[Kingsman Fanfic] บทลงโทษที่ 107 และ 108 [Percilot]

Title : บทลงโทษที่ 107 และ 108

Pairing : Percival/Lancelot

Rate : PG


 

 

บทลงโทษที่หนึ่งร้อยเจ็ด

 

 

ตัดเรื่องเหตุผลและความเป็นจริงทั้งหมดทั้งมวลออกไป เวลานี้คงไม่มีสิ่งใดมาทำให้เพอร์ซิวัลแปลกใจได้อีกแล้ว ยกเว้นกับช่างตัดสูทประจำร้านคิงส์แมนที่กำลังยืนงงอยู่ตรงเคาท์เตอร์มองคนข้างกายของเขาอยู่ขณะนี้ สายตารายล้อมด้วยรอยแห่งวัยเหมือนอยากถามใจจะขาดว่าคนๆนั้นยืนอยู่ตรงนี้จริงๆหรือไม่ และเขามายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แต่ก็ต้องเก็บคำถามแทนที่ด้วยรอยยิ้มตามปกติเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

 

แค่มองตา.. เพอร์ซิวัลก็รู้ได้และเลือกตอบคำถามนั้นเงียบๆในใจ

 

“มีอะไรให้ผมช่วยครับ เพอร์ซิวัล” ช่างตัดสูทถามขึ้น มีสะดุดเล็กน้อยสำหรับคำตามหลัง

 

“….และลานสล็อต”

 

ชายคนข้างกายที่ว่ายิ้มกว้างเมื่อถูกเรียกด้วยชื่อรหัสในอดีต

 

“ผมไม่ได้เป็นลานสล็อตอีกแล้วครับมอร์ริส เรียกเจมส์ก็ได้”

 

น้ำเสียงร่าเริงของเขาไม่ได้หยุดสีหน้าตื่นตระหนักของช่างตัดสูทเมื่อรอยเส้นสีแดงที่เริ่มต้นจากไรผม ผ่านหน้าผาก สันจมูก เรื่อยไปจนถึงคอและหายเข้าไปในปกเสื้อเชิ้ต กำลังแหวกแยกออกจากกันเป็นทางยาว โดยมีด้ายสีขาวเส้นเล็กรั้งเอาไว้อย่างลวกๆ ทิ้งระยะห่างเป็นช่วงๆซึ่งเห็นได้ชัดจากหน้าผากจนถึงลำคอ เพอร์ซิวัลรีบจับที่ข้างศีรษะของลานสล็อตทั้งซ้ายและขวาดันประกบติดกันเข้าไปอีกเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้

 

“ไว้มีเวลาผมจะอธิบายให้ฟังนะ ตอนนี้ผมต้องให้คุณช่วยแล้ว”

 

“ชะ..ชะ..ช่วยยังไงครับ”

 

 เสียงสั่นๆของช่างตัดสูทช่างน่าเห็นใจ นี่อาจเป็นเรื่องประหลาดเกินกว่าจะรับไหวนิดหน่อย แต่เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกลับมาส่งยิ้มให้ได้อีกครั้ง

 

“ช่วย…เย็บ..เขา…ให้หน่อยครับ” แม้แต่เพอร์ซิวัลเองก็พูดด้วยเสียงไม่มั่นใจแบบไม่ปิดบัง และหวังว่าอีกฝ่ายคงไม่เกิดอาการความดันขึ้นแล้วเป็นลมล้มพับไปเสียก่อน

 

มือของเขายังอยู่ที่ศีรษะของลานสล็อตเมื่อมอร์ริสเดินออกมาจากหลังเคาท์เตอร์เพื่อมาดูบุคคลที่ต้อง “ซ่อมแซม” เป็นกรณีพิเศษ คิ้วของช่างตัดสูทขมวดยุ่ง เพอร์ซิวัลได้ยินเสียงพึมพำระหว่างที่เดินวนดูรอบๆตัว บางทีก็เดินเข้ามาดูใกล้ๆ ทำท่าเหมือนจะเอามือแตะรอยแยก แต่ก็ยื่นมือเข้าๆออกๆและถอยห่างในที่สุด

