[Kingsman Fanfic] After Sales Service 1

Title : After Sales Service 1

Pairing : Lancelot x Percival, Harry x Eggsy

 


 

 

ass1

 

กลิ่นอายของช่วงเวลาแห่งเทศกาลเบาบางลงในเช้าวันถัดมา วันนี้เอ็กซี่มาถึงร้านเร็วกว่าปกติจนถึงขนาดมาทันเพื่อนที่อยู่กะกลางคืนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วและกำลังเตรียมตัวเพื่อแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน เขารู้สึกได้ว่าโดนชาร์ลีที่เดินออกมาจากห้องเก็บของเป็นคนสุดท้ายมองด้วยสายตาแปลกๆหลังจากหยุดชะงักและสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามเหมือนไม่ค่อยแน่ใจแต่สายตาบ่งบอกว่าพอจะเดาเรื่องได้แม้ไม่ได้รับคำตอบ

 

“ชุดเดิมเหมือนเมื่อวาน?”

 

“ใช่” เอ็กซี่รู้ว่าจะต้องโดนทักเช่นนี้ แต่เขาก็เลือกตอบแค่สั้นๆถึงแม้ว่าไม่ได้คิดจะปิดบังก็ตามที

 

“ไปค้างบ้านใครมา”

 

“แถวๆนี้แหละ”

 

ชาร์ลีใช้เวลาคิดอยู่ครู่เดียวก็ทำหน้าเหมือนเข้าใจเรื่องทั้งหมด ซึ่งไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เอ็กซี่ก็ตั้งใจว่าจะปล่อยให้เข้าใจไปตามนั้นจนกระทั่งประโยคต่อมาบอกได้ชัดเจนว่าคนพูดเข้าใจได้ถูกต้องแล้ว

 

“อย่ารุนแรงกับคุณลุงมากนักแล้วกัน”

 

ถึงจะบอกชัด แต่ก็ชัดเกินไปจนอดชกแขนกลับไปเบาๆไม่ได้ “เจ้าบ้า ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นซักหน่อย เมื่อวานแค่ขอค้างเพราะมันดึกแล้วก็เท่านั้นเอง”

 

ชาร์ลียิ้มเยาะแล้วพยักหน้าเหมือนล้อเลียน “ตอนนี้ก็ยังพูดแบบนี้อยู่แต่ฉันจะคอยดู” เขาตบไหล่เอ็กซี่ที่คิ้วขมวดเข้าหากันพร้อมใบหน้าเริ่มออกสีจางๆ แต่ขณะกำลังเดินผ่านก็โดนฝ่ามือตบใส่กลางหลังเต็มแรงจนเกือบกระแทกกับเคาน์เตอร์คิดเงิน

 

เอ็กซี่รู้ว่าชาร์ลีคงไม่รามือกับเรื่องนี้ง่ายๆ เพราะก่อนเดินออกจากร้าน เพื่อนตัวแสบยกสองนิ้วชี้ตาของตนเองแล้วหันกลับมาชี้ที่เขาราวกับว่าจะคอยจับตาดูเรื่องนี้ไปอีกนาน ส่วนเอ็กซี่ก็ชูสองนิ้วขึ้น แต่หันด้านหลังมือไปยังชาร์ลีซึ่งทำมือท่าเดียวกันตอบโต้กลับมา

 

……

 

หลังจากส่งเพื่อนกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ ไม่นานนักลานสล็อตก็เดินออกมาจากห้องเก็บของพร้อมด้วยชุดพนักงานเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานกะเช้า ตอนแรกเอ็กซี่คิดว่าคงจะเจอสายตาไม่ต่างจากของชาร์ลีแต่ก็ผิดคาด ลานสล็อตดูตกใจและชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าปกติอย่างรวดเร็วแล้วทักทายเหมือนปกติเช่นกัน

 

“มาเช้าจังนะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเตรียมเช็คสินค้าเถอะ”

 

เป็นคำทักทายแสนธรรมดาแต่ก็แปลกมากในเวลาเดียวกัน เพราะความธรรมดาแบบนี้ลานสล็อตไม่เคยทำมาก่อน ทุกเช้าเอ็กซี่จะเจอตั้งแต่เสียงบ่นจู้จี้ให้รีบทำโน่นทำนี่ เสียงกระเซ้าเย้าแหย่เวลาพูดถึงเรื่องของแฮร์รี่ หรือเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มนุ่มชวนฝันเมื่อเจอลูกค้าผู้หญิงเข้ามาในร้าน ถึงแม้ว่าเรื่องหลังสุดจะเป็นการทำเพื่อการค้าก็ตามที 

 

แต่เอ็กซี่ก็ยังคงคิดในแง่ดีว่าอาจเป็นเพราะวันนี้เขามาเช้ากว่าทุกวันเสียงจุกจิกจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ เขายอมเข้าไปหลังร้านอย่างเชื่อฟัง เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวที่อยู่ด้านในสุดของห้องเก็บของ แล้วจึงเดินตามมาสมทบที่หลังเคาน์เตอร์

 

“วันนี้คุณดู…แปลกๆนะ”

 

คำพูดของเอ็กซี่แค่ประโยคเดียวแต่ทำให้ลานสล็อตถึงกับหันขวับ “แปลกเหรอ…แปลกตรงไหน”

 

“ไม่รู้สิ แต่แปลกมาก คุณไม่เคยเงียบขนาดนี้”

 

“หาว่าปกติฉันพูดมากเหรอ” น้ำเสียงของเขาเริ่มกลับมาเหมือนลานสล็อตคนเดิมเล็กน้อย “ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แปลกตรงไหนกัน”

