[Kingsman Fanfic] Twenty seventh [HartWin]

Title : Twenty seventh

Pairing :  Harry/Eggsy

 


 

 

เสียงดนตรีสั้นๆดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือเป็นเสียงเรียกเตือนว่ามีข้อความส่งเข้ามา แทรอนกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาอยู่หน้ากระจก มือควานหาโทรศัพท์โดยไม่หันไปมอง ปัดป่ายไปมาจนเจอเข้าจนได้

ฉากสุดท้ายของเมื่อวานเพิ่งถ่ายทำเสร็จและอยู่ในช่วงพักกองหลังจากตรากตรำถ่ายฉากที่ว่าจนข้ามคืน เขารู้สึกง่วงเต็มทีและตั้งใจว่าจะรีบนอนเอาแรงแม้จะทำได้ช่วงสั้นๆก่อนจะต้องถ่ายทำฉากต่อไปในช่วงสายของวันนี้ ตัวเลขนาฬิกาตรงมุมขวาบนของโทรศัพท์ชุดแรกขึ้นเลขสี่ มีเลขเศษนาทีอีกนิดหน่อยในชุดหลัง แต่แทรอนไม่ได้สนใจตัวเลขเหล่านั้นมากนัก เขาเปิดดูข้อความแล้วยิ้มกว้าง ดวงตาสีเขียวเป็นประกายแทนที่ความเหน็ดเหนื่อยก่อนหน้าภายในเวลาแค่ไม่กี่วินาที

 

“สุขสันต์วันเกิด ขอให้มีความสุขมากๆ”

 

ห้องสนทนาขึ้นชื่อว่า คอลิน(ของผม) เฟิร์ธ

 

เขานั่งยิ้มหน้ารื่นอยู่อย่างนั้นอีกหลายนาทีกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเวลาอันน้อยนิดในการพักผ่อนสำหรับงานในวันต่อไป แทรอนพิมพ์คำขอบคุณพร้อมด้วยรูปน่ารักๆแสดงความรู้สึกหลังข้อความไปอีกนิดหน่อย ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับใบหน้ายิ้มกริ่มของเขาตอนกดส่งข้อความทั้งหมดไปกลับหาต้นทาง

 

“อย่ายิ้มแปลกๆในวันเกิดของตัวเองแต่เช้ามืดอย่างนี้สิ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางประตูรถเทรลเลอร์ของเขา แทรอนสะดุ้งโหยง แทบไม่เชื่อกับเสียงแสนคุ้นหูที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่

 

ประตูเปิดค้างอยู่โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้อย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้ อาจเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยทำให้เขาไม่ทันได้ยินหรือสังเกตสิ่งรอบตัวจึงไม่รู้ว่ามีใครบางคนยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น แถมไม่รู้ว่ายืนมองมานานเท่าไหร่แล้วอีกต่างหาก

 

แทรอนลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปหา หน้าตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจจนอีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“คอลิน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เขาถาม น้ำเสียงและท่าทางก็ยังแฝงความแปลกใจเท่าเดิม

 

“ฉันแค่แวะมาแถวนี้” คอลินเหลือบมองไปทางด้านข้างของตนเอง แขนที่ซ่อนอยู่ข้างหลังอ้อมมาด้านหน้าพร้อมกล่องของขวัญสีเรียบๆติดโบเส้นบางอยู่ด้านบน “และแวะเอาของขวัญมาให้เธอ”

 

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้างกว่าเดิมอีกหลายเท่า แทรอนยิ้มทั้งอ้าปาก ใบหน้าเริ่มแดงนิดๆ เขารับกล่องของขวัญจากมือแล้วพูดขอบคุณด้วยเสียงตะกุกตะกักแต่ดังจนน่าจะได้ยินไปถึงรถเทรลเลอร์คันข้างๆได้เลยทีเดียว

 

“ช่วงนี้เธอคงทำงานหนัก ฉันเลยอยากเอาของมาให้และพูดอวยพรวันเกิดให้เธอด้วยตัวเอง สุขสันต์วันเกิดนะ”

 

คอลินเดินเข้ามายืนด้านในรถเทรลเลอร์จนอยู่ระดับเดียวกับเขา ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดแล้วลูบหลังเบาๆด้วยความอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ขณะที่ชายหนุ่มซึ่งยืนยิ้มกว้างอยู่ในอ้อมแขนก็ยกมือขึ้นทั้งเพื่อกอดตอบและช่วยไล่ความเย็นที่เกาะกุมร่างกายของอีกฝ่ายให้อุ่นขึ้นมากกว่าเดิม

 

“ขอบคุณครับ”

 

เสียงอู้อี้ซุกอยู่ตรงอกกว้างดังเหมือนเสียงพึมพำ แทรอนคิดว่าเขาคงไม่ต้องการอะไรมากมายนอกจากยืนอยู่อย่างนี้ให้นานเท่าที่จะทำได้ โดยเฉพาะกับวันเวลาพิเศษและคนพิเศษของเขาอย่างเช่นวันนี้เป็นต้น

 

 

 

“เฮ้!”