 

แล้วสายตาของมอร์ริสก็สะดุดกับบางสิ่งตอนที่เดินย้อนกลับมาดูด้านหน้าอีกครั้ง จุดเล็กๆหลายจุดซ้อนกันภายใต้เส้นด้ายที่เขาไม่ทันสังเกตเห็นในคราวแรก จนเมื่อยื่นหน้าเข้าไปเพ่งใกล้ๆ

 

“มอร์ริส…ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ผมใจสั่นนะ” ลานสล็อตพูดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่ดูเหมือนคนที่เหลือจะไม่คิดเช่นนั้น 

 

“อย่าหัวเราะ” เพอร์ซิวัลออกแรงกดมากกว่าเดิมแล้วพูดเสียงดุ “อยู่นิ่งๆ”

 

“คุณลองเย็บดูแล้วใช่มั้ยครับ” มอร์ริสหันไปถามทั้งที่สายตายังจดจ้องอยู่กับจุดแดงเล็กๆเหล่านั้น

 

“ผมลองแล้วแต่มันยึดไม่อยู่เลยครับ ก็เลยแค่เนาไว้ก่อนแล้วพามาที่นี่”

 

“นี่มันยากอยู่เหมือนกันนะครับ ถ้าเป็นผ้า…เอ่อ…” เขาเผลอสบตากับลานสล็อตแล้วก็ต้องรีบหลบสายตาทันที “…ก็คงจะง่ายกว่านี้มาก”

 

“ช่วยหน่อยเถอะครับ ทำยังไงก็ได้ อย่างน้อยก็ให้ติดกันแข็งแรงกว่านี้”

 

“เอาเป็นว่าผมจะลองดูนะครับ” แววตาของมอร์ริสดูจะมีไฟขึ้นมาทันที “อยากให้เย็บแบบไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ”

 

คราวนี้เพอร์ซิวัลเป็นฝ่ายขมวดคิ้วบ้าง นอกเหนือจากเรื่องการทำอาหารก็คงเป็นงานเย็บปักถักร้อยแบบแม่บ้านแม่เรือนที่เขาไม่สันทัดเอาเสียเลย ยิ่งเจอคำถามแบบนี้เขาจึงทำได้แค่ยิ้มแห้งตอบกลับไป

 

“แบบไหนก็ได้ครับ จะซิกแซกหรือเป็นลอนยังไงก็ได้ ขอให้ยึดติดแน่นเป็นพอ”

 

“งั้นผมจะเย็บเป็นตะเข็บคู่ให้สองรอบเลยครับ น่าจะพอช่วยได้”

 

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เอาแต่คุยเรื่องตะเข็บผ้าจนไม่ได้สนใจลานสล็อตที่พยายามทำมือเหมือนขอเวลานอกแม้ซักนิดเดียว

 

……….

 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงราวกับรอคนไข้อยู่หน้าห้องผ่าตัด เพอร์ซิวัลยอมรับว่าเขานั่งอยู่ตรงโซฟาด้วยใจระทึก เฝ้ารอผลด้วยความกังวลยิ่งกว่าเมื่อครั้งที่รู้ว่าอดีตคู่หูได้รับบาดเจ็บสาหัสจากภารกิจในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เสียอีก ทุกวิถีทางถูกรื้อค้นในความคิดเพื่อให้อดีตคู่หูกลับมามีสภาพดังเดิม ซึ่งสภาพที่ว่า…เขาหมายความตามนั้นจริงๆ

 

ทว่าเวลาที่สูญไปกับการนั่งรอ ดูจะเสียเปล่าเกินไปซักหน่อย เพอร์ซิวัลจึงเตรียมการเล็กๆน้อยๆเพื่อเป็นการฉลองและต้อนรับการกลับมาของลานสล็อตโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง และไม่ได้เอะใจเลยแม้แต่น้อย

 

เมื่อสิ้นสุดเวลาแห่งการรอคอย คนที่เฝ้ารอก็เดินออกมาพร้อมกับสภาพที่เกินกว่าจะเรียกว่าดีด้วยซ้ำไป ลานสล็อตไม่ได้ดูต่างไปจากวันที่พวกเขาจากกัน ไม่ได้ดูเหมือนคนใหม่ แต่ดูเป็นคนเดิม

