[Kingsman Fanfic] 28 May 2016 [Percilot]

Title : 28 May 2016

Pairing : Lancelot/Percival

Rate : G


 

 

บนโต๊ะอาหารตัวใหญ่ขณะนี้เต็มไปด้วยของที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาหารหรืออุปกรณ์การทำอาหารชนิดไหนๆ ไม่ใช่ส่วนผสมที่รับประทานได้ หรือแม้กระทั่งชิ้นส่วนของเครื่องมือที่มีหน้าตาใกล้เคียงกับอุปกรณ์ใดๆ แต่เป็นของที่ไม่สามารถระบุการใช้งานโดยปกติวางกระจัดกระจายเหมือนถูกจัดหมวดหมู่แบบแปลกประหลาดอย่างที่สุด

 

เพอร์ซิวัลนั่งจ้องมองบรรดาของชวนพิศวงทั้งหลายที่เขารวบรวมมาวางไว้ หลังจากจัดเรียงลำดับสิ่งของเหล่านั้นตามข้อมูลที่สืบหามาได้ หรือจะเรียกให้ถูกคือตามวิจารณญาณของตนเองเสียมากกว่า เขามองสลับไปมาตั้งแต่ชิ้นแรกไปจนถึงชิ้นท้ายสุดแล้วเลือกหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มั่นใจนัก

 

ของชิ้นที่เขาเลือก จะเรียกว่าเป็นชิ้นก็คงไม่ถูกเช่นกัน แต่เป็นชุดอุปกรณ์บางอย่างซึ่งเพอร์ซิวัลต้องใช้เวลาค้นคว้าข้อมูลอยู่หลายวันจึงจะพอเข้าใจว่าต้องใช้งานอย่างไร และถ้ารวมถึงวิธีการใช้ของทุกชิ้นบนโต๊ะ เวลาที่เสียไปกับการสืบค้นข้อมูลเหล่านี้ก็กินเวลารวมกันนานเกือบอาทิตย์เลยทีเดียว เพอร์ซิวัลหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยแววตามุ่งมั่น เขาก็เริ่มต้นด้วยการหยิบไฟแช็คที่อยู่ริมสุดของชุดอุปกรณ์เซ็ตนั้นมากำไว้ อุปกรณ์ที่เลือกมาประกอบด้วยของอีกสองอย่าง อย่างแรกเป็นถ้วยเซรามิคพื้นสีขาวไม่มีลาย อย่างที่สองเป็นไม้เส้นเล็กยาวๆเคลือบสารบางอย่างตั้งแต่ตรงกลางขึ้นไป

 

ดวงไฟสีส้มเหลืองถูกจุดขึ้นมาและกำลังวูบสะบัดไปตามแรงพัดของอากาศรอบด้าน เพอร์ซิวัลจ่อปลายของมันกับปลายบนสุดของแท่งไม้ในมืออีกข้าง รอเพียงไม่นานจนการเผาไหม้ส่งผ่านไปถึง สารเคลือบตรงปลายไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงจากจุดเล็กๆลุกลามเผาผลาญทั่วทั้งปลายไม้ ควันสีเทาก่อตัวลอยวนขึ้นไปเป็นสายยาวและส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องในเวลาต่อมา

 

จุดแสงไฟสีแดงเล็กๆสะท้อนเคลื่อนไหวอยู่ในดวงตาที่กำลังเพ่งมองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือเพื่อให้แน่ใจว่าถึงเวลาตามที่ข้อมูลบอกไว้ เขาพิจารณาดูของทั้งหมดตรงหน้าอีกครั้ง มั่นใจว่าทุกอย่างถูกต้องตามวิธีการที่ได้รู้มาครบถ้วนสมบูรณ์

 

ส่วนที่เหลือ…ก็แค่รอ

 

ตามข้อมูลที่รวบรวมมาได้นั้นไม่มีแหล่งข้อมูลไหนบอกว่าเขาต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะเห็นผล เขาแค่ต้องรอไปเรื่อยๆ ซึ่งถ้าโชคดีก็หมายความว่าวิธีนี้ใช้ได้ แต่ถ้าไม่ เขาก็มีทางเลือกอื่นๆอีกมากมายนอนเรียงรายรออยู่บนโต๊ะอีกหลายรายการก็เท่านั้นเอง

 