 

“ไม่เอาน่า คุณก็รู้ว่าผมต้องคะยั้นคะยอให้พูดจนได้ เหมือนตอนที่คุณทำกับผมเรื่องแฮร์รี่ไง” เอ็กซี่หยิบไม้ปัดฝุ่นออกมาจากชั้นวางของใต้เคาน์เตอร์แล้วชี้ไปที่ฝ่ายตรงข้าม “เดี๋ยวผมจัดหนังสือเสร็จแล้วคุณต้องเล่ามาให้หมด” พูดพลางตวัดไม้ปัดลงบนบ่าทั้งสองข้างพร้อมยิ้มกว้าง  “อย่างละเอียด”

 

……

 

เวลาผ่านไปนานจนเอ็กซี่เกือบถอดใจว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมเปิดปากพูดแม้แต่คำเดียว อันที่จริงจะว่าไม่ยอมก็ไม่ถูกนัก แต่เป็นเพราะลานสล็อตไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรเสียมากกว่า ด้วยท่าทางอึกอักตลอดเวลาที่เอ็กซี่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเมื่อลูกค้าในร้านบางตาลง การพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่นเกือบจะได้ผลแต่เอ็กซี่ก็ไม่ยอมแพ้ในเมื่อมีโอกาสเอาคืนเรื่องที่เคยถูกแซวและคาดคั้นตั้งแต่ก่อนวันคริสต์มาส สีหน้าและดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความอยากรู้บอกชัดว่ายังไงก็จะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดไปง่ายๆอย่างแน่นอน

 

สงครามเย็นภายในร้านยังคงดำเนินต่อไปจนถึงช่วงสายของวัน และคนที่ทำให้ทุกอย่างหยุดลงก็คือชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นลูกค้าขาประจำที่ชื่อเพอร์ซิวัล เขาหยุดยืนอยู่ตรงประตูหน้าร้าน ขยับแว่นบนใบหน้าเมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังออกไม้ออกมือโต้เถียงกันอย่างสนุกสนานและหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงดนตรีจากประตูอัตโนมัติพร้อมกับการปรากฏตัวของเขา

 

เอ็กซี่จำเพอร์ซิวัลได้ดี แต่ภาพจำแตกต่างไปจากเดิมนิดหน่อยตรงที่เขาคนนี้มักจะใส่ชุดสูทอย่างดี ดูภูมิฐาน และมาในช่วงก่อนเข้างานตามเวลาทำงานของบริษัททั่วไป ส่วนวันนี้เขาใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีดำคลุมทับสเวตเตอร์สีฟ้าหม่นพร้อมผ้าพันคอลายทางสีเรียบๆพันอยู่รอบคอ ด้านล่างเป็นแค่กางเกงผ้าสีเทาซึ่งดูโดยรวมแล้วก็เป็นชุดธรรมดาๆทั่วไป แต่ความธรรมดานี้ก็ยังทำให้เขาดูดีไม่ต่างจากวันที่ใส่ชุดสูทเต็มยศเลยแม้แต่น้อย

 

“อเมริกาโน่เหมือนเดิมนะครับ” เอ็กซี่ถามถึงเมนูเครื่องดื่มที่เพอร์ซิวัลต้องสั่งทุกเช้าวันทำงานและกำลังจะเดินไปยังมุมเครื่องทำกาแฟประจำร้าน แต่ก็โดนลานสล็อตดึงแขนเสื้อเอาไว้เสียก่อน

 

ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์เหลือบมองลานสล็อตครู่หนึ่งแล้วจึงหันมาพูดกับเอ็กซี่ “วันนี้ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ” เขาหยุดคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อช้าๆ “ที่จริง…ผมคงไม่สั่งอเมริกาโน่แล้วล่ะครับ เพราะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”

 

คำพูดนั้นคงทำให้สีหน้าแปลกใจของเอ็กซี่ดูประหลาดมากจนเขาต้องรีบพูดต่อ “เอาเป็นว่า เรื่องมันออกจะแปลกอยู่นิดหน่อย แต่ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ เย็นนี้พอจะว่างรึเปล่าครับ”

 

“คุยกับผมเหรอ” เอ็กซี่ชี้ที่ตัวเอง หันไปมองลานสล็อตแล้วหันกลับไปมองคนถามอีกครั้ง “ผมน่ะเหรอครับ”

 

“ใช่ กับคุณนั่นแหละ เอ็กซี่”

 

เป็นครั้งแรกที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสีดำสบกับเอ็กซี่ตรงๆและความจริงจังในนั้นก็ช่วยให้คำพูดมีน้ำหนักมากขึ้น เอ็กซี่หันไปมองลานสล็อตอีกครั้งเพื่อขอความเห็นก่อนจะตบปากรับคำในที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาคนนี้มีเรื่องอะไรสำคัญถึงขนาดเข้ามาพูดคุยด้วยทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แม้ว่าจะต้องเจอกันตอนเช้าวันทำงานอยู่แล้วก็ตาม

 

เมื่อนัดหมายเวลาและสถานที่เรียบร้อยแล้ว เพอร์ซิวัลก็เดินออกจากร้านโดยหยิบแค่หนังสือพิมพ์ของสำนักพิมพ์เจ้าเดิมที่ซื้อติดมือเป็นประจำ ยกเว้นมีจุดชวนให้สังเกตอยู่อย่างหนึ่งคือตอนที่รับเงินทอนจากลานสล็อต เอ็กซี่เห็นว่าในมือของเขาถืออะไรบางอย่างแล้วยื่นสิ่งนั้นแลกกับเงินทอนเหมือนทั้งสองคนกำลังแลกเปลี่ยนสิ่งของในมือกันและกัน จากนั้นก็ทิ้งรอยยิ้มส่งท้ายไว้ให้ลานสล็อตซึ่งยืนตัวแข็งค้างจนกระทั่งเดินออกจากร้านไป

