[Kingsman Fanfic] Haunted house [Percilot]

Title : Haunted house

Pairing : Lancelots/Percival


 

 

ทุกๆเที่ยงคืนตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วจนถึงวันนี้เกิดเรื่องแปลกประหลาดในบ้านแสนสงบของเพอร์ซิวัล ไม่มีวี่แวว และไม่มีเค้ามูลใดๆมาก่อนจึงทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจู่ๆก็มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเขามากนักเพราะสำหรับคนที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในสถานที่ทำงาน บ้านมีไว้เพื่อให้กลับมานอนหลังจากเลิกงานเสียมากกว่า

 

เหตุการณ์ลี้ลับตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเป็นต้นว่า ของตกโดยไม่มีสาเหตุ กรอบรูปแขวนผนังเอียงผิดจากตำแหน่งเดิม เสียงเปิดน้ำตอนกลางคืน ข้าวของมีการย้ายที่ หนักสุดคือตอนเดินลงมาจากชั้นสองแล้วพบว่าประตูชั้นล่างเปิดอ้าออกทุกบาน ไม่เว้นแม้แต่ประตูหน้าบ้าน

 

แต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับตอนนี้ เพราะเขาไม่เคยคิดว่าจะสัมผัสกับอะไรบางอย่างได้รุนแรงมากเท่าวันนี้มาก่อน

 

เจ้าของบ้านตัดสินใจวางกุญแจลงบนโต๊ะกลางในห้องนั่งเล่นหลังเพิ่งกลับเข้ามาได้ไม่นานเพราะรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังจ้องมองจากตรงไหนสักแห่ง เพอร์ซิวัลเดินไปทางห้องครัว กวาดสายตาไปรอบๆแต่ไม่พบสิ่งผิดปกตินอกจากครัวอันว่างเปล่า

 

เสียงใสกังวานเหมือนเสียงเคาะระฆังดังขึ้นแผ่วจางจากทิศทางตรงข้าม ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไรและต้นตอมาจากที่ใด เขาเดินหาเส้นทางของเสียงจนมาหยุดอยู่ตรงบันไดทางขึ้นชั้นสอง เมื่อยืนอยู่พักหนึ่ง ก็ไม่เห็นและไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเช่นเคย

 

เขาหันหลังกลับไปทางห้องนั่งเล่น ตั้งใจว่าจะถอดเสื้อโค้ตและเก็บกุญแจให้เป็นที่ แต่มีภาพบางอย่างทำให้เขาต้องยืนแข็งทื่ออยู่ตรงจุดเดิม

 

มีใครบางคนอยู่ในบ้านจริงๆ เพอร์ซิวัลดึงปืนพกจากซองเก็บปืนใต้เสื้อสูทขึ้นมาเล็งเตรียมไว้แม้ว่าใจจริงแล้วเขาจะรู้สึกถึงความกลัวปะปนกับอาการตื่นตัวเพื่อเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์เลวร้าย เพราะสิ่งที่เห็น มันเกินกว่าที่คาดไว้มากพอสมควร

 

ชั่ววูบเดียวของภาพนั้น จากช่องกว้างของประตูห้องนั่งเล่น ใครหรืออะไรก็ตามเดินหลบเข้าไปข้างในห้องจนมองไม่เห็นว่าหยุดอยู่ตรงไหน

 

และสิ่งนั้นไม่ได้อยู่บนพื้น แต่อยู่บนเพดาน

 

นอกจากปืนที่จับต้องได้จริง เพอร์ซิวัลเริ่มคิดถึงเครื่องรางของขลังทุกชนิดภายในบ้านแล้วถอนหายใจยาวเมื่อนึกออกแค่เกลือในห้องครัวเท่านั้น และถ้านับจากตรงนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นหนทางยาวไกลเสียเหลือเกิน

 

ปลายกระบอกปืนยกขึ้นสูงเกินกว่าจะเล็งที่ศีรษะของคนทั่วไป รองเท้าหนังสีดำเงาค่อยๆเยื้องย่างวางลงพื้นอย่างเงียบเชียบ พอใกล้จนถึงทางเข้าเพอร์ซิวัลก็ชะโงกมองทั่วเพดานด้วยความระมัดระวัง แต่เจ้านั่นหายไปแล้ว

