[Kingsman Fanfic] Better Together

Title : Better Together

Pairing : Harry/Eggsy & Lancelot/Percival

 


 

 

fireworks-side-banner

ค่ำคืนวันท้ายปีควรจะมีบรรยากาศครื้นเครงเพราะผู้คนพร้อมใจกันออกมาสังสรรค์นอกบ้าน หรือไม่ก็เตรียมตัวสำหรับปาร์ตี้รับปีใหม่กันอย่างคึกคัก ผับ บาร์ รวมถึงลานเบียร์กลางแจ้งมีการจัดเตรียมจอภาพขนาดใหญ่เพื่อรองรับฝูงชนผู้รักงานรื่นเริงมาร่วมสนุกด้วยการนับถอยหลังเวลาของปีเก่าเพื่อก้าวเข้าสู่วันใหม่ไปพร้อมๆกัน มีเพียงชายสองคนกำลังยืนอยู่หน้าโรงภาพยนตร์ไม่ต่างจากคนกลุ่มน้อยอีกจำนวนหนึ่งซึ่งเลือกให้วันส่งท้ายปีใหม่ผ่านไปด้วยหนังซักเรื่องในโรงมืดๆเหมือนเช่นพวกเขาในเวลานี้

“เอ็กซี่ เธอแน่ใจนะว่าเราจะมาเคาท์ดาวน์กันที่นี่” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองคนเดินมาจนถึงพื้นที่สำหรับให้นั่งระหว่างรอหนังฉายตามกำหนดเวลา

“ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่ผมซื้อตั๋วไปแล้วนี่”

ชายหนุ่มอีกคนยิ้มแหย จะว่าไปเขาก็ไม่ได้ตั้งใจมาดูหนังตั้งแต่แรก เขาควรเลือกร้านอาหารบรรยากาศดีๆซักร้านแต่เป็นเพราะงานด่วนที่เพิ่งสะสางเสร็จก่อนวันนัดแค่วันเดียวรวมกับความประมาทช่วงเทศกาลทำให้ไม่ได้จองโต๊ะล่วงหน้า กลายเป็นว่าแต่ละร้านที่เล็งไว้มีคนจองจนเต็มไปเสียทุกแห่ง ครั้นจะให้เมอร์ลินช่วยโดยใช้สิทธิพิเศษทั้งหลายเท่าที่พอจะมีได้ เจ้าตัวก็ยังจนใจด้วยเหตุผลที่ว่า ‘ก็มันช่วงเทศกาล’  และตามด้วย ‘ทีหลังก็หัดเตรียมตัวล่วงหน้าบ้างสิไอ้หนู’ แถมให้อีกต่างหาก

ก็นั่นล่ะ ถึงการดูหนังส่งท้ายปีจะไม่ได้เป็นตัวเลือกเยี่ยมยอดอะไรนัก แต่ก็ยังดีกว่าโดนอีกคนบ่นว่าเมื่อนัดแล้วแต่กลับไม่มีที่ไปกันทั้งคู่ แบบนั้นจะชวนให้รู้สึกเสียเชิงมากกว่าหลายเท่าทีเดียว

“เรื่องนี้เข้าโรงมาเดือนกว่าแล้วยังไม่ออกจากโรงอีกรึ” ชายสูงอายุกว่าขยับแว่นเมื่อพลิกดูตั๋วหนังในมือ “สัตว์วิเศษและถิ่นที่อยู่ หนังเกี่ยวกับอะไรน่ะ”

“ให้ตายเถอะแฮร์รี่!” เอ็กซี่หวีดเสียงแหลมสูงจนคนรอบข้างหันมามอง “คุณไม่รู้จักหนังที่เกี่ยวข้องกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ได้ยังไง”

“ฉันรู้จักแฮร์รี่ พอตเตอร์แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขานะ ตกลงนี่มันเรื่องเกี่ยวกับอะไร”แฮร์รี่ถอนใจกับท่าทางแฟนบอยโดนสะกิดต่อมอะไรบางอย่างเมื่อกำลังพูดคุยถึงเรื่องที่ตนนิยมชมชอบจนถึงขีดสุดแต่คู่สนทนากลับพูดเหมือนกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย “ชุดดูย้อนยุคอยู่นะ เรื่องของปู่ทวดแฮร์รี่ พอตเตอร์รึเปล่า”