 

“แบบนี้ไม่เล่าไม่ได้แล้ว ทำไมพวกคุณดูแปลกๆ” เอ็กซี่แทบจะเก็บความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ไม่ไหวจนดึงแขนเสื้อของลานสล็อตแล้วโยกไปมา “บอกมาเดี๋ยวนี้เลย”

 

“หลังเลิกงานเมื่อวาน…พวกเราได้คุยกันนิดหน่อย” ลานสล็อตอ้อมแอ้มตอบ

 

“นิดหน่อยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม ทำไมคนที่เขาอยากคุยด้วยถึงเป็นผมล่ะ งงไปหมดแล้ว”

 

มีทั้งความรู้สึกอยากและไม่อยากเล่าอยู่ในคราวเดียวกันจนลานสล็อตไม่รู้จะทำอย่างไรกับมันดี เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เตรียมตัวรับมือล่วงหน้าแต่ก็ไม่ใช่เหตุบังเอิญเช่นกัน เขาจำได้แต่ว่าหลังแยกกับเอ็กซี่ก็ยังไม่มีอะไรผิดปกตินอกจากมุ่งตรงกลับบ้านเพื่อหลีกหนีบรรยากาศรื่นเริงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายตามท้องถนน อาจจะแวะซื้ออะไรเล็กๆน้อยๆติดมือกลับไปด้วยเพื่อฉลองคริสต์มาสแบบเหงาๆเพียงลำพังแทนการไปเที่ยวสํามะเลเทเมาเช่นเดียวกับทุกๆปีที่ผ่านมา

 

ลานสล็อตเคยคิดว่าเป็นเรื่องงี่เง่าสำหรับคนที่ทำตัวเหมือนคนโสดไร้คู่เหี่ยวเฉาไปวันๆ สู้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและทำในสิ่งที่อยากทำเสียยังดีกว่า แต่หลังจากมีบางสิ่งเกิดขึ้นกับเขามากว่าหนึ่งปีที่ได้แอบหลงรักใครบางคน ทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นค่อยๆเปลี่ยนไป

 

อาจเป็นเพราะเหตุนี้เอง คริสต์มาสของเขาในปีนี้จึงแตกต่างจากปีอื่นๆโดยสิ้นเชิง

 

……

 

ไม่เคยมีความคิดอยู่ในหัวของเขามาก่อนว่าการแอบหลงรักใครซักคนอย่างจริงใจจะทำให้ความรู้สึกอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อคนๆนั้นเอ่อท้นขึ้นมาไม่ว่าความรักนั้นจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม และคนที่สร้างประสบการณ์ดังกล่าวก็เป็นคนเดียวกับคนที่ทำลายมันลงด้วยเช่นกัน เพื่อไม่ให้ตัวเองถลำลึกกับความรักมากจนเกินไป ลานสล็อตจึงต้องตัดสินใจถอยห่างออกมาและพบว่าความเจ็บปวดไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด แค่อาจทำใจยากในช่วงแรกเพราะยังต้องพบเจอหน้ากันทุกเช้า โชคดีที่การเปลี่ยนมาทำงานกะกลางคืนในช่วงทำใจ อีกทั้งเรื่องของเอ็กซี่ก็ช่วยให้เขามีเรื่องอื่นให้ต้องคิดมากกว่า บางทีเขาอาจจะทำลืมๆมันไป และไม่นานนักก็คงสามารถวางมันไว้ตรงมุมใดมุมหนึ่งในความทรงจำ เพื่อเก็บไว้รำลึกถึงว่าแค่การได้แอบรักบางครั้งก็เป็นสิ่งสวยงามพอๆกับการสมหวังในความรักเช่นกัน

 

แต่ปัญหาสำหรับเขาในตอนนี้กลับไม่ใช่เรื่องที่ว่าเลยซักนิด มันอาจเคยเป็นอย่างนั้น จนกระทั่งคืนเมื่อวาน เหมือนทุกอย่างย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น เป็นการเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดอย่างแท้จริง

 

ไม่มีการเฉลิมฉลองอย่างเดียวดายตามแผน ไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แตะลิ้นแม้แต่หยดเดียว แต่มีบางสิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนซึ่งทำให้เขารู้สึกยิ่งกว่าเมาหัวราน้ำในยามอกหัก หรือเมื่อครั้งที่ดื่มแบบสุดเหวี่ยงจนสลบคาโต๊ะตอนฉลองปีใหม่ แล้วตื่นมาด้วยอาการเมาค้างจนมีสภาพเหมือนซากศพในเช้าวันถัดมาเสียอีก

 

เขาอาจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เอ็กซี่ฟังได้ถ้าอยากเล่า เว้นเสียแต่ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรเล่าทั้งหมด แล้วเขาต้องทำอย่างไรถึงจะเก็บความลับส่วนที่ควรเป็นความลับต่อไปไว้ให้ได้กันล่ะ

 

หลังจากคิดใคร่ครวญอยู่นาน ลานสล็อตก็เริ่มต้นเล่าบางส่วนของค่ำคืนอันแสนเมามายถึงแม้ว่าจะไม่ได้สัมผัสแอลกอฮอล์เลยแม้เพียงซักนิดก็ตาม

 

……

 