 

เป็นคนเดิมของเขา…

 

แต่…

 

ความอยากรู้อยากเห็นมีอิทธิพลเหนือสิ่งอื่นใด เพอร์ซิวัลพุ่งตัวเข้าไปสำรวจตามรอยแผลและพบว่าฝีเย็บช่างเรียบเนี้ยบสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ มอร์ริสเดินตามหลังออกมาพร้อมสีหน้าพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเขา

 

“ขอบคุณมากครับมอร์ริส นี่มันเยี่ยมไปเลย” เพอร์ซิวัลพูดทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากการสำรวจไปทั่วร่างอย่างคร่าวๆ ในขณะที่คนถูกสำรวจยืนตัวเกร็งเพราะถูกลูบคลำไปทั่วเรือนร่างเช่นกัน

 

“ถ้าไม่ไปทำอะไรที่มันรุนแรงมากนะครับ” มอร์ริสพูดแล้วเดินเข้าไปยืนข้างๆเพอร์ซิวัล มองผลงานของตนด้วยความภูมิใจ “ผมว่าน่าจะติดแน่นทนนานทีเดียว”

 

“แล้วตรงช่วงผมนี่ทำยังไงครับ ทำไมดูไม่มีรอยอะไรเลย”

 

เพอร์ซิวัลแหวกผมสีน้ำตาลมีแซมขาวเล็กน้อยไล่ตั้งแต่ไรผมเหนือหน้าผากถึงกลางกระหม่อมเพื่อหารอยเย็บแต่ก็ไม่เจอ เขาคิดว่าอย่างน้อยน่าจะมีทิ้งร่องอยู่บ้างจนแนวผมแหวกเป็นทางดูเหมือนแสกกลางอะไรประมาณนั้น แต่นี่กลับไม่มีรอยที่ว่าเหลืออยู่เลย

 

“ตรงส่วนนั้นผมเย็บซ่อนรอยครับ” ช่างตัดสูทพูดยิ้มๆ “ด้วยวิธีพิเศษ”

 

มอร์ริสอธิบายวิธีการเย็บซ่อนแบบพิเศษของเขาให้เพอร์ซิวัลฟังโดยมีนายแบบนั่งนิ่ง แต่ศีรษะโยกไปมาเพราะโดนแหวกผมปัดไปขวาทีซ้ายทีจนเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตานายแบบสำหรับช่างเสริมสวย และได้แต่แอบหวังในใจลึกๆว่าเมื่อไหร่ทั้งสองคนจะเลิกเล่นสนุกกับหัวของเขาเสียที

 

“สนุกกันพอรึยังทั้งสองคน” ลานสล็อตพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ “หัวจะล้านก็เพราะพวกคุณเล่นหัวผมแบบนี้นี่ล่ะ”

 

คำพูดของเขาทำให้คนทั้งคู่หยุดชะงักแล้วมองหน้ากันเหมือนคุยผ่านความคิดว่าต่อให้หัวล้านก็คงจะไม่ประหลาดใจเท่ากับตัวบุคคลที่นั่งอยู่ต่อหน้าพวกเขาในเวลานี้ เพอร์ซิวัลหันกลับมาสบตาคนพูด ค่อยๆละมือจากศีรษะด้านหน้า แล้วเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อแหวกดูรอยเย็บตรงศีรษะด้านหลังอย่างรวดเร็ว รวมทั้งมอร์ริสเองก็ทำแบบนั้นเช่นเดียวกัน

 

หลังจากนั้นลานสล็อตก็รู้สึกว่าการแหวกยิ่งแรงขึ้นจนเกือบจะเป็นการจิกหรือทึ้งดึงในขณะที่ทั้งสองคนก็เอาแต่คุยเรื่องรอยบนหัวโดยไม่มีใครสนใจเสียงปรามของเขาเลยแม้แต่คนเดียว

 

