[DToL/DOA Fanfic] The Trail

Title : The Trail

 


 

 

jack-the-ripper-and-sherlock-holmes-tour-of-haunted-london-in-london-152405

 

ชั้นสามของร้านขายของเก่า เดน ออฟ แอนทิควีตี้ส์ โดยปกติจะมีของเก่าเก็บไว้มากมายซึ่งบางครั้งเคลย์ตัน เดอร์แรม พนักงานทั่วไปประจำร้านจะแวะเวียนขึ้นมาเอาของบ้าง หรือนำของมาเก็บบ้าง ในจำนวนสิ่งของมากมายเหล่านั้นรวมถึงกล้องยาสูบคู่หนึ่งก็ถูกนำขึ้นมาจัดเก็บไว้ที่นี่เช่นกัน และเหมือนกับของเก่าอีกหลายๆชิ้นภายในร้านที่อดีตเจ้าของทั้งสองยังคงวนเวียนอยู่ใกล้สิ่งของที่ผูกพันพวกเขาไว้กับโลกนี้ เพียงแต่เคลย์ตันจำได้ว่าเมื่อวานตอนขึ้นมาชั้นบน เขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของทั้งสองจนกระทั่งวันต่อมา เขานำของขึ้นมาเก็บตามปกติ สายตาก็เหลือบเห็นภาพเลือนของร่างหนึ่งนั่งอยู่ตรงเก้าอี้นวมโดยมีอีกร่างกำลังยืนอยู่เคียงข้าง มีเสียงพึมพำที่เคลย์ตันได้ยินไม่ถนัด แต่รู้สึกได้ว่าพวกเขาสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรบางอย่างจนไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีใครอื่นอยู่ร่วมชั้นในเวลาเดียวกัน

 

เสียงกุกกักตอนวางของดังขึ้นเล็กน้อยทั้งๆที่พยายามทำให้เงียบที่สุดแต่ก็เลี่ยงได้ยาก คนเผลอทำเสียงดังเม้มปากแล้วผ่อนลมหายใจเบาๆ ลอบมองไปยังทิศทางที่ทั้งคู่อยู่และเห็นเงารางๆของคนที่กำลังยืนหันมาเหมือนส่งยิ้มให้เขา เคลย์ตันยกมือแบบเก้ๆกังๆขึ้นทักทายและทำท่าทางบอกว่าเขากำลังจะลงไปข้างล่างเพื่อไม่ให้เป็นการขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสองคน

 

“หวังว่าเขาจะชินกับพวกเราแล้วนะ” ชายที่ยืนอยู่พูดขึ้นหลังจากเคลย์ตันเดินลงไปชั้นล่างและก้มมองอีกคนซึ่งยังนั่งนิ่ง เอาศอกวางตรงเท้าแขนของเก้าอี้ มือประสานกันระดับริมฝีปาก

 

“ทำไมนิ่งไปล่ะ โทบี้ ผมคิดว่าคุณจะดูร่าเริงกว่านี้เสียอีกเมื่อรู้ว่าใครคือแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ตัวจริง”

 

“นั่นสินะ อีกฝ่ายเป็นถึงบุคคลลึกลับที่เป็นปริศนาระดับโลกมามากกว่าร้อยปี” โทเบียสเบาเสียงลงอีกเมื่อมาถึงท้ายประโยคและเอนหลังพิงพนักเหมือนคนหมดแรง “ดังนั้นต่อให้รู้ว่าสุดท้ายแล้วเขาคือใคร ผมก็ยังอดรู้สึกผิดหวังนิดๆไม่ได้ว่าเขาจะเป็นคนที่น่าสนใจกว่าฆาตกรตัวจริงคนนั้น อย่างน้อยก็จากในบรรดาคนที่เราคาดเอาไว้อยู่แล้ว” เขาพูดแล้วเงยหน้ามองคู่สนทนา “แต่สำหรับคุณ เรื่องนั้นคงไม่สำคัญใช่ไหม ไมเคิล”

 

“บางทีเหตุผลที่คนเราทำเรื่องเลวร้ายกับคนอื่นก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน ฆาตกรก็คือคนธรรมดา เหมือนกับคุณและผม” ไมเคิลพูดแล้วย่อตัวลงช้าๆเพื่อจะนั่งตรงที่เท้าแขนของเก้าอี้นวม โทเบียสเห็นอย่างนั้นจึงดึงแขนของตนออกแล้วค่อยวางศอกพาดบนตักของอีกฝ่ายต่างที่เท้าแขน