เอ็กซี่จุ๊ปาก ส่ายนิ้วชี้ทั้งส่ายหน้าไปพร้อมๆกัน “คุณอย่าเดาเลย เพราะมันย้อนกลับไปไกลมาก เป็นเรื่องของคนแต่งหนังสือเล่มหนึ่งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ใช้เรียนที่ฮอกวอตส์น่ะ เอาเป็นว่าบอกได้แค่นี้ เดี๋ยวคุณจะดูไม่สนุก” เขาพูดพลางทำหน้าตาแบบคนรู้มากจนผู้ฟังอดถอนใจอีกครั้งแบบเอือมๆไม่ได้

ราวห้าทุ่มเกือบครึ่งเป็นอันได้เวลาสำหรับหนังเริ่มฉาย ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรง นั่งตามเลขที่นั่งบนตั๋ว วางน้ำและข้าวโพดคั่วไว้ในช่องใส่ของตรงที่เท้าแขนทั้งสองข้าง แล้วเตรียมตัวสนุกสนานไปกับหนังที่พวกเขาเลือกในวันส่งท้ายปี

เวลาในหนังผ่านไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงคือช่วงที่พี่น้องสองสาวกำลังร่ายมนตร์สำหรับอาหารมื้อค่ำโดยมีแขกเป็นชายหนุ่มสองคนซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องเช่นกัน แฮร์รี่สังเกตเห็นว่าเอ็กซี่ซึ่งนั่งอยู่ทางซ้ายมือคอยก้มมองดูนาฬิกาสลับกับเงยหน้ามองจอเป็นพักๆจนไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายดูหนังรู้เรื่องหรือไม่ เขาใช้หลังมือแปะไหล่ของเอ็กซี่เบาๆเพื่อบอกให้ตั้งใจกับภาพตรงหน้า แต่ข้อมือถูกยึดเอาไว้ตอนกำลังจะชักมือกลับ แล้วค่อยๆกดลงแนบกับเท้าแขนที่กั้นระหว่างเขาสองคน

ในโรงหนังมืดๆมีเพียงแสงจากภาพเบื้องหน้าไม่ได้มีความสว่างมากพอจะให้แฮร์รี่มองเห็นว่านาฬิกาข้อมือของเอ็กซี่ที่ยื่นออกมาอยู่ต่อหน้านั้นบอกเวลาเท่าใด แต่เขารู้ได้จากเสียงกระซิบแผ่วแทรกผ่านเสียงในจอออกมาแค่ว่า “สวัสดีปีใหม่” ดวงตาสีเขียวหม่นเป็นประกายซ้อนทับด้วยสีดำเพราะเงาจากความมืด แม้ว่าแฮร์รี่จะมองเห็นได้ไม่ชัดเจนแต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองอยู่ เป็นสายตาบ่งบอกถึงความคาดหวังอะไรบางอย่าง

“สวัสดีปีใหม่ เอ็กซี่”

เจ้าของชื่อยังไม่ละสายตาจากเขา และดูเหมือนคิ้วจะบิดนิดๆ ปากเบะหน่อยๆอีกด้วย

แฮร์รี่ถอนหายใจ เริ่มรู้สึกว่าตนเองจะดูหนังไม่ปะติดปะต่อก็เพราะเหตุนี้ เขาดึงข้อมือซ้ายที่อยู่ในความควบคุมออกแล้วใช้มือข้างเดียวกันจับคางของใบหน้ายื่นเผยอเข้ามาใกล้โดยไม่ได้เชื้อเชิญนั้น จ่อริมฝีปากของตนเองเรี่ยกับของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงลมหายใจผิดแปลกไปจากก่อนหน้า กระทั่งช่องระหว่างร่องปากทั้งสองไม่หลงเหลือให้ใครเอ่ยอะไรออกมาได้แม้ซักคำเดียว

ภาพเคลื่อนไหวขนาดใหญ่ดำเนินต่อไปไม่มีหยุดพัก แต่หนึ่งในสองหรืออาจจะทั้งสองคนไม่ค่อยอยากรู้ว่าเนื้อหาของเรื่องจะล่วงหน้าไปไกลแค่ไหน พวกเขาสนใจเรื่องใกล้ตัวกว่านั้น และกว่าภาพบนจอจะดึงความสนใจให้กลับมาได้ ก็เป็นตอนที่ตัวเอกเต้นท่าแปลกๆ พยายามทำให้สัตว์ประหลาดหน้าตาเหมือนแรดผสมฮิปโปกลับเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเดินทางใบจ้อย ช่วงนี้เองที่เอ็กซี่เผลอหลุดขำออกมาเมื่อเห็นเพื่อนของพระเอกทำน้ำหอมดึงดูดสัตว์ที่ว่าหกใส่ตัวเองแล้วต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วลานน้ำแข็ง จนแฮร์รี่ต้องกระแอมขัดเบาๆ