นอกจากที่เขาคิดว่าตัวเองคงจะเป็นเหมือนเรื่องเหนือธรรมชาติหรืออะไรก็ตามแต่ การได้นั่งมองผู้ชายแต่งตัวภูมิฐานสองคนคุยกันด้วยบทสนทนาแปลกๆแต่เอาจริงเอาจังก็ถือเป็นเรื่องประหลาดอย่างหนึ่ง เขาคงไม่นึกอยากหัวเราะให้เสียงดังลั่นร้านถ้าเรื่องที่คุยกันไม่ใช่เรื่องตะเข็บเย็บผ้าอย่างที่ได้ยินอยู่ตอนนี้ ดังนั้น สิ่งที่เขาทำได้คืออมยิ้ม และรู้สึกดีที่ใบหน้าซีกซ้ายและขวาของเขาไม่ได้เริ่มปริออกจากกันเหมือนเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้อีกแล้ว

 

 


 

 

บทลงโทษที่หนึ่งร้อยแปด

 

 

“เราจะไปศูนย์บัญชาการใหญ่กันเหรอ”

 

“เปล่า”

 

คำตอบของเพอร์ซิวัลทำให้เขาสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง เพราะหลังจากการตรวจสอบสภาพร่างกายภายนอกเสร็จเรียบร้อย เขาก็ถูกพามายังฐานลับที่ซ่อนอยู่ใต้ห้องแต่งตัวห้องหนึ่งภายในร้าน ยานพาหนะนำทางไปยังศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรสายลับคิงส์แมนปรากฏอยู่ตรงหน้าคนทั้งสองโดยมีเพอร์ซิวัลเดินนำเข้าไปก่อน จัดแจงให้เขานั่งที่ริมประตู คาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างแน่นหนา หลังจากนั้นก็จับมือทั้งสองข้างของเขาไพล่ไปด้านหลังแล้วล็อกด้วยกุญแจมือให้เสร็จสรรพ

 

ซึ่งอันหลังสุดนี้….ลานสล็อตแย้งไม่ทันจริงๆ

 

“ขออนุญาตถามได้มั้ยว่าทำไม”

 

เขาตัดสินใจถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายดึงเนคไทสีเขียวเข้มที่คอของเขาแล้วโยนทิ้งไว้ตรงที่นั่งด้านข้าง เริ่มปลดกระดุมเสื้อกั๊กสีเหลืองน้ำตาลออกจนหมด รวมถึงกระดุมสามเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตลายตาราง จากนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นทางฝั่งตนเองบ้าง ทั้งเสื้อสูทและเนคไทลายเส้นเฉียงถูกดึงออกแล้วโยนไปกองรวมไว้กับไทของเขา

 

ก่อนหน้านั้นจนถึงตอนนี้ ลานสล็อตเห็นเพอร์ซิวัลวุ่นอยู่กับโทรศัพท์มือถือของตัวเองเป็นพักๆ ท้ายสุดคงทำอะไรซักอย่างซึ่งเชื่อมต่อกับรถโดยสารรูปทรงท่อขนาดย่อมที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ เพราะหลังจากการกดหน้าจอครั้งสุดท้าย รถโดยสารก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากสถานีใต้ดินอย่างช้าๆ

 

และดูเหมือนว่ามันจะเคลื่อนที่ช้าเกินกว่าปกติไปซักหน่อย

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมขอให้เมอร์ลินเชื่อมต่อระบบคำสั่งต่างๆของรถกับมือถือ ทั้งเส้นทาง ความเร็ว ผมกำหนดเอง เช็คดูแล้วไม่มีใครใช้เส้นทางตอนนี้ หรือไม่ก็อาจจะซักพักใหญ่ๆ”

เพอร์ซิวัลปลดกระดุมถัดจากคอเสื้อลงมาอีกสองเม็ด และพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆหลังถอดกระดุมที่แขนเสื้อออกเช่นกัน “และไม่ได้เปิดกล้องวงจรปิด ถ้านั่นเป็นอีกเรื่องที่คุณห่วง”

 