 

“ผมคงเสียดายอย่างเดียวว่าในขณะที่เรามีชีวิตอยู่ เราไม่มีทางสอบถามเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายได้โดยตรงเหมือนอย่างตอนนี้ และต่อให้พวกเรารู้ว่าใครคือฆาตกร เรื่องของแจ็ค เดอะ ริปเปอร์จะยังเป็นปริศนาของโลกต่อไปอยู่ดี”

 

“ถึงแม้ว่าต่อให้รู้ก็ทำให้เรื่องราวกระจ่างชัดในเวลาปัจจุบันไม่ได้ แต่เรารู้ความจริง ไมเคิล มันอาจเปลี่ยนอะไรไม่ได้อีกแล้วแต่ผมคิดว่านี่ก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน”

 

“เพราะความจริงถูกเปิดเผย” ไมเคิลเปรยแล้วก้มลงมองสหายที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

“ใช่แล้ว เพราะความจริงถูกเปิดเผย” โทเบียสทวนประโยคซ้ำอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถอนหายใจเบาๆกับการผจญภัยตามหาความจริงของปริศนาทั่วโลกที่เพิ่งเริ่มต้น โดยมีเรื่องของฆาตกรชื่อดังแจ็ค เดอะ ริปเปอร์เป็นรายการแรก ซึ่งผลลัพธ์ไม่ใคร่เป็นอย่างใจคิดนัก

 

“ก็ถือว่าปิดไปอีกคดี” เขาใช้มือที่วางพาดอยู่กับตักตบขาของไมเคิลเบาๆแล้วดีดตัวลุกจากเก้าอี้ “พร้อมสำหรับเรื่องต่อไปแล้วหรือยัง” โทเบียสหันกลับมาถามคนข้างหลัง น้ำเสียงและแววตาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันใด

 

“แล้วคุณมีแผนสำหรับเรื่องต่อไปแล้วหรือยังล่ะ ว่าเราจะไปที่ไหน”

 

“มีอยู่แล้ว…แน่นอน”

 

“งั้นไปกันเลยมั้ย คุณหมอ”

 

มุมปากของไมเคิลกระตุกยิ้ม เขาลุกขึ้นพลางยกแขนรอให้อีกฝ่ายคล้องแขนเหมือนสมัยครั้งยังทำงานสืบคดีร่วมกันเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ สีฟ้าใสในดวงตามุ่งมองคนที่เป็นยิ่งกว่าเพื่อนรู้ใจราวกับจะบอกว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงไหน โทเบียสยังคงเป็นคุณหมอฟอล์กเนอร์ของเขาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

 

โทเบียสมองแขนที่รอคอยอยู่แล้วยิ้มบางๆพร้อมกับสอดมือเข้าไปจับแขนของไมเคิล มืออีกข้างจับปกเสื้อชั้นนอกแล้วดึงเบาๆให้เสื้อเรียบตึงขึ้นอีกเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวมองตอบสีฟ้าของเพื่อนผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขข้างกายอย่างหาใครแทนที่ไม่ได้มาตลอดชั่วชีวิต

 

“แน่นอนครับ สารวัตร”

 

สำหรับโทเบียสเอง ไมเคิลก็ยังเป็นสารวัตรเฟย์ของเขาคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน

 

 


 

 

ย้อนกลับมาเพิ่มเติมเล็กน้อยเนื่องจากตอนที่ลงมึนยาแก้หวัดแรงมาก…

เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคผสมระหว่าง Dark tales of London ของคุณส้ม (@piyarak_s) กับแอนโธฯ Den of Antiquities ค่ะ  สั้นที่สุดที่เคยแต่งมาเลย คือฉวยโอกาสตอนหัวหน้ายังไม่เข้าออฟฟิศ (แรร์ไอเทมมาก) ปั่นอย่างเร็ว (ขัดเกลาทีหลัง orz) เนื่องจากเป็นพล็อตที่ผุดขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่คุยกับคุณส้มเรื่องร้านของเก่าก็เลยลองดูค่ะ

เป็นครั้งแรกที่เขียนโดยนึกถึงหมอกับสารวัตรยุควิคตอเรียน ต้องคอยบอกตัวเองว่าโบรมานซ์นะ โบรมานซ์ 555

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเยี่ยมค่ะ

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s