เวลาผ่านไปนานแสนนานราวกับว่าราตรีนี้จะยืนยาวไปชั่วกัปกัลป์ ดวงตามุ่งมั่นเมื่อหลายชั่วโมงก่อนอ่อนล้าเนื่องจากการทำงานหนัก พลังแห่งนิทราบีบบังคับให้หลับตาลง ตกสู่มิติแห่งความฝันอันว่างเปล่าจนไม่อาจมองเห็นอะไรอื่นนอกจากสีขาวสว่างจ้า ไร้กรอบ ไร้กำแพง ล่องลอยไปเรื่อยๆ และไร้จุดหมาย

 

ท่ามกลางการล่องลอยอย่างไม่มีจุดหมาย มีบางสิ่งกระชากประสาทสัมผัสของเขาให้รู้สึกตัวอีกครั้ง

 

บางสิ่ง…ที่คุ้นเคย

 

เปลือกตากระตุกขึ้นมากะทันหัน อาการใจหายวูบภายในเหมือนตกจากที่สูงเอ่อขึ้นมาตามร่างกายโดยอัตโนมัติ เพอร์ซิวัลบีบที่หัวคิ้วเบาๆเพื่อกระตุ้นให้สมองตื่นตัวมากพอจะนึกทวนว่าทำอะไรค้างไว้ก่อนหลงหลับไป เขากวาดตามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาอีกครั้ง แม้ขณะนี้จะเลยเวลาที่กำหนดไว้มามากกว่าชั่วโมงจนล่วงเข้าสู่วันใหม่ แต่เขายังไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆเนื่องจากมีเวลาแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้น และเป็นคืนข้ามวันนี่เองที่เขากำลังรอคอย

 

ถ้าไม่ใช่คืนนี้

 

ก็คงจะไม่มีความหมาย

 

เส้นควันสีเทาจากไม้หอมจางจนแทบไม่เหลือร่องรอยทิ้งไว้ด้วยไฟที่จุดตั้งแต่ทีแรกดับไปนานซักพักใหญ่ๆ กลิ่นหอมเบาบางลงและค่อยๆกระจายตัวหายไปจากประสาทการรับรู้ ยกเว้นแต่มีอีกกลิ่นหนึ่งซึ่งขัดกับกลิ่นไหม้ของไม้หอมที่เขาเพิ่งรู้สึกได้ กลิ่นที่ทำให้คิดหลงไปว่าตนเองอาจยังไม่ตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน

 

“ไม่ใช่ความฝัน เพอร์ซิวัล”

 

อย่างน้อยเราก็ยังได้พบกันอีกครั้งในความฝัน

 

“ก็บอกว่าไม่ใช่ฝันยังไงล่ะ”

 

อืม…แม้แต่ในฝันก็ยังกวนประสาทเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย

 

“คุณเป็นคนเรียกผมออกมาด้วยไอ้นั่นไม่ใช่รึไง”

 

ครั้งนี้เพอร์ซิวัลถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย อาการกระตุกทำให้ประสาททุกส่วนกลับมารับสัมผัสได้เต็มที่อีกครั้ง เขามองไปที่ “ไอ้นั่น” ตามเสียงที่ได้ยินในความฝันเมื่อครู่ เลื่อนระดับสายตาขึ้นมาจนกระทั่งเห็นนิ้วชี้ ตามด้วยร่างในชุดสูท และรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของโต๊ะอาหาร

 

ลานสล็อต…

 

นั่งอยู่ตรงนั้น…

 

จริงๆ…ใช่มั้ย?

 

“ใช่” ลานสล็อตลดมือลงแล้วประสานกับอีกข้างที่วางอยู่ตรงหน้าตนเอง เขามองกวาดไปทั่วโต๊ะแล้วเลิกคิ้ว ริมฝีปากล่างยกขึ้นเม้มกับด้านบน “จะใช้ของพวกนี้เรียกผีทั้งลอนดอนเลยเหรอครับ”

 

“ตกลง…ได้ผลจริงๆเหรอเนี่ย”

 

“ใช่ ถ้าคุณถามผมละก็นะ”

 

เพอร์ซิวัลเห็นคนฝั่งตรงข้ามลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินอ้อมโต๊ะแล้วไล่มองอุปกรณ์ต่างๆที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะทีละชิ้น และหยุดอยู่ที่ชิ้นหนึ่งที่สุดแสนจะธรรมดาเมื่อเทียบกับชิ้นอื่นๆ

 