 

ดวงไฟสว่างจากห้องครัวดับกะทันหันเรียกเจ้าของบ้านให้หันปลายปืนไปข้างหน้า แสงกะพริบอยู่อีกหลายวินาทีแล้ววูบหายจนเหลือแต่ความมืด ไม่ใช่แต่ในห้องครัว ไฟประตูทางเข้า ไฟทางเดินต่างพร้อมใจกันดับพรึ่บทุกดวง รวมทั้งแสงสุดท้ายในห้องนั่งเล่นก็ด้วยเช่นกัน

 

ท่ามกลางความมืดสนิทแทบมองไม่เห็นอะไรเว้นแต่ภาพรางๆเท่าที่สายตาจะปรับได้ เพอร์ซิวัลคลำหาสวิทช์ไฟบนกำแพงและกดเปิดปิดหลายครั้ง เขาเดินก้าวเท้าช้าๆเข้าไปในครัว พยายามเปิดไฟแต่ก็ไม่เป็นผล คิดออกแค่ทางเดียวคือคงต้องตามช่างไฟแต่ใครจะยังทำงานอยู่จนถึงเวลานี้กันล่ะ

 

แย่ไปกว่านั้น โทรศัพท์มือถือที่หยิบออกมาก็เหมือนจะใช้ไม่ได้เอาดื้อๆเสียด้วย

 

หลังจากไฟฟ้าทั้งบ้านไม่สามารถใช้การได้อากาศเย็นจึงเริ่มแทรกซึมเข้ามาเรื่อยๆ ระหว่างที่เพอร์ซิวัลกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปก็มีไอเย็นสัมผัสกับต้นคอ มวลอากาศเปลี่ยนอย่างรวดเร็วราวกับมีลมเย็นเยือกแตะผิวหนังจนขนลุกไปทั้งตัว เขาหันกลับและไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แต่คำว่าไม่เห็นของเพอร์ซิวัล หมายถึงมีความมืดที่มืดยิ่งกว่าบดบังสายตาตรงหน้าอยู่ต่างหาก

 

ทั้งตกใจ ทั้งทำอะไรไม่ถูก ขาจึงก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ เงาดำก็เคลื่อนตามจนกระทั่งเพอร์ซิวัลชนเข้ากับเคาน์เตอร์ทางด้านหลัง สิ่งนั้นจึงยอมหยุดที่ระยะห่างกันไม่เกินหนึ่งช่วงแขน ชายหนุ่มยืนนิ่ง ร่างสีดำก็ไม่ขยับไปมากกว่านั้น เท่าที่พอมองเห็นมันมีส่วนสูงใกล้เคียงกับเขาและมีรูปร่างผอมบางเกินกว่าจะเป็นร่างคนปกติ มันค่อยๆเอนตัวเข้าหาแล้วยื่นแขนสีดำแตะที่ลำตัว ฉับพลันอาการเย็นวาบก็แล่นปราดผ่านเสื้อโค้ตไปทั่วทั้งร่างกาย เพอร์ซิวัลเผลอสะดุ้งเฮือกเมื่อมือดำมืดเลื่อนผ่านปกคอเสื้อ ไปจนถึงใต้คาง สัมผัสชวนขนลุกหยุดอยู่ตรงข้างแก้ม แล้วฉีกแยกออกเป็นนิ้วมือลูบเสยผมด้างข้างศีรษะของเขาอย่างเชื่องช้า

 

“ค…ใคร” เพอร์ซิวัลคุมเสียงด้วยความยากลำบาก “ต้องการอะไร”

 

รู้ทั้งรู้ว่าถึงถามไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่มีบางสิ่งบอกใบ้จากการเคลื่อนไหวของร่างสีดำที่ทำให้เพอร์ซิวัลเข้าใจได้ว่าคำถามของเขาอาจไม่สูญเปล่าซะทีเดียว

 

การเคลื่อนไหวที่มีเพียงใครอีกคนเท่านั้นที่รู้

 

ก้อนอากาศเย็นเฉียบแตะต้องริมฝีปาก วนเวียนประสานกับลมหายใจอุ่นของชายหนุ่ม มือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ด้านหลังเพื่อทรงตัวกำลังสั่นน้อยๆ เปลือกตากะพริบถี่สลับกับไอความร้อนในร่างกายที่พ่นระบายออกสะดุดเป็นห้วงๆ

 

“…เจมส์?”