เมื่อเลี้ยวออกจากหัวมุมสุดเขตถนนเซวิล โรล์ ลานสล็อตก็มองไม่เห็นแสงจากดวงไฟหน้าร้านที่เขากับเอ็กซี่ช่วยกันตกแต่งเมื่อหลายวันก่อนอีกต่อไป ถนนกว้างใหญ่และคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมายแต่เขากลับไม่รู้ว่าตนเองต้องการทำอะไรในคืนวันคริสต์มาส อาจเป็นการดีกว่าถ้าเลือกกลับบ้านเพื่อพักผ่อนจริงๆซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้ทำมานานหลายปีแล้ว อันที่จริงเขาก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยทำหรือไม่ เพราะคนอย่างเขาผู้ซึ่งชื่นชอบงานรื่นเริงทุกเทศกาลเป็นที่สุด กลับทำในสิ่งที่ตนเองเคยปรามาสไว้ว่า มีแต่พวกงี่เง่าน่าเบื่อเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้

 

แต่บอกตามตรงว่าสำหรับปีนี้ เขาไม่มีอารมณ์อยากมีส่วนร่วมกับคริสต์มาสเลยแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่ความคิดอยากจะโทรชวนเพื่อนเที่ยวซักคนเพื่อให้ผ่านค่ำคืนอันเงียบเหงา เขาแค่อยากอยู่คนเดียวและคงไม่มีอะไรเสียหายถ้าจะปล่อยให้วันคริสต์มาสผ่านไปเปล่าๆเหมือนกับวันธรรมดาๆวันหนึ่ง

 

เพราะถ้าไม่คิดอะไรมาก วันคริสต์มาสก็เป็นเพียงแค่หนึ่งวันในปฏิทินเท่านั้นเอง

 

ลานสล็อตเดินตรงไปยังป้ายรถประจำทางบนถนนคอนดวีทซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหัวมุมถนนหลังจากตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะมุ่งหน้ากลับบ้านทันที สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนกอดอกพิงป้ายติดข้างกำแพงไม่ห่างจากป้ายรถมากนัก ท่าทางของคนๆนั้นคุ้นตา กระทั่งเดินมาถึงตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้ถนัด เขาก็เกือบสะดุดเท้าตัวเองแล้วเดินถอยมาดูให้แน่ใจว่าใช่คนรู้จักจริงๆหรือไม่

 

ชายคนนั้นใส่สูทสีกรมท่ามันเงาคลุมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตซึ่งดูไม่เหมือนแจ็คเก็ตกันหนาว ทันทีที่เห็นลานสล็อต เขาก็เดินตรงเข้ามาหา ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอสีขาว ใบหน้าแดงจัด ไหล่กำลังสั่นน้อยๆด้วยความหนาวอย่างเห็นได้ชัด

 

“คุณ…มายืนทำอะไรตรงนี้” ลานสล็อตเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนหลังจากปล่อยให้ความเงียบครอบครองพื้นที่มาพักหนึ่ง

 

“มารอคุณนั่นแหละ” เสียงพูดของฝ่ายตรงข้ามยังสั่นๆอยู่เล็กน้อย “ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

 

“คุณ…”

 

“เพอร์ซิวัล แต่คุณคงรู้จักชื่อผมอยู่แล้ว” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบางๆพร้อมยื่นมือออกมาเพื่อแสดงการทักทายอย่างเป็นทางการ ลานสล็อตจับมือนั้นและสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่ามันเย็นจัดจนเกือบเหมือนน้ำแข็ง

 

“มายืนรอนานแค่ไหนแล้ว” เขาพูดพลางเอามือทั้งสองถูมือของคนตรงหน้าอย่างเผลอตัว “มือคุณเย็นมากเลยนะ”

 

“ซักสองหรือสามชั่วโมงได้”

 

“บ้ารึเปล่า อยากหนาวตายรึไง” ลานสล็อตกวาดตามองดูสภาพที่ไม่พร้อมรับมือกับความหนาวเย็นของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ “ถ้าอยากคุยกับผมก็แวะไปที่ร้านก็ได้ อย่างน้อยก็อุ่นกว่ามายืนอยู่ตรงนี้”

 

เพอร์ซิวัลค่อยๆดึงมือที่เริ่มอุ่นขึ้นออกจากมือของฝ่ายตรงข้ามแล้วพูดขอบคุณเบาๆ ตามด้วยคำตอบของประโยคก่อนหน้านั้น

 

“เพราะผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว”

 

แค่คำว่าคุยเป็นการส่วนตัวก็ทำให้ลานสล็อตอดคิดไปไกลไม่ได้ สิ่งที่เขาอดทนมาตลอดกว่าหลายเดือนที่ผ่านมากำลังจะพังทลายลงอย่างง่ายดายด้วยคำพูดแค่ประโยคเดียว และถ้ามันจะเป็นแบบนั้น ก็คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้ถ้าจะเดินกลับไปยังจุดที่เขาเคยเลือกไว้ แล้วเลือกใหม่อีกซักครั้ง ขอวางเดิมพันกับอีกทางหนึ่งซึ่งตนไม่ได้เลือกเสียตั้งแต่แรก คราวนี้คงทำให้รู้ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะชัดเจนขึ้นหรือดับมืดลง และจะดำเนินชีวิตกับผลลัพธ์เหล่านั้นต่อไปอย่างไรดี

 

“ถ้าไม่รังเกียจก็ไปที่บ้านผมไหม อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่หรอก”

 

……

 

ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งคนที่แอบชอบมานานแต่ไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกด้วยนั้น จะมายืนอยู่ในบ้านของตนเองและสำรวจดูพื้นที่ภายในโดยรอบอย่างเงียบๆ

 

ลานสล็อตไม่เคยจินตนาการถึงเรื่องนี้มาก่อนจนกระทั่งภาพฝันกลายเป็นของจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาคนนั้นกำลังยืนพิจารณาสิ่งของรอบตัวซึ่งไม่ค่อยมีอะไรมากนักยกเว้นข้าวของที่จำเป็น บริเวณครัวมีเพียงโต๊ะอาหารขนาดพอประมาณเพราะไม่ได้ตั้งใจเผื่อไว้สำหรับการรับรองแขกหลายคน ส่วนพื้นที่รับแขกจริงๆก็มีพอแค่เอาไว้วางโซฟากับโทรทัศน์ ถัดไปอีกนิดเป็นห้องนอนซึ่งก็ไม่มีอะไรนอกจากเตียงเอาไว้นอนตามวัตถุประสงค์ของมันเท่านั้น

 

“ห้องของคุณ…ต่างจากที่ผมคิดไว้มากเลย”ผู้มาเยือนมีสีหน้าประหลาดใจจริงๆจนคนฟังแอบอดหัวเราะพร้อมทั้งเห็นพ้องตามไปด้วยไม่ได้

 

“มันไม่มีอะไรเพราะผมเอาไว้นอนอย่างเดียวไงล่ะ” เขาตอบแล้วเดินตรงไปยังมุมครัวเพื่อต้มน้ำสำหรับชงชา เหลือบมองอีกฝ่ายและเห็นว่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟาที่อยู่ถัดจากครัวเล็กน้อย แน่นอนว่าเพอร์ซิวัลไม่ทันสังเกตเห็น สายตาของเขามัวแต่มุ่งความสนใจไปรอบๆห้องและรู้สึกว่าเรียบร้อยผิดคาดจนดูไม่น่าจะเป็นห้องของหนุ่มโสดไปได้ “ห้องเรียบร้อยแบบนี้คงมีคนทำความสะอาดให้อยู่แล้วสินะ”

 

“ไม่มีหรอก เพราะงั้นห้องผมถึงไม่มีของเยอะ จะได้ทำให้รกยากหน่อย” ลานสล็อตนึกขำคำถามนั้นอยู่ในใจ แบบนี้เหมือนกับกำลังโดนซักประวัติหรืออะไรทำนองนั้นอยู่หรือเปล่านะ

 

มีเสียงพึมพำในลำคอจากคนด้านหลังเหมือนคำตอบรับ เจ้าของบ้านจึงปล่อยให้แขกสำรวจบ้านแคบๆของเขาต่อไป “ที่นี่ไม่ค่อยได้รับแขก เพราะงั้นก็เลยไม่มีชาดีๆติดบ้านเท่าไหร่นะ”

 

“ไม่เป็นไรครับ” เพอร์ซิวัลหันหลังกลับ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหารแล้วยืนมองด้านหลังของลานสล็อต “วันนี้คุณไม่มีแผนไปฉลองที่ไหนเหรอ”

 

“ถ้าผมไปก็ไม่ได้เจอคุณน่ะสิ…”

 

ถึงจะตอบโดยไม่ทันคิด แต่เมื่อพูดจบ ลานสล็อตก็นึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง เขาสะกิดใจกับคำถามนั้นเพราะมันดูแปลกถ้าคนถามไม่รู้ว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไรต่อหลังจากเลิกงาน ซึ่งหมายความถึงว่าถ้าเขาเลือกออกไปเลี้ยงฉลองกับคนอื่นโดยไม่ได้กลับบ้าน พวกเขาก็คงไม่ได้เจอกัน และคงไม่ได้ยืนคุยกันอยู่ในบ้านของเขาเหมือนอย่างในตอนนี้

 

“เดี๋ยวก่อน นี่คุณมายืนรอผมทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะไม่ได้เจอใช่มั้ย” เขาหยุดงานในมือทั้งหมดแล้วหันกลับมาจ้องหน้าฝ่ายหลัง “ทำไมต้องทำขนาดนั้น เรื่องที่อยากคุยมันสำคัญมากเลยเหรอ”

 

“ใช่ สำคัญมาก”

 

คำตอบพร้อมน้ำเสียงเรียบๆแต่สีหน้าจริงจังของคนพูดทำให้คนฟังใจเต้นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เขาควรคิดเข้าข้างตัวเองดีหรือไม่ว่าที่เพอร์ซิวัลอดทนรอท่ามกลางอากาศหนาวเป็นเพราะเรื่องที่ต้องการคุยนั้นเกี่ยวข้องกับเขา แล้วเรื่องแบบไหนที่ทำให้คนเรายอมยืนรอได้นานขนาดเป็นชั่วโมงทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอาจจะไม่ได้เจอกัน

 

แต่ถ้าให้เข้าข้างตัวเองได้อย่างเต็มที่ เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่อุตส่าห์รอและตามมาถึงบ้านเพื่อขอคุยเรื่องของใครอื่น ซึ่งถ้าไม่ใช่เรื่องของเขาแล้วจะเป็นเรื่องใครไปได้ เรื่องของเอ็กซี่งั้นหรือ?

