรง และมีแต่เสียงหัวเราะแห้งๆเป็นคำตอบ

 

“ถ้าเกิดมีเหตุฉุกเฉินแล้วผมต้องอุ้มคุณนี่ถึงตายได้เลยนะ” ลานสล็อตดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับสะบัดแขนเพื่อเรียกกำลังกลับคืน “เดี๋ยวกลับไปคงต้องไปฟิตร่างกายใหม่ ไว้คราวหน้าค่อยแก้ตัวอีกที”

 

“ไม่มีครั้งหน้าแล้ว นึกว่าตัวเองยังเป็นวัยรุ่นอยู่รึไง เล่นอะไรพิเรนทร์ไม่เข้าท่า”

 

เพอร์ซิวัลยังนอนอยู่ในท่าตะแคงและทำแค่หันหน้ากลับมามอง ถึงจะไม่มีอะไรดูผิดปกติแต่ก็มีบางสิ่งที่กระตุ้นเตือนความทรงจำอันน่าสะพรึงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ลานสล็อตก้มลงมองใบหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดๆจนแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาก็ถอนลมหายใจยาวออกมา

 

“ลืมดูว่าใส่แว่นอยู่รึเปล่าใช่มั้ย” คนถามรู้ทันและแอบกลั้นหัวเราะจนถูกมองค้อนใส่อีกครั้งเป็นรอบที่สองของวัน

 

“แค่เรื่องแว่นนี่คงทำให้ผมหลอนไปอีกนานเลย”

 

“แล้วมั่นใจรึเปล่าว่ากล้องที่แล็ปท็อปไม่ได้เปิดทิ้งไว้น่ะ”

 

แค่คำพูดเดียวก็ทำให้รู้สึกตัวชาขึ้นมาในทันใด ลานสล็อตรีบพุ่งไปที่แล็ปท็อปตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ตรงข้ามกับเตียงนอน ตรวจสอบดูอย่างละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้จนกระทั่งรู้ว่ากล้องไม่ได้ถูกเปิดใช้งานอย่างที่หวั่นวิตก แต่กว่าจะรู้ตัวว่าถูกหลอก ก็ออกจะสายไปซักหน่อย

 

เมื่อเหลือบกลับไปมอง ก็เห็นแต่แผ่นหลังกว้างกำลังขดตัวและกระตุกเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะจนเตียงไหว

 

ถึงจะรู้สึกเสียเชิงอยู่บ้างแต่แน่นอนว่าลานสล็อตไม่ได้มีความคิดอย่างเช่นขัดเคืองใจที่โดนแกล้งเลยแม้แต่น้อย แถมกลับกันเป็นคนละเรื่อง เขาออกจะรู้สึกดีที่อีกฝ่ายถึงขนาดปล่อยให้เล่นอะไรแปลกๆหลายครั้งหลายคราโดยไม่ตำหนิเลยตลอดทั้งวัน และที่พิเศษยิ่งกว่านั้น โอกาสมีไม่บ่อยครั้งนักที่เขาจะโดนเล่นงานกลับบ้างแบบเมื่อครู่

 

ตามปกติแล้วเพอร์ซิวัลเป็นคนทำอะไรจริงจังอยู่เสมอซึ่งเรื่องนี้ทุกคนในองค์กรทราบดี ดังนั้นจึงแทบไม่มีใครเคยเห็นเขาทำเรื่องไร้สาระจนกระทั่งได้จับคู่ทำงานกับคนที่แม้แต่เรื่องเล่นก็เป็นเรื่องจริงจังแบบลานสล็อต ตั้งแต่ได้ร่วมงานกันมามีช่วงไม่กี่ปีหลังมานี้ที่เพอร์ซิวัลเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย เขาพูดเรื่องตลกบ้าง ยิ้มบ่อยขึ้น และหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง ลานสล็อตเชื่อว่านั่นเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีมากในมุมมองของเขา และได้แต่หวังว่าเพอร์ซิวัลก็คงจะคิดแบบนั้นเช่นเดียวกัน

 