 

คราวนี้คำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ และการรุกรานจากความมืดยังคงได้รับความยินยอมให้ดำเนินต่อไป ล่วงล้ำจนเปลี่ยนอุณหภูมิของผิวกายให้สูงขึ้นทีละน้อย เพอร์ซิวัลหลับตาลง ได้ยินเสียงหอบหายใจของตนเองสลับกับเสียงหัวใจเต้นดังในความเงียบ เสื้อโค้ตและสูทชั้นนอกถูกปลดกระดุมแล้วแหวกออก เปิดโอกาสให้เงาดำคืบคลานสัมผัสกับเสื้อเชิ้ตสีขาวภายในชั้นสุดท้าย ถึงตอนนี้เขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจว่าจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้หรือควรหยุดทุกอย่างตั้งแต่ตอนนี้ดี

 

“ย…หยุดก่อน”

 

เสียงร้องขอของเพอร์ซิวัลกลับยิ่งทำให้ถูกรุกหนัก ร่างในความมืดหยอกเย้ากับริมฝีปากสั่นระริกเหมือนรู้ว่าความต้องการสวนทางกับคำพูด เสื้อนอกทั้งสองชั้นรูดหลุดจากบ่ากว้าง เนคไทสีเข้มค่อยๆผ่อนจากคอพร้อมกระดุมเสื้อเชิ้ตที่โดนปลดออกเผยพื้นที่บุกรุกให้มากยิ่งกว่าเดิม เพอร์ซิวัลหยุดความคิดทั้งมวลนอกจากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ช่าง ยอมปล่อยผ่านซักครั้งก็คงไม่เป็นไร

 

ในระหว่างกำลังตกอยู่ในภวังค์ของสัมผัสลึกลับ เงาดำติดสนิทกับร่างของเขา แขนของมันทาบแน่นกับแผ่นหลัง มวลไอเย็นเรี่ยระอยู่แถวซอกคอ แนวกรามและใบหู เพอร์ซิวัลปรือตาขึ้นมองเล็กน้อย จากนั้นก็ลืมขึ้นจนเต็มสองตา เหตุว่าเขากำลังมองร่างตรงหน้าและยังมีอีกหนึ่งร่างตรงหางตายืนทมึนมืดอยู่ข้างหลัง เงาดำอีกเงาหนึ่งนั้นมีลักษณะแทบไม่ต่าง ผอมบาง สูงพอๆกับเขา แต่บรรยากาศรอบตัวดูน่าสะพรึงมากกว่าเงาแรกคล้ายมีรังสีอาฆาตแผ่ออกมาจนรู้สึกได้ ร่างสีดำที่คลอเคลียอยู่หยุดชะงักแล้วผละห่างเพอร์ซิวัลช้าๆ เมื่อเงาทั้งสองยืนเผชิญหน้า ร่างทางขวามือของเขาก็ขยายตัวจนความมืดกลืนกินทั้งห้อง แล้วจู่โจมถาโถมเข้าใส่อีกร่างให้จมหายไปด้วยกัน

 

แค่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ไม่มีเงาดำและไม่มีความมืดอีกต่อไปเพราะไฟฟ้ากลับมาใช้การได้ดังเดิมทั้งไฟในครัว ในห้องนั่งเล่น แม้กระทั่งไฟทางเดิน เพอร์ซิวัลหยุดยืนนิ่งต่ออีกหลายนาที คิดใคร่ครวญว่าสิ่งที่เพิ่งพบเจอคืออะไร และพอก้มลงมองเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเอง ก็ยิ่งคิดหนักว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

 

เหนือความสับสนทั้งหลาย มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดว่า

 

อีกแล้วเหรอ?