“กระจกเนี่ยนะ เอามาทำอะไร จะเก็บศิลาอาถรรพ์เหรอ”

 

เพอร์ซิวัลยกไหล่ขึ้นทั้งสองข้างเป็นคำตอบพลางทำสีหน้าเหมือนกับจะบอกว่าเขารู้ว่ามันดูงี่เง่าแค่ไหนและไม่ว่าอะไรถ้าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน

 

“กระดานวีจี อืม…” ถึงตรงนี้ลานสล็อตยกมือขึ้นกอดอก จากนั้นก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปากพูดเสียงกึ่งขำ “อีเบย์สินะ” แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างหมดแรงกลั้น และนั่นยิ่งทำให้เพอร์ซิวัลนอกจากจะรู้สึกเหมือนเป็นพวกทำอะไรเพี้ยนๆแล้วยังรู้สึกโง่มากอีกด้วย

 

“คุณทำให้ผมกลัวขึ้นมาจริงๆแล้วนะเพอร์ซี่ เพราะถ้าคุณเกิดอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นหมอผีแล้วรับจ้างกักวิญญาณหรืออะไรทำนองนั้น คุณคงทำได้แน่ๆ”

 

“กักวิญญาณ?” เสียงหัวเราะหึดังขึ้นเบาๆ “นั่นคงไม่ใช่สาเหตุที่ผมเรียกคุณออกมา” เพอร์ซิวัลดันเก้าอี้ออกมาเล็กน้อยแล้วขยับตัวให้นั่งหันข้างไปทางอดีตคู่หู น้ำเสียงจริงจังสะกดให้อีกฝ่ายตั้งใจฟังมากกว่าเดิม

 

“ผมแค่…อยากเจอคุณ”

 

ลานสล็อตยิ้มรับประโยคนั้น “คุณเจอผมแล้ว”

 

“ใช่”

 

เขาตอบพลางก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆ วันนี้คงเป็นวันดีสำหรับเขาทั้งสองคนเพราะที่จริงแล้วเพอร์ซิวัลรู้ดีว่าโอกาสที่การเชิญดวงวิญญาณจะสำเร็จได้นั้น แม้จะมีข้อมูลให้ค้นหามากมายแต่ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าวิธีการเหล่านั้นจะสำเร็จเห็นผลแน่นอน

 

และสิ่งหนึ่งที่แหล่งข้อมูลให้ไว้ไม่ต่างกันคือ

 

แล้วแต่โชค

 

ร่างสูงในชุดสูทสีเหลืองน้ำตาลเดินเข้าไปจนใกล้คนที่กำลังนั่งมองตนเองแล้วหยุดหันหลังยืนพิงกับโต๊ะ มือทั้งสองข้างยังคงกอดอกรวมทั้งรอยยิ้มยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้า เขาหันไปทางด้านหลัง มองดูถ้วยสีขาวและไม้หอมที่มอดไหม้จนเหลือแต่ก้านแค่ครึ่งล่าง

 

“จุดธูปหนึ่งดอกแล้วตั้งจิตอธิษฐาน” เขาพูดแล้วเอื้อมมือออกไปเหมือนจะพยายามจับเศษซากไม้หอมที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่มือกลับเลื่อนทะลุราวสายลมวูบผ่าน “เป็นความเชื่อทางฝั่งเอเชียใช่ไหม”

 

คนตอบแค่พึมพำในลำคอและพยักหน้ารับ เขาดึงก้านธูปออกจากระถางแล้ววางลงบนโต๊ะโดยไม่ต้องดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าธูปดับสนิทดีแล้ว เพอร์ซิวัลเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องครัว ปล่อยให้อีกฝ่ายยื่นหน้ามองตามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเขาหยุดทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้าเคาท์เตอร์ หยิบของบางสิ่งประคองด้วยสองมือแล้วเดินออกมาพร้อมกับเปล่งเสียงร้องเพลงคลอเบาๆ

 

“สุขสันต์วันเกิด เจมส์”

 

เค้กชิ้นเล็กพร้อมเทียนหนึ่งเล่มปักอยู่ตรงกลางถูกยกขึ้นมาในระดับที่ให้อีกฝ่ายสามารถดับเปลวไฟจากเทียนได้ แต่ลานสล็อตกลับส่ายหน้าช้าๆแล้วแสดงให้เห็นว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่สามารถตอบสนองความต้องการถึงแม้จะเป็นวันพิเศษอย่างวันเกิดของตนเองก็ตามที ภาพตรงหน้าที่เพอร์ซิวัลเห็น คู่หูของเขากำลังเป่าเทียน แต่เปลวไฟยังคงนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