พวกเขามีเวลาอีกแค่ไม่กี่วันสำหรับภารกิจในครั้งนี้ ลานสล็อตรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่เวลาอันมีค่านั้นน้อยเกินไป เพราะนานๆทีเขาจะมีโอกาสได้เห็นคู่หูผู้เคร่งเครียดเป็นกิจวัตรคนนี้อยู่ในอารมณ์ผ่อนคลายกับวันทำงานที่ไม่เหมือนวันทำงานมากกว่าเวลาปกติ เขาคิดว่าสถานที่และบรรยากาศในการทำงานครั้งนี้มีส่วนช่วยอย่างมาก กลับไปคงต้องขอบคุณเมอร์ลินอย่างเป็นเรื่องเป็นราวที่เลือกภารกิจในสถานที่ที่สวยงามราวกับหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งให้อย่างประเทศเล็กๆที่ชื่อเซย์เชลล์สแห่งนี้..

 

..ที่ซึ่งพวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมาเยือนอีกแล้วก็เป็นได้

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดย้อนไปมาจนวกกลับมาถึงเรื่องเมื่อกลางวันและเมื่อครู่ ภาพความทรงจำแสนสะเทือนใจก็กลับมาอีกครั้ง สุดท้ายแล้ววันนี้ก็ไม่ใช่วันของเขาเสียจริงๆ และคงต้องยอมแพ้ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรข้างในพังจนไม่สามารถกู้ความมั่นใจกลับคืนมาได้อีก

 

“เล่นจนพอใจรึยัง”

 

“ผมต้องถามคุณมากกว่าว่าหัวเราะจนพอใจรึยัง” เขาส่งสีหน้าเซ็งๆแถมไปกับคำตอบ

 

“งั้นนอนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้าเพื่อทำงานส่วนที่ค้างของวันนี้ด้วย” เพอร์ซิวัลเขยิบตัวเพื่อให้มีที่ว่างเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยแล้วเอามือตบที่เตียงนอนด้านข้างของตนเองเบาๆ “ถ้าพรุ่งนี้อากาศดีละก็นะ”

 

อันที่จริงลานสล็อตตั้งใจจะสละเตียงนอนให้แล้วเลือกนอนพื้นเพราะขนาดของเตียงไม่ได้กว้างมากพอจะให้ผู้ชายตัวใหญ่สองคนนอนด้วยกันแบบสบายๆได้ แต่ในเมื่อถูกเชิญแล้วเขาคงไม่มีทางปล่อยให้คำชวนต้องโดนปัดทิ้งด้วยคำว่าเกรงใจ เขาเลือกเก็บคำค้านนั้นไว้ ปิดหน้าจอแล็ปท็อป และเดินไปปิดไฟ

 

 

ความเมื่อยล้านอกเหนือจากการทำงานที่เพิ่มขึ้นมาในคืนนั้นไม่ต่างไปจากที่คาดเอาไว้ล่วงหน้า แต่การได้นอนกอดร่างกายอุ่นๆก็นับว่าดีเกินกว่าจะเรียกว่าทดแทนกันได้

 

……

 

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวถูกขยำอยู่ในมือโดยไม่ตั้งใจเพราะเจ้าของเดิมของมันกำลังตกในอยู่ภวังค์แห่งห้วงความทรงจำที่ชวนให้ระลึกถึงอย่างหยุดไม่ได้ เขาไม่คิดว่าผ้าผืนนี้จะยังอยู่และลานสล็อตก็ยังคงเก็บรักษาไว้อย่างดีมาตลอดจนถึงวันนี้ มันไม่ใช่ของมีค่าอะไร แถมเป็นแค่ผ้าสีขาวธรรมดาเท่านั้น เพียงแต่คุณค่าของมันอยู่ที่ความทรงจำอันแสนมีค่าที่อัดแน่นอยู่ในจิตใจของเขาทั้งสองจากประสบการณ์ที่มีร่วมกัน

 

 

นอกจากนั้น สำหรับเพอร์ซิวัลแล้วมันก็เป็นแค่ผ้าเช็ดหน้า และนับเป็นของชิ้นแรกที่เขาให้ลานสล็อตก็เท่านั้นเอง