“สวัสดีปีใหม่ พอใจแล้วใช่มั้ยเอ็กซี่”

“พอใจแล้วครับ” เอ็กซี่ยิ้มกว้าง สีหน้าเหมือนเด็กไม่ได้อย่างใจหายไปโดยสิ้นเชิง “สวัสดีปีใหม่แฮร์รี่”

พวกเขาอาจไม่ได้ฉลองในร้านหรูหรือสนุกสนานไปพร้อมกับผู้คนมากมายที่มารวมตัวตามสถานที่ต่างๆเพื่อเปล่งเสียงร้องนับถอยหลังและมอบคำอวยพรให้แก่คนรอบข้าง แต่อย่างน้อยทั้งสองคนก็ยังอยู่ด้วยกันในวันสุดท้ายจนกระทั่งถึงวันแรกของปีใหม่

ถึงแม้ว่าจะได้เนื้อหาของภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่ไม่ครบถ้วน

แต่ก็ไม่มีใครคิดว่านั่นเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไร

 


 

 

เพอร์ซิวัลกำลังยืนชั่งใจอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับบุคคลเจ้าปัญหาครึ่งคนที่หายออกจากบ้านไปในคืนวันสุดท้ายของปีอย่างคืนนี้ดี เขาเพิ่งกลับจากการทำรายงานของภารกิจล่าสุดซึ่งจัดการได้เสร็จทันก่อนจะกินวันหยุดไปอีกวันอย่างเฉียดฉิว แวะซื้อของสำหรับจัดปาร์ตี้เล็กๆน้อยๆฉลองกับคนที่รออยู่ที่บ้าน เปิดประตูเข้ามาเห็นคนแต่ละครึ่งคุยกันเสียงดังเหมือนถกเถียงอะไรบางอย่างตามปกติ เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนชั้นสอง และลงมาอีกทีก็เห็นว่าผู้ร่วมอาศัยเหลือแค่ครึ่งเดียวกำลังไล่กดรีโมทโทรทัศน์หารายการน่าสนใจไปเรื่อยๆอยู่ตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น

“ขวาหายไปไหน? ลานสล็อต” เขาถามแล้วก้มหน้า ยกมือข้างหนึ่งบีบกดขมับสองข้างไปพร้อมๆกันเพราะมีคำตอบในใจอยู่แล้ว

“เถียงกันแล้วแพ้ตามเคย” ลานสล็อตฝั่งที่เหลืออยู่บนโซฟายักไหล่ข้างเดียว “น้อยใจหนีออกไปอีกแล้วล่ะ”

เพอร์ซิวัลทำเสียงในลำคอแทนคำพูด ย้ายมือจากขมับเปลี่ยนเป็นลูบหน้าแล้วถอนหายใจเสียงดังยาวเหยียด “ฝากเอาของที่ซื้อมาจัดโต๊ะให้หน่อยนะ เดี๋ยวผมออกไปตามหมอนั่นเอง” พูดพลางก้าวเท้ามุ่งไปยังประตูหน้าบ้าน แต่ได้ยินเสียงลงเท้าหนักๆตามมาจากด้านหลังจึงหันไปมองและเจอกับลานสล็อตข้างซ้ายกำลังกระโดดมาหาพร้อมถือเสื้อโค้ตสีดำตัวยาวติดมือมาด้วย

“อย่าลืมโค้ตสิเพอร์ซี่ ข้างนอกหนาวนะ” ลานสล็อตซีกซ้ายตั้งใจจะใส่เสื้อโค้ตให้แต่ก็ไม่สำเร็จเนื่องจากเหลือแขนซ้ายแค่ข้างเดียว เพอร์ซิวัลต้องบอกให้อีกฝ่ายหยุดพยายามเอาเสื้อโค้ตวางพาดไปมาบนบ่าของเขาเสียทีแล้วดึงมาใส่เองจนเรียบร้อยในที่สุด

“เอามือถือไว้ใกล้ตัวด้วยล่ะ เผื่อถ้าเขากลับมาถึงบ้านก่อนให้โทรบอกผมด้วย”

ลานสล็อตฝั่งซ้ายตบคำรับปากเป็นมั่นเหมาะจนกระทั่งเพอร์ซิวัลปิดประตู จากนั้นก็ยืนคิดอยู่พักหนึ่งว่าครั้งก่อนๆลานสล็อตซีกขวามักจะชอบไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่ไหนได้บ้าง เขาออกเดินหาโดยเริ่มจากสนามเด็กเล่นใกล้ๆ โทรหาเมอร์ลินและคนอื่นๆเผื่อว่าจะหนีไปซ่อนตัวอยู่ในบ้านของใครซักคน แต่เดินหาจนทั่วก็แล้ว โทรหาทุกคนก็แล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเจอเลยแม้แต่น้อย