 

……

 

คำถามของเพอร์ซิวัลได้รับคำตอบในวันถัดมาหลังจากตื่นนอนแล้วลงมาหากาแฟดื่ม รวมถึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในตอนเช้าซึ่งกลายเป็นความเคยชินไม่เว้นแม้วันหยุดอย่างวันอาทิตย์ แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอาทิตย์อื่นๆและสิ่งที่เขารอจริงๆก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องวันหยุดเลยแม้แต่น้อย

 

“สุขสันต์วันเกิด” สายตาของเพอร์ซิวัลเหลือบมองไปทางบันได เขาพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเหมือนเป็นเรื่องปกติ

 

เจ้าของวันเกิดไม่ตอบแต่เดินลงมาหาด้วยท่าทางแปลกๆ เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปจนถึงครัวที่เพอร์ซิวัลนั่งอยู่แล้วยักไหล่

 

“เมื่อคืนเล่นอะไร” เพอร์ซิวัลพูดต่อ สายตาไล่หาข่าวที่น่าสนใจไปด้วย

 

“ขวาแพ้พนัน”

 

“งั้นพนันอะไรกัน”

 

เพอร์ซิวัลปิดหนังสือพิมพ์แล้ววางบนโต๊ะอย่างสงบนิ่ง มองคู่สนทนาที่เหลือซีกซ้ายอยู่ซีกเดียวซึ่งมีท่าทีไม่ค่อยต่างกันเท่าไรนัก

 

“ลานสล็อต” เสียงเข้มที่มักใช้ในยามต้องการคาดคั้นทำให้ผู้ฟังยืนตัวตรงทันที “บอกมา”

 

“ก็ได้ๆ กลัวจะแย่แล้ว” ลานสล็อตฝั่งซ้ายยิ้มแล้วถอนหายใจ “แต่ทั้งหมดนี่เขาเป็นคนต้นคิดนะบอกไว้ก่อน” เขาขยับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเพอร์ซิวัลแล้วนั่งลงบ้างเนื่องจากยืนขาเดียวนานๆแล้วเมื่อยไม่ใช่เล่น “เราพนันกันว่าใครเจ๋งพอจะหลอกให้คุณกลัวได้ มีเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ก่อนถึงวันเกิดของเรา”

 

ถึงว่า…เหตุการณ์แปลกๆมาจากการพนันบ้าๆนี่เอง

 

“นับจากวันแรกเราก็สลับกันไปเรื่อยๆ ส่วนเมื่อวาน ที่คุณเห็นนั่นเป็นผมเอง” ลานสล็อตพูดด้วยน้ำเสียงปนภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด นิ้วมือจากแขนข้างที่เหลืออยู่ชี้ขึ้นบนเพดาน “เขาดูผิดหวังมากตอนเห็นคุณยืนอึ้งไปพักหนึ่ง แต่ก็นับว่าเป็นผู้แพ้ที่ดี”

 

ถือเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเพอร์ซิวัลเพราะลานสล็อตไม่เคยปรากฏตัวในลักษณะของผีเต็มรูปแบบให้เห็นมาก่อน อย่างมากก็แค่แยกส่วนเป็นซ้ายขวาอย่างสมมาตรตามสาเหตุการตายเท่านั้น เขาจึงไม่ทันนึกว่าอีกฝ่ายจะมีความสามารถเหมือนที่ผีปกติทำได้ด้วย

 

“แล้วคนชนะจะได้อะไร”

 

“ไม่ใช่ได้อะไรแต่อยากทำอะไรก็ได้”

 

คนถามเอามือปิดหน้าหลังได้ยินคำตอบ “เขานี่มัน…ให้ตายเถอะ พวกคุณนี่บ้าจริงๆ ทำไมถึงชอบทำอะไรให้ขัดใจกันเองนักนะ”

 