“ที่ผมสงสัยไม่ใช่เรื่องนั้น” ลานสล็อตเอี้ยวตัวไปด้านข้างแล้วสอดมือออกมาโบกทักทายเพื่อให้มองเห็นเครื่องพันธนาการที่ด้านหลัง “ผมอยากรู้ว่าคุณมัดผมซะแน่นหนาขนาดนี้ทำไมต่างหาก”

 

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่มีแว่นตาประจำตัวสายลับอยู่บนใบหน้าของเพอร์ซิวัลก็เมื่อตอนที่อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ กระแทกเข่าข้างหนึ่งลงตรงช่องว่างของที่นั่งระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา อาการเสียวปลาบชวนขนลุกซู่แล่นปรี๊ดไปทั่วร่างจนเผลอขยับถอยหลังติดเบาะโดยอัตโนมัติ แล้วภาพที่อยู่ต่อหน้าก็คือผิวเนื้อไร้ผืนผ้าปกปิดเนื่องจากตำแหน่งของกระดุมเสื้อช่วงอกถูกปลดออกโดยเจ้าตัวไปเมื่อก่อนหน้านั้น ค่อยๆเคลื่อนใกล้เข้ามาจนบดบังทัศนียภาพข้างหน้าให้ดำมืด

 

ใกล้จนสัมผัสถึงตัวได้เลยทีเดียว

 

แม้ว่าจุดที่โดนโดยตรงจะเป็นหน้าผาก แต่ลานสล็อตไม่ยอมให้หยุดอยู่แค่นั้น เขาเงยหน้าขึ้นให้องศาของริมฝีปากของตนสัมผัสกับผิวกายได้ แต่น่าเสียดายว่าไม่มีเหตุการณ์ฝันหวานดังหวังเมื่อเพอร์ซิวัลเริ่มเบียดเข้ามาเรื่อยๆจนเหมือนจะโดนทับเสียมากกว่า ลานสล็อตจึงเริ่มดิ้นกุกกักเพราะหายใจไม่ออก และคิดว่าอาจมีโอกาสตายรอบสองได้ถ้าอีกฝ่ายไม่รีบถอยออกเสียแต่ตอนนี้

 

“จะฆ่ากันอีกรอบหรือไง” เขาหอบหายใจถี่และถลึงตามองอีกคนด้วยสายตาตัดพ้อ แต่กลับได้รอยยิ้มบางๆกลับมาจนถึงแม้อยากจะเคืองก็เคืองไม่ลง

 

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเพอร์ซิวัลถือขวดแชมเปญพร้อมแก้วเปล่าหนึ่งใบอยู่ในมือ

 

แก้ว…แค่หนึ่งใบ?

 

สิ่งซึ่งถูกเตรียมไว้ในระหว่างการซ่อมแซมลานสล็อตก็คือของที่อยู่ในมือของเขาในขณะนี้ เพอร์ซิวัลใช้เวลาว่างจากการรอ แอบเอาขวดแชมเปญและแก้วมาซ่อนไว้ตรงด้านหลังของที่นั่ง เพราะเหตุนี้เขาจึงต้องระมัดระวังให้ลานสล็อตนั่งตรงตำแหน่งที่กำหนดและล็อกตัวเพื่อไม่ให้มองเห็นของที่แอบเตรียมไว้

 

เม็ดฟองขนาดเล็กจำนวนมากลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ สีเหลืองอ่อนๆของแชมเปญช่างดูนุ่มนวลขัดกับสายตากังขาของลานสล็อตในเวลานี้มากนัก เขาคิดได้แค่ว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน และการกระทำของเพอร์ซิวัลก็ช่างคาดเดาได้ยาก จนถึงตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตนเองรู้สึกตื่นเต้นหรือพรั่นพรึงมากกว่ากัน

 

หรืออาจจะทั้งสองอย่างพร้อมๆกันก็เป็นไปได้

 

เพอร์ซิวัลวางขวดแชมเปญไว้ตรงที่นั่งด้านข้างร่วมกับกองเสื้อสูทและเนคไทของพวกเขา จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนขาข้างหนึ่งของลานสล็อต ซึ่งนั่นทำให้ฝ่ายที่ถูกนั่งทับเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