 

“ครับ?”

 

“เธอหลับทั้งๆที่ยังคุยโทรศัพท์กับฉันอยู่นะแทรอน”

 

“เอ๋?..อะไรนะครับ”

 

แทรอนลืมตาโพลง โทรศัพท์มือถือในมือร่วงหล่นกระแทกกับโต๊ะแต่เสียงไม่ดังพอจะทำให้ตกใจ พอเห็นว่าอะไรเป็นอะไรถึงได้รู้ว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์ในสภาพไหลลงไปเอาคางเกยโต๊ะหลับอยู่หน้ากระจก แถมภาพตัวเองที่สะท้อนกลับมาก็ดูไม่จืดอีกต่างหาก

 

เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตัวเลขเวลาสนทนากำลังเดินไปเรื่อยๆและชื่อของคู่สนทนาที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอคือชื่อของคอลิน

 

“ตายล่ะ ขอโทษที ผมเผลอหลับไปเหรอ”

 

“ใช่แล้ว ฉันก็บอกแล้วว่าให้เธอรีบเข้านอน ไม่ต้องรีบโทรมาขอบคุณเรื่องข้อความก็ได้”

 

อ้อ…เขานึกออกแล้ว

 

หลังจากได้รับข้อความอวยพรวันเกิดจากคอลิน ด้วยความดีใจเขาจึงโทรกลับไปเพื่อขอบคุณ แต่คุยกันได้แค่ซักพักเดียว ไม่รู้ทำไมความจำหลังจากนั้นดูจะค่อยๆเลือนลางยังไงชอบกล

 

ที่แท้…เขาก็คุยไปหลับไปนี่เอง

 

“เธอจำได้รึเปล่าว่าก่อนหน้านั้นเราคุยเรื่องอะไรกัน” คอลินถาม มีเสียงถอนหายใจเบาๆแทรกมาตามสาย

 

“…จำไม่ได้ครับ เราคุยกันเรื่องอะไรเหรอ” ชายหนุ่มดันตัวขึ้นจากการนอนซบกับโต๊ะแล้วเปลี่ยนเป็นพิงพนักเก้าอี้ มองเห็นตัวเองยิ้มอย่างอายๆสะท้อนจากหน้ากระจก

 

“เราคุยกันว่าเดี๋ยวพอเธอกลับมาลอนดอนเมื่อไหร่ ค่อยนัดเจอแล้วไปกินมื้อเย็นฉลองวันเกิดของเธอด้วยกัน จำได้มั้ย”

 

“ครับๆ จำได้แล้วครับ”

 

เขาโกหก เขาง่วงมาก จำไม่ได้หรอก แต่แทรอนก็รีบตอบรับทันทีเพราะตอนนี้เขาตื่นเต็มตาแล้ว และกำลังตื่นเต้นกับนัดมื้อเย็นหลังจากนี้ล่วงหน้าไปก่อนคนนัดเสียอีก

 

การถ่ายหนังเรื่องล่าสุดของเขาเหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะเสร็จสิ้น อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น แทรอนแทบเฝ้ารอให้ถึงเวลานั้นเอาไว้ไม่ไหว ถึงแม้ว่าหลังจากเขาและคอลินเข้าฉากถ่ายทำภาคต่อของหนังเรื่องที่ทำให้พวกเขาสองคนได้เจอกันและสนิทกันเสร็จไปแล้วพักใหญ่ๆแล้ว แทรอนก็ยังคงไม่ลืมหมั่นโทรหา หมั่นส่งข้อความไปให้คอลินจนกลายเป็นกิจวัตรที่ทำมาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน หากถามเขาว่าเบื่อมั้ย คำตอบคงมากับหน้าทะเล้นพร้อมเอียงคอยักไหล่น้อยๆว่า ไม่

 

“แล้วที่เผลอหลับไปนั่นฝันถึงอะไร เห็นพึมพำงึมงำเหมือนกำลังคุยกับใครซักคน”

 

“ไม่บอกหรอก” ดวงตาสีเขียวหรี่ยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์

 

“ก็นี่มันเป็นแฟนตาซีของผม”

 

 


 

ณ อ้อยแลนด์แดนแฟนตาซี

'Eddie The Eagle' Meet The Audience

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s