“ถ้าถามผมก็คงตอบยากพอๆกับให้คุณตอบนั่นแหละ เพราะหลายๆครั้งผมก็ไม่เข้าใจความคิดอ่อนไหวของสมองซีกขวาของตัวเองเหมือนกัน” ลานสล็อตพูดแล้วจับมือของเพอร์ซิวัลพร้อมกับตบเบาๆ

 

“เขาอยู่ห้องในสุดน่ะ ห้องเดิม”

 

……

 

ห้องในสุดบนชั้นสองตามคำบ่งชี้ของลานสล็อตข้างซ้ายคือห้องนอนสำหรับแขกซึ่งนานๆทีถึงจะเปิดใช้งาน หลังๆมานี้ห้องมักถูกยึดโดยลานสล็อตข้างขวา ส่วนเหตุผลก็ไม่มีอะไรมากนอกจากสาเหตุที่เจ้าตัวเคยบอกเพอร์ซิวัลครั้งหนึ่งว่า เอาไว้สงบสติอารมณ์

 

เพอร์ซิวัลยืนอยู่หน้าประตูห้อง มือจับลูกบิดประตูแล้วหมุนไปมาถึงรู้ว่าห้องล็อกจึงเคาะประตูสองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน

 

“ลานสล็อต เปิดประตู”

 

คำสุดท้ายจบพร้อมประตูเปิดแทบจะทันที ถ้าเขาไม่มาตามด้วยตัวเอง ก็คงไม่ยอมเปิดง่ายๆสินะ

 

“ซ้ายเล่าให้ฟังแล้ว” เพอร์ซิวัลเดินเข้าไปในห้อง ปิดประตู แล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆลานสล็อตฝั่งขวา “วันนี้จะฟังคำขอเป็นพิเศษ มีอะไรที่อยากได้มั้ย”

 

แค่ประโยคหลังประโยคเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น สำหรับการจัดการด้านอ่อนไหวของลานสล็อต เพอร์ซิวัลมีวิธีที่ใช้ได้ผลเสมอ

 

“ขอแบบเมื่อวาน…”

 

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งซีกมองหน้ากัน และฝ่ายหนึ่งคนก็ให้คำตอบแบบง่ายๆโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ

 

แค่จูบ คงถือเป็นคำตกลงที่ดีที่สุดแล้ว

 

เพอร์ซิวัลค่อยๆกดอีกฝ่ายนอนลงกับเตียงแล้วมองดวงตาสีอ่อนที่มองตอบกลับมาอย่างมีความหมายเต็มเปี่ยม “ขออย่างเดียว อย่าเป็นเงาดำๆแบบเมื่อวานก็แล้วกัน”

 

ลานสล็อตส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ ทาบมือกับใบหน้าที่ค่อยๆโน้มลงมาประกบกับปากของตนจนปิดสนิท

 

“สุขสันต์วันเกิด”

 

……

 

ลานสล็อตด้านซ้ายหยิบหนังสือพิมพ์ที่เพอร์ซิวัลวางไว้บนโต๊ะขึ้นมากำลังจะเปิดอ่าน จู่ๆเขาก็หยุดนิ่งไม่ขยับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบตามองขึ้นข้างบนแล้วยิ้มน้อยๆ

 

วันนี้วันพิเศษ จะยอมให้ซักวันก็ได้

 

 


 

 

เป็นความล้มเหลวในการจบเรื่องมากๆเพราะเดิมทีอยากให้เป็นเรื่องสยองขวัญ(ทั้งหมด) แต่ทำไมจบแบบนี้ก็ไม่รู้ orz ดูเหมือนจะเขียนแลนซ้ายขวาจนเป็นปกติไปแล้ว แต่ช่วงจบก็ยังพยายามจะไม่นึกภาพตามเพราะมันจะขำอยู่เรื่อยว่า เออ…จะเลิฟซีนยังไง แต่ก็รวบรัดตัดจบจนได้ค่ะ

 

To Lancelotvlcsnap-2017-05-27-23h13m05s65

HBD Lancelot ขอให้มีความสุขทั้งแลนซ้ายและแลนขวา และขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ

วันเกิดแลนทั้งที มีของแถมให้นิดหน่อยค่ะ ทางนี้

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s