 

 


 

 

นอนเบียดๆกันหน่อย♥

8a6bc57f708bee65f0fc6a15ff2aeed9

 

จากตอนที่แล้วที่เกริ่นว่าเป็นตอนขยายจาก The Dead Knight คือตอนที่เพอร์ซิวัลได้รับกล่องขยะที่รัก(?)ของลานสล็อตกลับมาเก็บที่บ้านแล้วเจอกล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าสีขาวค่ะ

ส่วนสาเหตุที่ทำให้อยากแต่งก็เพราะ

1. อยากจะมีโอกาสพังแลนซักครั้ง

2. เห็นรูปคุณอลาสแตร์ตอนอยู่ที่ชายหาดเลยอยากลองให้ใส่กางเกงว่ายน้ำเท่ๆดู แบบว่า… เปียกน้ำ สะบัดผม แอมเซ็กซี่แอนด์ไอโนวอิท♥

3. เพิ่งดูฟรีแลนซ์จบไม่นาน และเพลง vacation time ก็วนๆอยู่ในหัว….จึงเป็นที่มาของชื่อตอนค่ะ

4. ได้ไปอ่านบทความเกี่ยวกับเกาะส่วนตัวที่มีราคาที่พักแพงที่สุดในโลก โดยมีเกาะคูไซน์อยู่ในอันดับสาม (ไม่แน่ใจเรื่องความเก่าใหม่ของข้อมูล รู้แต่ว่า…แพง!) ที่สำคัญคือ เกาะงามมาก พาราไดซ์ชัดๆ ทั้งเกาะหลักมาเฮ เกาะลาดิค เกาะพราแลง คูซิน คูไซน์ สรุปคือเกาะในเซย์เชลล์สงดงามวิจิตรแฟบบูลัสทุกเกาะเลยค่ะ แต่ความแพงของที่พักทุกเกาะโดยรวมอยู่ที่มาตรฐานยุโรป/น้ำตาจะไหล

 


 

 

จริงๆแล้วก็มีข้อมูลของเซย์เชลล์สในพันทิปรีวิวไว้เยอะเหมือนกันค่ะ ทั้งเรื่องที่พัก เกาะต่างๆ การเดินทาง ประทับใจสุดก็เรื่องราคาที่พัก เฉลี่ยก็เบาๆ เหยียบหมื่นเอง หื้อ อีกอย่างคือ..เพิ่งรู้ว่าเจ้าชายวิลเลียมกับเคทมาฮันนีมูนที่นี่ด้วย ของเค้าดีจริงค่ะ

 

เอาล่ะ แล้วเซย์เชลล์สอยู่ตรงส่วนไหนของโลกกันนี่

 

ตามรูปคือจะอยู่ค่อนไปทางเหนือของเกาะมาดากัสการ์ โดยมีเกาะใหญ่สามเกาะคือ ล่างสุดและใหญ่สุดคือมาเฮ ใหญ่รองลงมาด้านบนคือเกาะพราแลง และเกาะลาดิคอยู่ข้างๆไม่ไกลกันเท่าไหร่

เรื่องความสวยงามไม่ต้องพูดถึง สวยทุกเกาะเลยค่ะ โดยเฉพาะเกาะลาดิคมีชายหาดที่สวยที่สุดติดอันดับโลกด้วย

K6577958-0

 

เจาะเข้ามาอีกนิดที่เกาะพราแลง  เกาะคูไซน์ที่พูดถึงก็อยู่ล่างสุดตามภาพเลยค่ะ

news484a

 

เกาะคูไซน์ เหมือนรูปปากนิดๆ แต่ถ้าอยู่บนเรือคงมองไม่ออกเท่าไหร่ เกาะนิดเดียวแต่ที่พักแพงมาก

cimage_3f5e1c0a11-thumbb

 

อยากจะลงรูปความสวยงามของเกาะต่างๆแต่เกรงว่าจะหยุดไม่ได้ 55 เลยลงแค่นี้พอดีกว่า เผื่อใครสนใจลองหาข้อมูลดูได้ สวยทุกเกาะจริงๆค่ะ รับประกัน

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s