“ทำไมต้องมาหายตัววันนี้ด้วยนะ ให้ตายเถอะ–”

เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ตดังขึ้นขัดจังหวะก่อนเพอร์ซิวัลจะบ่นอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อกดรับสาย เสียงคุ้นเคยก็ดังโต้ขึ้นมาทันที

“เพอร์ซิวัล เจ้าขวากลับมาแล้ว คุณกลับบ้านได้แล้วล่ะ” แล้วก็วางหูไป

แปลก

เป็นคำที่ผุดขึ้นมาในใจเป็นคำแรก ครั้งนี้เร็วเกินไปจนรู้สึกแปลกพิกล เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก็พบว่าตนเองเพิ่งออกจากบ้านยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ โดยปกติระยะเวลาการหายตัวของลานสล็อตไม่ว่าจะข้างใดก็ตามมีช่วงเวลาสามถึงสี่ชั่วโมงเป็นขั้นต่ำ นานที่สุดคือหนึ่งคืนในกรณีที่หนีไปค้างบ้านของเมอร์ลิน แฮร์รี่หรือเอ็กซี่ จากนั้นก็จะรีบกลับมาในตอนเช้ามืดเพราะกลัวจะทำให้เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ แต่สำหรับวันนี้ กับเวลาแค่นี้ นับว่าไม่ปกติอย่างยิ่ง

ระหว่างกำลังคิดวิเคราะห์อยู่นั้นขาก็พาเดินมาจนถึงหน้าประตูบ้าน เขาเปิดประตูและเห็นว่าภายในบ้านปิดไฟมืดสนิท กระทั่งเดินเข้ามาในครัว ดวงไฟในห้องถึงสว่างขึ้นพร้อมกับลานสล็อตทั้งสองยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้านละซีก ในมือถือแก้วไวน์คนละแก้วโดยมีลานสล็อตข้างขวาซึ่งยืนอยู่ใกล้กว่ายื่นแก้วในมือของตนส่งให้เขา

ทั้งสองยิ้มแบบกล้าๆกลัวๆให้กับสายตาแข็งเขม็งของเพอร์ซิวัล แต่อันที่จริงทั้งคู่ไม่รู้ว่าภายใต้แววตาแบบนั้นเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรเพราะเหมือนจะพอเดาได้จากความผิดปกติเล็กน้อยที่ปล่อยให้หลุดรอดออกมา ซึ่งสองลานสล็อตก็คาดการณ์ได้อย่างถูกต้องว่าเพอร์ซิวัลรู้ทันพวกเขา และไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่โตให้เก็บเอามาใส่ใจในวันส่งท้ายปีเช่นนี้ แต่เรื่องเกินคาดคงเป็นสายตาพร้อมล่าเหยื่ออย่างที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่นี่ต่างหาก

“พวกเราสองซีกดีกันแล้วนะเพอร์ซี่ งั้นเราทั้งหมดมาดีกันได้มั้ย” ลานสล็อตซ้ายเอ่ยขึ้นก่อนเพราะคิดว่าถ้าให้ซีกขวาที่เป็นฝ่ายหนีออกจากบ้านเริ่มอาจทำให้สถานการณ์ไม่คลี่คลายลงภายในคืนนี้ก็เป็นได้ “เราแค่อยากมีเวลาเตรียมนี่ให้นานกว่านี้หน่อยก็เท่านั้นเอง” ฝั่งซ้ายพูดต่อแล้วผายมือไปเหนือโต๊ะซึ่งตอนนี้มีอาหารหลากหลายจัดแต่งใส่จานอย่างสวยงามวางอยู่ ทั้งแจกันดอกไม้และเชิงเทียนถูกนำออกมาใช้งานทำให้บรรยากาศของปาร์ตี้เล็กๆฉลองปีใหม่สำหรับคนสองคนดูโรแมนติกยิ่งขึ้น เพียงแต่พวกเขาคิดต่างกับเพอร์ซิวัลตรงที่ว่า ถ้าบอกกันดีๆ ให้หนึ่งคนกับอีกสองซีกช่วยกันจัดโต๊ะจะไม่ดีกว่าหรือ

“ทีหลังไม่ต้องวางแผนหาเรื่องไล่ผมออกจากบ้านก็ได้” เพอร์ซิวัลยื่นมือไปรับแก้วไวน์จากลานสล็อตขวาจนหน้าหงอยดูมีชีวิตชีวาขึ้น “ปีนี้ตั้งใจว่าจะซื้อของแล้วมาช่วยกันจัดแท้ๆ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยากเลย”

