[Dark Tales of London – shapeshifters AU FanFic] White heather

Title : White heather

Rate : PG-13

 


 

 

เส้นทางเลียบผายังคงไว้ซึ่งลมพัดแรงตั้งแต่ขามา และแม้กระทั่งยามเมื่อใช้เป็นเส้นทางในการเดินทางขากลับ ทัศนียภาพอันงดงามของทุ่งดอกเฮเธอร์อาจไม่สามารถละลายความเศร้าจากโศกนาฏกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานก่อนหน้านั้นได้ทันที แต่สายลมแรง กลิ่นของดอกไม้ สีสันไล่สลับโทนม่วงอ่อนเข้มที่ทอดยาวก็พอช่วยบรรเทาความหม่นหมองในจิตใจลงไปได้ แม้เพียงชั่วครู่ก็นับว่าดีมากแล้ว

 

“ลมชักจะพัดแรงขึ้นทุกที”

 

หนึ่งในชายสองคนซึ่งยืนต้านกระแสลมท่ามกลางทุ่งดอกไม้พูดขึ้นเมื่อเห็นชายอีกคนผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้นมาระยะหนึ่ง ชายคนดังกล่าวกำลังมองหาบางสิ่ง และเริ่มรู้สึกถอดใจทีละน้อย

 

“นั่นอาจจะเป็นช่อเดียวที่หลงมาอยู่แถวนี้” ชายคนแรกเอ่ยยิ้มๆแล้วเดินเข้าไปใกล้ “กลับกันเถอะ ก่อนที่ลมแรงๆนี่จะทำให้พวกเราไม่สบายทั้งคู่”

 

“นั่นสินะ”

 

เขายอมแพ้และลุกขึ้นยืนในที่สุด ยืดตัวไปมาเล็กน้อยเพื่อสะบัดความเมื่อยล้าจากการลุกนั่งหลายครั้งหลายคราให้หลุดออกไป “โชคดีไม่ได้เป็นสิ่งที่มีมาบ่อยๆ”

 

“แต่โชคดีของผมอยู่ที่นี่แล้ว โทบี้” รองเท้าหนังสีดำเปรอะเปื้อนรอยดินและใบหญ้ากำลังก้าวข้ามผ่าน แหวกต้นหญ้าและดอกไม้แยกออกเป็นทางจนกระทั่งถึงตัวอีกฝ่าย “ไม่มีดอกเฮเธอร์สีขาวแต่ผมก็มีคุณอยู่ด้วย อย่างที่บอกไปแล้ว”

 

“ไม่น่าจะเหมือนกันเท่าไหร่นะ” โทเบียสตอบแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาบ้าง “อย่างน้อยผมคงไม่ใช่ตัวนำโชคให้คุณแน่ ไมเคิล ดูอย่างวันนี้สิ”

 

โทเบียสสอดมือเปล่าเข้าในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตข้างเอวของตนแล้วยกไหล่สองข้างขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ไมเคิลอมยิ้มกับอากัปกิริยานั้น “และผมคงจะสอดตัวเข้าไปไว้ในกระเป๋าเสื้อที่อกของคุณเหมือนเมื่อตอนขามาไม่ได้ด้วย”

 

ประโยคสุดท้ายเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ฟังได้นิดหน่อย

 

หลังจากเรื่องร้ายๆเพิ่งผ่านพ้น ไมเคิลแน่ใจอย่างที่สุดว่าคิดไม่ผิดที่เลือกเดินกลับกับคนรู้ใจ เวลาแบบนี้คงมีแต่โทเบียสที่ทำให้จิตใจของเขาคลายความขุ่นหมองลงได้ ความโศกเศร้าไม่ว่าจาก ณ เวลาใดอาจถูกสะกิดให้หวนรำลึกถึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว  แต่สิ่งสำคัญสำหรับเขาในตอนนี้คือช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคนที่เข้าใจกันได้แม้ไม่ต้องพูดคุยเพียงซักคำ และนี่คงเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งสำหรับชั่วชีวิตของใครซักคนหนึ่งจะพึงมีได้

 

“ถึงจะทำอย่างที่ว่าไม่ได้ แต่ผมทำแบบนี้ได้”

 

คนฝั่งตรงข้ามดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วผายออกไปด้านข้างพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้จนไมเคิลไม่อาจปฏิเสธได้ เขาตอบรับอ้อมแขนนั้นและสอดแขนของตนโอบรอบเอวแบบหลวมๆ

 

“ขอบคุณมาก โทบี้” ไมเคิลพิงศีรษะกับอีกฝ่าย “ขอบคุณที่มีคุณอยู่กับผม”

 

มือทั้งสองข้างของโทเบียสโอบบ่าไมเคิลแล้วลูบขึ้นลงเบาๆเหมือนกำลังปลอบประโลมและตอบรับคำขอบคุณไปพร้อมๆกัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ในใจของโทเบียสกลับคิดว่าเป็นฝ่ายเขาเองต่างหากที่ติดค้างคำขอบคุณ ขอบคุณที่เข้าใจและกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่เกือบตัดบางสิ่งทิ้งไป ให้หวนกลับมามองสิ่งที่ห่างเหินจนแทบจะลืมสิ่งที่ควรค่าแก่การจดจำ

 

ความอบอุ่นจากทั้งร่างกายและจิตใจช่วยให้สายลมแรงไม่มีผลอะไรต่อความรู้สึกดีๆที่ทั้งสองคนมีให้แก่กันในเวลานี้ และคงรวมทั้งหลังจากนี้ต่อไปอีกนานเท่านาน

 

 

:.:.:.:.:.:.:.:.:.:.