เขามองเจ้าของวันเกิดแล้วยิ้มให้ ก่อนจะพ่นลมดับแสงไฟตรงหน้าลงอย่างรวดเร็ว

 

“อธิษฐานทันรึเปล่า”

 

“คิดว่าทัน”

 

มือข้างหนึ่งของลานสล็อตเลื่อนขึ้นมาทาบกับใบหน้าโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้สึกถึงสัมผัสนั้น เขาเกลี่ยหลังมือไปทั่วแก้มเพราะรู้ว่าเพอร์ซิวัลกำลังมองอยู่และเก็บบันทึกความทรงจำด้วยตาของตนเองในเมื่อเป็นเพียงประสาทสัมผัสเดียวที่นำพาพวกเขาให้สื่อถึงกันได้

 

รวมทั้งรอยยิ้มของคนทั้งสอง

 

และรอยจูบของคนทั้งสอง

 

“ผมจะคิดถึงคุณเสมอ” เพอร์ซิวัลเอ่ยขึ้นเบาๆเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายถอยห่างออกไปอย่างช้าๆ

 

“ผมรู้ว่าคุณจะคิดถึงผมเสมอ”

 

รอยยิ้มแสนเศร้าปรากฏขึ้นเหมือนกับจะบอกว่าเวลาของเขาได้หมดลงแล้ว ลานสล็อตไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากนั้น เขาแค่ยืนมองหน้าของผู้เป็นที่รักด้วยเวลาสุดท้ายที่เหลืออยู่ และบอกลาด้วยยิ้มที่สดใสเสมือนเมื่อตอนที่ยังมีชีวิต

 

ตอนที่พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข

 

……

 

อาการหนักอึ้งที่แขนทั้งสองข้างช่วยปลุกเพอร์ซิวัลให้ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นในเวลาเช้า เขาค่อยๆดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับรู้สึกว่าแขนชาเนื่องจากใช้ต่างหมอนหนุนนอนจนโดนศีรษะกดทับตลอดทั้งคืน วิสัยทัศน์พร่ามัวเหมือนมีอะไรมาขวางขัดการมองเห็น เขากะพริบตาถี่เพื่อบีบบางสิ่งที่เคลือบดวงตาออกและกลับกลายเป็นว่าสิ่งนั้นคือน้ำตารื้นที่ค้างจากเมื่อคืนนั่นเอง

 

เพอร์ซิวัลปาดหยดน้ำออกจากแก้มข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างกลับหยดลงกับพื้นไม้ของโต๊ะอาหาร เขามองไปที่รอยหยดน้ำ และมองเลยไปอีกนิดก็เห็นกระถางธูปสีขาวไม่มีลายล้มคว่ำอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ทรายเม็ดละเอียดที่บรรจุอยู่ภายในเทกระจายออกมาด้านนอกเพียงบางส่วน แต่มีบางสิ่งผิดประหลาดอยู่ในนั้น เขาเอียงคอเพื่อให้มองเห็นได้ถนัดขึ้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้ทำให้เขารู้สึกอดยิ้มไม่ได้ เมื่อเม็ดทรายที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะมีร่องว่างยาวเหมือนมีคนตั้งใจขีดให้เป็นเส้นตวัดสวยงาม และเป็นลายมือซึ่งมีเอกลักษณ์ชี้ชัดไปถึงเจ้าของลากต่อเนื่องเป็นคำสั้นๆพร้อมรูปภาพเล็กๆประกบอยู่ท้ายคำ

 

 

Thanks❤

 

 

คงอยากทิ้งไว้ให้เป็นหลักฐานว่าเรื่องเมื่อคืน…เขาไม่ได้ฝันไป

 

 

 

 


 

 

12804638_984711981576248_7448236788811103772_n

 

/มีเรื่องแล้วค่ะหมวดดด

หารูปอ้างอิงสีชุดสูทแลนแล้วเจอสิ่งนี้…..

5b5ad5f149fa875016c84398d0a22422ae54e0a481862e06f411a78f01f774d0_1

เพิ่งเห็น orz ใครหนอช่างโหดร้ายกับแลนเหลือเกิน…แต่ก็

 

HBD นะเจมส์ รักนะจุ๊บๆ by Percival #ผิด

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s