พอลานสล็อตทั้งสองเห็นสีหน้าของเพอร์ซิวัลก็ยิ้มออก แววตาดุๆเมื่อครู่อ่อนลงเปลี่ยนเป็นสายตาของเพอร์ซิวัลคนเดิม ส่วนรอยยิ้มเล็กๆตรงมุมปากที่แถมมาให้ด้วยนั่นถือว่าเป็นกำไรยิ่งกว่า และคุ้มค่ามากพอถ้าเพอร์ซิวัลเกิดนึกโกรธเข้าจริงๆแล้วฝังพวกเขาไว้หลังบ้านให้นอนดมกลิ่นดินตลอดคืนวันส่งท้ายปี ทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่า ก็คงจะไม่เป็นไร

“ถือว่าผ่านรึเปล่า” ลานสล็อตขวาทำท่าพยักพเยิดไปทางโต๊ะอาหาร มองด้วยความคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะประทับใจและลบล้างเรื่องที่ทำให้ลำบากก่อนหน้านั้นได้

เพอร์ซิวัลตอบรับด้วยการยกแก้วไวน์ขึ้นแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย เพียงเท่านี้สองลานสล็อตก็รีบกระโดดมาหาด้วยความดีใจอย่างยิ่ง ทั้งสองซีกหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเพอร์ซิวัล ใช้มือที่มีอยู่คนละข้างกุมมือของเขาไว้แล้วประสานเสียงบอกว่า “ทำดีก็ต้องได้รางวัลนะ”

“อยากได้อะไรล่ะ” เพอร์ซิวัลยิ้มด้วยสายตาเป็นคำตอบ เล่นเอาอีกสองฝ่ายรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้า พวกเขาหันไปมองกันและกัน แล้วมองคนฝั่งตรงข้ามเหมือนจะบอกว่าได้คำตอบจากความต้องการหนึ่งเดียวกันเรียบร้อยแล้ว

“อยากให้หลับตา”

ผู้รับฟังคำร้องขอทำตามโดยไม่ต้องให้พูดซ้ำจนฝ่ายเรียกร้องกลายเป็นคนเขินแทนเสียเอง ลานสล็อตทั้งสองส่วนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้มากถึงระดับหนึ่งก็ดันเผลอมองหน้ากันเอง แล้วก็พลันนึกขึ้นได้ว่ามันดูเหมือนพวกเขาพยายามจะจูบกันเองไม่มีผิด ถึงตอนนี้ทั้งคู่เริ่มไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำในสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ต่อไปได้ พวกเขาถอยออกห่าง หันหน้าไปคนละด้าน และทำใจกันอยู่พักหนึ่งจนเพอร์ซิวัลนึกสงสัยทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ เมื่อลืมตาและเห็นภาพลานสล็อตสองซีกกำลังทำหน้าคลื่นเหียนด้วยกันทั้งคู่ก็ต้องเก็บอาการกลั้นขำเอาไว้ในใจ เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ จับหน้าของสองลานสล็อตให้หันมาแล้วดันประกบจนชิดสนิทกัน

“เพอร์…”

ปากถูกปิด ชื่อจึงหลุดออกมาได้เพียงแค่นั้น เป็นความรู้สึกค่อนข้างแปลกใหม่พอสมควรเพราะจูบนี้ของพวกเขาหนึ่งคนกับสองส่วนนับเป็นจูบครั้งแรกหลังจากลองจินตนาการว่าจะเป็นเช่นไรถ้าไม่หลุดหัวเราะออกมาเสียก่อน แต่ก็พบว่ารสสัมผัส ความอบอุ่นและความนุ่มนวลก็ไม่ได้แตกต่างไปจากจูบของลานสล็อตหนึ่งคนเลยแม้แต่นิดเดียว

“ปีหน้า…”

เพอร์ซิวัลกระซิบใกล้ริมฝีปากที่ยังติดกันดีอยู่ด้วยแรงดันจากมือของเขาเอง

“ก็ตัวติดกันอย่างนี้สิ จะได้จูบง่ายหน่อย”

เรื่องนี้คงเป็นเรื่องที่ลานสล็อตทั้งสองจะมีความเห็นไปในทางเดียวโดยไม่ต้องพูดและไม่ต้องเถียงกันให้เสียเวลา

 


 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ขอบคุณสำหรับปีที่ผ่านมานะคะ

นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมาก็เลยเอามาเป็นชื่อเรื่องเลย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s