 

พอคิดถึงตรงนี้ ลานสล็อตก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“ผมอยากคุยเรื่องของเด็กคนนั้น เด็กที่ชื่อเอ็กซี่น่ะ”

 

มือข้างหนึ่งกำลังจะเอื้อมไปวางบนพนักเก้าอี้ตรงหน้าหลุดเลื่อนพรืด ในขณะเดียวกันก็คิดว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่เขาไม่ได้ซื้อลอตเตอรี่หรือทำการเสี่ยงโชคใดๆในช่วงนี้ “เรื่อง…เอ็กซี่…โธ่ เรื่องเอ็กซี่นี่เอง” ลานสล็อตทำเป็นหัวเราะแก้เก้อ แต่ในใจค่อนข้างผิดหวังเล็กน้อย “แล้วคุณมีเรื่องอะไรกับเอ็กซี่ล่ะ”

 

“ผมติดค้างคำขอโทษกับเขา”

 

“เรื่องอะไร”

 

เพอร์ซิวัลไม่ได้ตอบในทันที เขาหลับตาแล้วถอนหายใจเหมือนรวบรวมความกล้าเพื่อให้สามารถพูดต่อจากนี้ได้ “คนที่คอยตามเขาและครอบครัว ผมเป็นคนส่งไปเอง”

 

ประโยคสั้นๆแต่จับได้ใจความครบถ้วนถึงขนาดทำให้ดวงตาของคนฟังเบิกโพลงและอ้าปากค้างได้ เพอร์ซิวัลรอให้ลานสล็อตเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆในความคิดแล้ว จึงเดินอ้อมโต๊ะไปทางเคาน์เตอร์ครัว และหยุดยืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ

 

“แล้วคุณมาบอกผมทำไม” ลานสล็อตถาม ความแปลกใจยังปรากฏชัดบนใบหน้า

 

“เพราะผมอยากขอให้คุณช่วย”

 

……

 

นอกเหนือจากได้เจอกับการรอพบแบบแปลกประหลาด คำขอให้ช่วยของเพอร์ซิวัลก็แปลกพอกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้ฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นซึ่งรวมถึงสาเหตุของเรื่องว่าทำไมเขาจึงสั่งให้คนคอยติดตามเอ็กซี่ จนเรื่องบานปลายถึงขนาดทำให้เอ็กซี่ต้องเจ็บตัวในเวลาต่อมา

 

มีความรู้สึกผิดบ่งชัดอยู่ในน้ำเสียง เขาไม่สบตาผู้ฟังขณะเล่าจนกระทั่งถึงเหตุผลที่บีบบังคับให้ต้องพูดเรื่องทั้งหมดกับลานสล็อต ซึ่งฝ่ายหลังมั่นใจว่าไม่ได้หูฝาดเมื่อได้ยินชื่อของแฮร์รี่ เจ้าของร้านตัดสูทที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี และกลายเป็นว่าหลังจากเกิดเรื่องหัวขโมยในวันนั้น แฮร์รี่ก็จัดการสืบสาวราวเรื่องจนย้อนกลับไปเจอต้นทาง พร้อมตั้งเงื่อนไขว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้ เพอร์ซิวัลจะต้องบอกความจริงและขอโทษเอ็กซี่ด้วยตัวเอง

 

แต่จู่ๆจะให้เข้าไปสารภาพว่าตนเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดคงจะทำให้ดูเหมือนพวกโรคจิตเสียยิ่งกว่า ดังนั้นเขาจึงต้องหาตัวช่วยและมองไม่เห็นว่าจะมีใครเหมาะสมมากกว่าลานสล็อตซึ่งสนิทกับเอ็กซี่อยู่เป็นทุนเดิม อีกเหตุผลหนึ่งก็คือในเมื่อคนๆนี้เป็นต้นเหตุที่แท้จริงก็ควรมีส่วนรับผิดชอบร่วมกันบ้างไม่ใช่หรือ

 

ถ้าไหนๆทั้งลานสล็อตและเอ็กซี่จะต้องรู้เรื่องนี้ เขายอมให้ฝ่ายแรกรู้เรื่องก่อนยังจะดีซะกว่า

 

“คุณอยากให้ผมช่วยยังไง”ลานสล็อตสังเกตเห็นว่าสีหน้าด้านข้างของคนฟังดูคลายความกังวลลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของเขา

 

“แค่อยากให้ช่วยคุยกับเขาคร่าวๆก็พอครับ ผมคิดว่าถ้าฟังจากคุณบางส่วนเขาอาจไม่ตกใจเท่าฟังทีเดียวทั้งหมดจากผม”

 

เพอร์ซิวัลหันมายิ้มให้แต่ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก ส่วนสาเหตุจะเป็นจากเรื่องใดคงเดาได้ยาก ซึ่งถ้าให้เทียบระหว่างการยืนรอหลายชั่วโมงท่ามกลางความหนาวกับการเล่าเรื่องเมื่อครู่แค่ไม่กี่นาที เรื่องหลังพอจะดูมีเค้าให้เป็นสาเหตุเพราะน่าหนักใจมากกว่าหลายเท่าตัว

 

“ตกลงคุณให้คนคอยตามเอ็กซี่เพราะอยากรู้เรื่องของผม?” และถามต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆ “ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ”

 

เพอร์ซิวัลหันไปมองคนถามแวบหนึ่งแล้วค่อยหันกลับไปทางเดิม ใจนึกอยากให้สายตาสามารถถ่ายทอดความหมายแทนอย่างยิ่ง แต่เพราะทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาจึงต้องเล่าเรื่องที่ยังติดค้างอีกเรื่องหนึ่งให้ลานสล็อตได้เข้าใจ

 