 

 

หลังจากนั้น

 

 

ไมเคิลนอนมองมือของตนเองลูบไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนที่กำลังหลับไหลอยู่ตรงหน้าหลังจากเผลอตื่นผิดเวลา เขาไม่แน่ใจนักว่าตอนนี้เป็นเวลาใด แต่ดูจากสภาพห้องไร้แสงเล็ดลอดเข้ามาก็พอเดาได้ว่าน่าจะยังอยู่ในช่วงเช้ามืด ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกเสียโอกาสการนอนตื่นสายในวันหยุดพักผ่อนอยู่เล็กน้อย

 

เขาขยับตัวเข้าไปหาแผ่นหลังนั้นช้าๆและเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดแรงสะเทือนจนอีกฝ่ายตื่นตามไปด้วย แต่ดูแล้วไม่ค่อยได้ผลเท่าไรนัก

 

“ตื่นเช้าจัง” เสียงอู้อี้ดังขึ้นโดยไม่หันหน้า ดูเหมือนว่าเจ้าตัวคงยังไม่อยากตื่น

 

“ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะ นอนต่อเถอะ” เมื่อขยับใกล้มากพอจนชิดตัวได้ เขาก็กดจูบที่หลังคอเบาๆเรื่อยไปตามบ่า จนกระทั่งได้ยินเสียงปรามตามมา

 

“ไหนบอกว่าจะให้นอน ทำแบบนี้แล้วจะให้นอนต่อได้เหรอ” น้ำเสียงยังคงงัวเงีย ขณะที่มือก็กอดรับกับแขนของเขาที่สอดเข้ากับเอว จนในที่สุดก็คงทนกับจูบไล่ไปทั่วศีรษะและไหล่ไม่ไหวจึงหันหน้ากลับมาหรี่ตาใส่คนข้างหลัง

 

“วันนี้หยุดใช่ไหมโทบี้” ไมเคิลถามแล้วจูบเบาๆที่ริมฝีปาก และทำย้ำอย่างนั้นอีกหลายครั้ง

 

“วันนี้ผม..ต้องไป…ตรวจรายงาน…นักศึกษา” จังหวะของคำเว้นวรรคตามไปด้วยจนต้องเบี่ยงหน้าออกเล็กน้อยเพื่อพูดให้จบประโยค “แต่คงไปสายๆหน่อย”

 

“กี่โมง”

 

“คงซักเก้าโมง”

 

แขนของไมเคิลกอดรัดเอวแน่นขึ้นอีกนิด “งั้นก็มีเวลาเหลือเฟือ”

 

 

คงไม่ต้องบอกว่าพวกเขาทำอะไรหลังจากนั้นก่อนถึงเวลาเก้าโมง

 

 


 

 

1482e3cc-fc99-4ea8-b041-f28cf3af6447

 

สิ่งที่อินโทรเวิร์สได้จากการติดแหงกอยู่กับงานเลี้ยงที่ปลีกตัวออกมาไม่ได้ ฮะๆ orz

 

เกือบจะไม่ได้ตอนท้ายแล้วเพราะรูปลุงกับคุณเปโดรแท้ๆ มัวแต่สมน้ำหน้าอ้อย เอ้ย ไม่ใช่ๆๆๆ สงสารอ้อย ก๊ากกก

แฟนฟิคสั้นๆนี้ได้จากออริสามตอนจบเรื่อง Heather Honey ของคุณปิยะรักษ์ค่ะ และเนื่องจากตัวเองไม่สามารถจินตนาการถึงยุควิคตอเรียนได้ จึงต้องเปลี่ยนให้เป็นยุคที่อิงกับ Shapeshifter AU แทน และ…ดอกเฮเธอร์สีขาวน่ารักจัง

ติดใจเรื่องอารมณ์สารวัตรอยากกอดคุณหมอมานานและได้ระบายออกก็วันนี้ ในออริจะมีพูดถึงเรื่องอยากดึงมากอดอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยดึงมากอดจริงๆซะที (จิ๊ปากขัดใจ 555)

 

สั้นๆ ใสๆ ตามสไตล์–แค่กกกก…พาร์ทแรกน่ะนะ จะไม่ค่อยใสก็ตอนจบเลยต้องเปลี่ยนเรทไว้ก่อน รู้สึกติดค้างกับ scent เลยใส่ไว้นิดนึงพอ♥

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s