 

“เพอร์ซี่…มะ..เมารึเปล่าเนี่ย” ลานสล็อตแทบจะพูดผิดๆถูกๆเมื่อเพอร์ซิวัลเท้าศอกขวากับบ่าซ้ายของเขาซึ่งทำให้ใบหน้าอยู่ใกล้กันมากยิ่งขึ้น มือซ้ายของคนบนตักหมุนแก้วแชมเปญในมือไปมา และจ้องมองด้วยสายตาที่เย้ายวนจนยากจะบรรยาย

 

ถ้าเขาไม่ได้เข้าใจผิดไปเองละก็นะ

 

“ผมยังไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลยจนถึงตอนนี้นี่แหละ”

 

สิ้นคำท้าย เพอร์ซิวัลก็ยกแก้วขึ้นค่อยๆลิ้มรสชาติของแชมเปญแล้วดึงแก้วออกช้าๆ ใช้ลิ้นตวัดหยดน้ำที่เล็ดลอดจากร่องริมฝีปาก เหลือบตามองลานสล็อตเพียงแค่เล็กน้อยแล้วทำอย่างนั้นอีกครั้ง สีหน้าพึงพอใจกับรสที่ลิ้นได้สัมผัสทำให้ลานสล็อตมองภาพตรงหน้าด้วยอาการไม่สู้ดีนัก ถ้าทำได้ เขาคงจะกระชากกุญแจมือ เข็มขัดนิรภัย หรือสิ่งใดก็ตามที่เกะกะขวางทางแล้วขอลิ้มลองบ้าง

 

ยิ่งถ้าได้อีกฝ่ายเป็นภาชนะ รสชาติของแชมเปญก็คงจะยิ่งนุ่มนวลและซาบซ่านขึ้นมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

 

“อยากรู้จริงๆเหรอว่าทำไม” เพอร์ซิวัลว่าต่อเมื่อเห็นลานสล็อตโยกศีรษะขึ้นลงอย่างรุนแรง “เพราะว่าคุณทำให้ผมลำบากมากเลยน่ะสิ”

 

เขาเข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องที่จู่ๆก็โผล่มาทำให้ตกใจพร้อมกับร่างกายสองท่อน เรื่องที่ร่างทั้งสองแย่งกันพูดเมื่อไม่ได้รวมเป็นร่างเดียว ตอนที่วิตกกังวลเรื่องการใช้ชีวิตทั่วๆไปอย่างเช่น เวลากิน เวลานอน หรือแม้กระทั่งเวลาเข้าห้องน้ำ

 

แต่ที่หนักสุดเห็นจะเป็นความพยายามในการรวมร่างให้เขา เพอร์ซิวัลไม่ถนัดงานบ้านใดๆเว้นแต่การทำความสะอาด เพราะอย่างนั้นลานสล็อตจึงรู้สึกเห็นใจปนขบขันที่เห็นอดีตคู่หูผู้ไม่สันทัดการบ้านการเรือนต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเย็บตัวให้เพื่อจะได้รู้ทีหลังว่าลำพังแค่ฝีมือการเย็บของพ่อบ้านฝึกหัดนั้นไม่สามารถต้านทานการกระชากแบบรุนแรงได้ ทุกครั้งที่เขาหัวเราะสุดเสียง ตะเข็บก็จะปริแตกจนเพอร์ซิวัลต้องเย็บซ่อมให้อยู่หลายครั้ง ยิ่งนานวันเข้า นิ้วมือก็ยิ่งมีแต่แผลเพราะโดนเข็มตำและเกือบทำให้เจ้าตัวถอดใจ จนกระทั่งชื่อของร้านคิงส์แมนผุดขึ้นมาในความคิดของพวกเขา

 

“เรื่องนั้นผมก็รู้สึกเสียใจอยู่นะ แต่ก็ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้”

 

“ช่วยไม่ได้ คุณต้องโดนทำโทษ”

 