เรื่องเหลือเชื่อเหล่านั้น ลานสล็อตพยายามสรุปใจความสำคัญได้สั้นๆว่าพวกเขาทั้งสองคนต่างมีความคิดเหมือนกัน แต่มีเรื่องให้ติดใจเป็นพิเศษคือจุดเริ่มต้นของกาแฟที่อีกฝ่ายสั่งทุกเช้าวันทำงาน ว่าที่จริงแล้วเป็นผลจากความผิดพลาดของพนักงานคนก่อนหน้าเอ็กซี่ซึ่งนอกจากจะทำผิดรายการตามสั่งแล้วยังทำหกใส่มือของเพอร์ซิวัลเพราะความสะเพร่าอีกด้วย แต่ความเอาใจใส่ในการบริการ การแก้ไขปัญหาของลานสล็อตด้วยความจริงใจทำให้ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้น และทำให้กาแฟแก้วต่อๆมาหลังจากนั้น ยังคงเป็นกาแฟผิดเมนูมาตลอดกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา

 

ในขณะที่เรื่องของเขากลับง่ายกว่าของเพอร์ซิวัลมากนัก ไม่มีอะไรซับซ้อนวุ่นวาย เรียกว่าเป็นความประทับใจแรกพบก็ชัดเจนในตัวเองที่สุดแล้ว

 

เพอร์ซิวัลอธิบายเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยว่าจริงๆแล้วเขาตั้งใจทำให้เรื่องต่างๆจบลงเร็วกว่าที่เป็นอยู่ แต่เนื่องจากติดปัญหาหลายด้านทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว จึงทำให้ไม่สามารถแบ่งเวลาจัดการเรื่องอื่นได้และต้องปล่อยให้ค้างคาจนถึงปัจจุบัน ยกเว้นอีกเหตุผลหนึ่งซึ่งเขาไม่ได้พูดถึงแต่เลือกเก็บเงียบไว้ก็คือ เพราะเขาไม่มีความกล้ามากพอจะเผชิญหน้ากับลานสล็อต หรือเอ็กซี่ หรือแม้กระทั่งกับหัวใจของตัวเอง

 

ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงต้องเลือกวันคริสต์มาส ลานสล็อตคิดแทนเอาเองอย่างง่ายๆว่าคงเพราะมันเป็นวันคริสต์มาส ใครๆต่างก็คาดหวังจะให้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นในวันพิเศษกันทั้งนั้น

 

และสำหรับคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาในเวลานี้ คงจะต้องการมันมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว

 

ทั้งสองคนปล่อยบทสนทนาทิ้งค้างไว้แค่นั้นอีกพักใหญ่ ต่างคนต่างจมกับความคิดของตนเองอยู่ในความเงียบ ลานสล็อตลอบมองคนข้างๆเป็นพักๆ สีหน้าเรียบเฉยแบบนี้เองที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้จนต้องแอบมองเป็นกิจวัตรประจำวันเมื่อเข้างานกะเช้า ถ้าวันไหนไม่ได้เห็นหน้า ก็จะรู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรซักอย่างไปตลอดทั้งวัน

 

แต่เขาไม่ได้ทำสิ่งเหล่านั้นมานานจนคิดว่าคงจะไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว เขาคิดว่าตนเองสามารถตัดได้อย่างสนิทใจ พยายามไม่มองหน้า ไม่สบตา และไม่คิดถึง แต่พอมาวันนี้ กำแพงเหล่านั้นถูกทลายลงอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่นาทีแรกที่เพอร์ซิวัลเริ่มเล่าเรื่องต่างๆ เป็นความรู้สึกเหมือนกับเข้าใจว่าเดินออกห่างจากจุดเริ่มต้นมาไกลในระดับหนึ่ง แต่พอมองดูให้ดีก็พบว่ายังยืนอยู่และไม่ได้เคลื่อนย้ายจากจุดเดิมไปไหน ความรู้สึกเดิมๆไม่ได้จางหาย เพียงแต่มันแค่ซ่อนตัวรอเวลาอยู่ในห้องที่ลึกที่สุดในจิตใจ และพร้อมจะทะลักล้นเมื่อยามไขกุญแจเปิดมันออกมา

 

ถึงตอนนี้ ลานสล็อตรู้ว่าประตูถูกเปิดออกแล้ว เหลือแค่สัญญาณอีกเล็กน้อยเท่านั้นที่เขาต้องการ

 

“หน้าคุณเหมือนมีคำถาม” เสียงของเพอร์ซิวัลดึงสติของเขาให้หลุดจากภวังค์ “อยากถามอะไรอีกก็ถามมาสิ”

 

ลานสล็อตไม่มีทางรู้ว่านั่นคือสัญญาณหรือไม่ และการวางเดิมพันของเขาจะมีค่าสูงเกินกว่าที่คาดด้วยหรือเปล่า แต่ในเมื่อตัดสินใจเดินย้อนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาคงทำอะไรไม่ได้นอกจากมุ่งหน้าก้าวเดินไปยังทางเลือกใหม่อย่างมั่นคง

 

“ผม…จูบคุณได้มั้ย”

 

คำถามสำหรับการเดิมพันครั้งแรกของเขาแทบไม่ต้องใช้เวลาคิดนาน แต่ผลจะออกมาเป็นอย่างไรคงมีแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาเท่านั้นที่รู้คำตอบ

 

……

 

ถ้าจะบอกว่าคำถามนั้นทำให้เพอร์ซิวัลถึงกับอึ้งจนไม่รู้จะตอบอย่างไรดีก็คงไม่ผิดอะไร เขาไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์จากการกระทำของตนสูงมากนัก บางทีเขาคงแค่อยากทำสิ่งต่างๆอย่างเงียบๆ และไม่ต้องการเปิดเผยให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่ทุกอย่างก็ดูจะผิดที่ผิดทางไปเสียหมดจนความหวังเหลือน้อยเต็มที

 

เหลือเพียงโอกาสสุดท้ายในการแก้ไขเรื่องต่างๆให้ถูกต้องคือเขาต้องทำตามที่รับปากกับแฮร์รี่ไว้ และคืนวันคริสต์มาสคงเป็นโอกาสเดียวให้เขาพอจะคาดหวังได้อีกครั้ง

 

วันนี้เป็นวันหยุดก็จริงอยู่ แต่เป็นเพราะงานยังไม่เรียบร้อยมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นเพอร์ซิวัลจึงต้องมาทำงานเพื่อจัดการให้เสร็จก่อนวันหยุดยาวจะเริ่มต้นขึ้น และตั้งใจว่าจะมารอพบลานสล็อตกับเอ็กซี่ให้ได้เร็วกว่านี้ แต่เขาคงเข้าใจคลาดเคลื่อนเล็กน้อยตรงที่คิดว่าตนเองมีเวลาไม่พอจึงรีบเร่งจนกระทั่งคว้าได้แค่แจ็คเก็ตธรรมดาๆติดมือมาเท่านั้น

 

เพอร์ซิวัลมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างรอรถแท็กซี่ กว่าจะกระโดดขึ้นรถและมาถึงจุดที่รอพบลานสล็อตได้ก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว เขาไม่รู้เวลาเลิกงานของคนทั้งสองจึงไม่รู้ว่ายังต้องรออีกเกือบสามชั่วโมง กว่าทั้งคู่จะอยู่ทำงานล่วงเวลาจนเสร็จ แถมยังไม่รู้อีกด้วยว่าถ้าต่างคนต่างมีนัดในวันนี้ การสะสางปัญหาของเขาก็คงต้องยืดเวลาออกไปเรื่อยๆอย่างไม่มีกำหนดเพราะปัญหาเรื่องเวลาเป็นสำคัญ

 

เว้นแต่โชคจะเข้าข้างเมื่อเห็นลานสล็อตเดินมาหยุดอยู่ตรงป้ายรถประจำทางที่มักขึ้นกลับบ้านเป็นประจำ ตั้งแต่ตอนนั้นเพอร์ซิวัลก็ตัดสินใจแล้วว่า นอกจากจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอีก เขายังจะเดินหน้าต่อให้ถึงที่สุด ถึงแม้ว่าต้องเจอกับคำถามไม่คาดคิดอย่างเมื่อครู่ แต่สำหรับคำตอบ เขาอาจเลือกไว้แล้วตั้งแต่ก่อนตามมาถึงบ้านของลานสล็อตก็เป็นได้

 

“คำถามไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เล่าเท่าไหร่เลย และผมคิดว่ามีสิทธิ์จะไม่ตอบคำถามนั้นนะ” เพอร์ซิวัลก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆก่อนจะช้อนตาขึ้นมองแล้วส่งยิ้มบางๆให้ “แต่เอาเป็นว่า ที่ผมลองมาตามคำชวนของคุณดูเพราะเผื่อคุณจะขอจูบละมั้ง”

 

นั่นไงล่ะ สัญญาณที่รอคอย

 

ลานสล็อตถือวิสาสะสรุปว่านั่นคือคำอนุญาต เขาขยับตัวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อยแล้ววางมือสัมผัสกับใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ลูบไปตามพื้นผิวรอบนอกกรอบแว่น และเห็นดวงตาสีน้ำตาลหลุบต่ำเหมือนไม่กล้าสบตา ก่อนเปลือกตาจะปิดสนิทลงในท้ายสุด

 

สัมผัสหลงเหลือสุดท้ายจึงมีแค่ไอร้อนจากลมหายใจและไออุ่นจากริมฝีปากทั้งสองเท่านั้น

 

ทั้งคู่ใช้เวลาละเลียดจูบนั้นอยู่นาน ถอยห่าง แล้วประกบเข้ากันอีกครั้งเหมือนยังไม่มากพอเท่าความต้องการที่ผลักดันให้ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นทุกที มือที่ยังว่างอีกข้างหนึ่งของลานสล็อตสอดเข้าไปสัมผัสกับเนื้อผ้าสีขาวภายใต้เสื้อสูท และก่อนเสื้อด้านในจะถูกรั้งขึ้นให้ล่วงล้ำเข้าถึงผิวเนื้อได้ ก็เจอกับอีกมือหยุดเอาไว้เสียก่อน

 

“มัน…ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ” เพอร์ซิวัลพยายามผละริมฝีปากออกแล้วพูดด้วยความยากลำบากเพราะเริ่มควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้ เขามองคนตรงหน้าเหมือนขอความเห็น แต่ก็พบคำตอบด้วยตนเองว่าคำถามของเขาไร้ประโยชน์แทบจะในทันที

 

“งั้นอย่างน้อย…ขอถอดแว่นออกก่อนก็แล้วกัน”

 

……

 

TBC.

 

 


 

 

คนร้ายอยู่ในหมู่พวกเขานี่เอง5555

ยังคงคอนเซ็ปต์และพล็อตแบบสาวน้อยเหมือนเดิมค่ะ คนร้ายก็เอาง่ายๆงี้แหละ ใกล้ๆตัว ..จริงๆคือขี้เกียจคิดเพิ่ม /ทำไมเป็นคนแบบนี้

ขอต่อตอนหน้าอีกตอน ไม่ทันจริงๆค่ะ orz ถอดแว่นไปแล้วตอนหน้าคงต้องเตรียมคำเตือนไว้ด้วยสินะ

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s