ดูเหมือนลานสล็อตจะรู้ตัวแล้วว่ากำลังจะโดนทำอะไรและไม่เชื่อว่าบทลงโทษดังกล่าวจะทำให้รู้สึกหลาบจำ แถมกลับกันตรงที่ยิ่งรู้ก็ยิ่งทำให้ตื่นเต้นมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนทำโทษคือเพอร์ซิวัล คนที่กำลังถือแก้วแชมเปญที่เพิ่งใช้ดื่มไปเมื่อครู่จรดขอบแก้วไปตามรอยแผล เริ่มตั้งแต่ปลายจมูก เลื่อนลงมาเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา

 

เมื่อท้ายแก้วยกขึ้นสูง ของเหลวก็ไหลลงสู่ที่ต่ำตามธรรมชาติ เคลื่อนผ่านอย่างช้าๆจากปลายลิ้น ค่อยๆซึมซับจนหยดสุดท้าย

 

มีการสั่นสะเทือนเกิดขึ้นเล็กน้อยเหมือนกับรถสะดุดราง ทำให้น้ำในแก้วถูกแรงดันออกมาด้านนอกโดยไม่ตั้งใจ เพอร์ซิวัลรีบยกแก้วขึ้นแต่ก็ไม่ทัน เมื่อมีหยดน้ำบางส่วนหลุดรอดออกมาทางมุมปาก และหยุดค้างรอการหยดตัวอยู่ที่ปลายคาง

 

ลานสล็อตมองเห็นภาพหลังจากนั้นได้ไม่ชัดเจนนักเนื่องจากเงาตกกระทบทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว สิ่งที่รับรู้ได้จึงมีเพียงสัมผัสนุ่มๆจากลิ้นอุ่นๆ ย้อนจากปลายคางขึ้นมาถึงมุมปาก

 

นอกเหนือจากอาการตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะพุ่งฝ่าฝีตะเข็บออกมาอยู่นอกอก ลานสล็อตคิดว่ารสชาติของแชมเปญแก้วนี้ยอดเยี่ยมกว่าแก้วไหนๆที่เคยลิ้มรสมาแม้ความหวานของแชมเปญชั้นดีจะยังไม่ได้นับรวมอยู่ในความเยี่ยมยอดที่ว่า และแชมเปญไม่ถึงครึ่งแก้วที่พวกเขาแบ่งกันดื่มคงไม่อาจทำให้คนใดคนหนึ่งถึงขั้นเมามายได้ แต่ถ้าจะเมา ก็น่าจะเป็นเพราะบรรยากาศการลงโทษชวนให้เมาความหวานเสียมากกว่า

 

 

“อุตส่าห์ให้มืออาชีพเย็บให้แล้ว อย่าตัวแยกอีกนะ”

 

 

ถึงจะตัวแยกอีกครั้งแล้วต้องโดนทำโทษจนถึงตายก็ยอม

 

 


 

b19fabrics020

 

ฟิคบ้าบอเดอร์มาพอนเดอริง (ไรเนี่ย) ได้มาจากความผลิบานในทวิตเตอร์แท้ๆค่ะ บทที่ 107 ได้จากตอนที่คุยกับน้องเบสท์ (พี่เขียนชื่อถูกมั้ย) ส่วนบทถัดมาได้จากรูปแท็กของน้องโมกัด (นึกถึงเมื่อไหร่ก็อยากจะกรี๊ด 55)  โดยมีคุณปิยะรักษ์ชี้นำ แต่…ไม่สามารถบรรยายให้งับหูตามรูปได้จริงๆ กลัวใจตัวเอง ><

การลงโทษของจริงหลังจากนี้ที่คิดไว้มันบานปลายจนเกิน PG ไปไกลโขเลยไม่เขียนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่เดอร์มาพอน 555

หัวข้อที่ได้มาคือ 108 วิธีลงโทษลานสล็อต by เพอร์ซิวัล แต่คงเขียนหมดคงไม่ไหว เนียนๆมโนว่าเพอทำลายหลักฐาน 106 วิธีทิ้งไปแล้วละกัน orz

อยากให้เพอแลน แต่ก็งงๆไม่รู้สรุปเป็นเพอแลนรึเปล่า สับสนจังเลย

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s